அத்வைத பஞ்சரத்னம் 05

மிகப் பெரிய பிரபஞ்ச உண்மை ஒன்றை இந்தச் சுலோகத்தில் கூறுகின்றார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். உண்மையில் மொழியில் கொண்டுவர மிகவும் சிரமமான உண்மை இது. மொழி குளறுபடி ஆகும். மிகவும் முயன்றால் மொழியில் வெறுமனே கோடிகாட்டத்தான் முடியும். ஆனாலும் அந்த உண்மையை மக்களுக்குப் புரிய வைத்துவிட வேண்டும் என்ற பெரும் ஆவல் ஸ்ரீசங்கரரை உந்துகிறது. இதைப் புரிந்துகொள்ளுவதற்கு ஓரிரு விஷயங்களை நன்கு மனத்தில் வாங்கிக் கொண்டால் நன்கு யூகிக்க வசதியாக இருக்கும். 

நீங்கள் மனத்தால் ஒரு பரிசோதனை செய்து பாருங்கள். உங்களைச் சுற்றிலும், அறையிலோ, அலுவலகத்திலோ, தெருவிலோ எங்கும் நீங்கள், மற்றவர்கள், மற்ற பொருட்கள், இந்த மனிதர்கள், உயிர்கள், பொருட்கள் எல்லாவற்றையும் உட்கொண்ட ஆகாயம், வெட்ட வெளி அனைத்தையும் உள்ளடக்கியபடி விரிந்து பரந்து அனைத்தையும் கவிந்திருக்கிறது. நீங்கள் விளையாட்டாக ஒரு கற்பனையைச் செய்து பாருங்கள். அதாவது நீங்கள் இந்த ஆகாயத்தினுள் அடங்கியுள்ள ஒரு பொருளாக, ஒரு எண்டிடியாக இல்லாமல், நீங்கள்தான் இந்த பரந்த ஆகாயம். உங்களுக்குள்தான் இந்தப் பொருட்கள், மனிதர்கள் எல்லாரும் இருக்கின்றனர். இதை நன்கு கற்பனை செய்து தத்ரூபமாக நினைத்துப் பாருங்கள். 

உங்களுக்குள்தான் எல்லாப் பொருட்களும், அவற்றின் இயக்கங்களும் நிகழும். நீங்கள் எந்தப் பொருளாலும், எந்த இயக்கத்தாலும் பாதிக்கப்படாத ஆகாயமாகச் சாட்சியாக மட்டும் இருப்பீர்கள். அதாவது நீங்கள் நன்கு கற்பனை செய்வீர்கள் என்றால், ஆகாயத்தினுள் அடங்கிய பொருளாக இருப்பதற்கும், அனைத்துப் பொருட்களையும் உள்ளடக்கிய ஆகாயமாக இருப்பதற்கும் இயல்பிலேயே வேறுபாடு என்ன என்பதை யூகிக்க முடியும். 

அடுத்து, ஒரு பெரும் நிலைக்கண்ணாடி முன்னால் நில்லுங்கள். அதனுள் தெரியும் ஆகாயம், பொருட்கள், உங்களுடைய பிம்பம், மற்றவர்களின் பிம்பம் என்ற அனைத்தும் கலந்த ஓர் உலகமே அந்தக் கண்ணாடியுள் தெரிகிறது. வெளீயில் நீங்கள் இருக்கின்ற உலகம் சரி. ஆனால் கண்ணாடியுள் தெரியும் உலகத்தில் உங்கள் பிம்பம், பொருட்களின் பிம்பங்கள் எல்லாம் தத்ரூபமாகத் தெரிகின்றன, நகர்கின்றன, உங்கள் பிம்பமே இடம் வலம் மாறினாலும் கூட உங்களை மாதிரியே பேசுகிறது, கைகால் அசைக்கிறது. அப்படியென்றால் கண்ணாடிக்குப் புறத்தே தெரியும் நீங்கள் இருக்கின்ற இந்த உலகத்தைப் போன்றே, கண்ணாடியினுள் தெரிகின்ற அந்தப் பிரதிபிம்ப உலகமும் அதேபோல் உண்மையா? அப்படியென்றால் நீங்கள் வாங்கி மாட்டிய இந்தக் கண்ணாடிக்குள் ஓர் உலகமேவா இருக்கிறது? இல்லையே. அந்தப் பிரதிபிம்ப உலகம் உங்கள் உலகத்தைப் போன்று உண்மை இல்லை என்பது இப்பொழுது உங்களுக்குப் புரியும். அப்படியென்றால் கொஞ்சம் விடாமல் சிந்தனையைச் செலுத்தி இன்னும் ஒரு விஷயத்தையும் மனத்தில் வாங்கப் பாருங்கள். நீங்கள் இருக்கும் இந்த நிஜமான உலகமே மிகவும் மெய்ம்மையான கடந்தநிலையில் இருக்கும் ஒரு பரம சத்யத்தினுள் தோன்றும் ஒருவித பிரதிபிம்ப உலகம்தான் என்பதை நினைத்துப் பார்க்க முடிகிறதா? 

நாம் இப்பொழுது பார்த்த இந்த இரண்டு விஷயங்களை நீங்கள் நன்கு புரிந்துகொண்டால் ஸ்ரீஆதிசங்கரர் சொல்லும் இந்தச் சுலோகம் உங்களுக்குச் சுலபமாக இருக்கும். 

‘ஆத்மவஸ்து ஆகிய நான் மட்டும்தான் இங்கு இருக்கிறேன். என்னைத் தவிர ஒரு பொருள் இங்கு இல்லை. என்னிலும் வேறாகப் பிரபஞ்சம் என்று எதுவும் இல்லை. மாயையின் காரணமாக ஏற்பட்டுள்ள இந்த வெளி, பொருட்கள் முதலிய பேதங்கள் எல்லாம், இரண்டற்ற அத்வைதமான என்னிடம், கண்ணாடியினுள் தோன்றும் பொருட்கள் போன்று, எனக்குள்ளேயே தெரிகின்றன. இவை எவற்றாலும் சிறிதும் பாதிக்கப்படாமல் விளங்குவதால் நான் சிவமாகிய பிரம்மமேயாக இருக்கிறேன்.’ 

‘மத்தோ நாந்யத் கிஞ்சிதத்ராஸ்தி விச்வம் 

ஸத்யம் பாஹ்யம் வஸ்து மாயோபக்லுப்தம் | 

ஆதர்சாந்தர் பாஸமானஸ்ய துல்யம் 

மய்யத்வைதம் பாதி தஸ்மாச்சிவோSஹம் ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

அத்வைத பஞ்சரத்னம் 04

பிறந்து வளர்கிறோம். அப்பொழுது இயற்கையின் ரீதியாகப் பல நெறிகளை நாம் கடைப்பிடித்தாக வேண்டியிருக்கிறது. வளர்ந்த நிலையில் நம்மால் தாங்கக் கூடிய சில விஷயங்கள், பிறந்த குழந்தை நிலை, சற்று வளர்ந்த சிறுவயது நிலையில் எல்லாம் சாக்கிரதையாகத் தவிர்க்கப் படவேண்டியவையாய் இருக்கும். வளர்ந்த பின்னரும் பல சூழல்களைப் பொறுத்துச் செய்ய வேண்டியன, செய்யத் தவிர்க்க வேண்டியன, தட்பவெட்ப நிலையைப் பொறுத்து, மக்கள் சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்து, நோக்கங்களைப் பொறுத்து என்று பல காரணங்களால், வழிவழியான பண்பாட்டின் காரணமாகவும் கூட, செய் செய்யாதே என்றபடியான விதிகள், விலக்குகள் எல்லாம் வாழ்க்கையின் இயற்கையில் நமக்கு ஏற்படுகின்றன. 

இதுவரையில் சொன்னதில் இந்த ‘நமக்கு’ என்ற சொல்லைத்தான் உன்னிப்பாக ஆராயச் சொல்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். அதாவது பிறக்கிறோம், வளர்கிறோம், செய் செய்யாதே என்ற விதி விலக்குகள் ரீதியாக நமது கடமைகள், முயற்சிகள் எல்லாம் அமைகின்றன என்றோமே, இதில் நாம் என்பது எதைக் குறிக்கிறது என்று கேட்கிறார். அதாவது அவரவர், தம்மைப் பொறுத்தவரையில், ‘நான்’ என்பது என்ன என்று யோசிக்க வேண்டும். இந்த உடல், தானே தன் போக்கில் நான் என்று சொல்லிக் கொள்வதில்லை. நான் என்பது இந்த உடல் இல்லை. அதனால்தான் என்னுடைய உடல் என்று நம்மால் சொல்லவும் முடிகிறது. இந்த உடலை தன்னுடையது என்று சொல்லிக் கொள்ளும் ஒன்றுதான் நான். 

அந்த நான் உணர்வு மயமாக இருக்கும் ஆத்மா. அது பிறப்பதில்லை. பிறப்பது உடல்தான். வளர்வதும் ஆத்மா அன்று. பலவேறு சூழல்கள், கட்டுபாடுகள், விதிகள், விலக்குகள் எல்லாம் ஆத்மாவுக்கு இல்லை. அதாவது அவரவர் தன்னுள் எண்ணிக்கொண்டால் ‘எனக்கில்லை’. நான் பிறப்பதும் இல்லை. வளர்வதும் இல்லை. இயற்கையாக அமைந்த பல நெறிகளும், செய் செய்யாமைகளும் எனக்கில்லை. நான் செய்தேன் என்னும் கர்த்துருத்துவம் (செய்வோன் என்னும் தன்மை) அகங்காரத்திற்குத்தானே ஒழிய ஆத்மாவான எனக்கில்லை. ஆத்மா ஆகிய நான் சின்மயமாக, ஞான மயமாக இருக்கிறேன். பொருள்தன்மை சிறிதும் என்னிடம் கிடையாது. பொருள்தன்மை இருக்கும் எதுவும் பிறக்கும், மாறும், மறையும். நிலைத்து இராமல் இவ்வாறு தோன்றி மாறி மறையும் தன்மை என்பது சுபம் அற்றது. இத்தகைய அசுபம் சற்றும் இல்லாத நிலைத்த நித்யமான ஞானமயன் ஆகிய ஆத்மா நான். எனவே நான் சிவம். 

‘நான் பிறந்தவன் அன்று, வளர்ந்தவன் அன்று அழிபவனும் அன்று 

இயற்கையில் அமைந்த தர்மங்கள் இந்த உடலுக்கு அமைந்தவை ஆகும் 

செய்வோன் என்ற தன்மையும் அகங்காரம் பற்றியது ஆகும் 

சின்மயன் ஆகிய ஆத்மா என்னைப் பற்றியது அன்று சிவமே நான்’ 

‘நாஹம் ஜாதோ ந ப்ரவ்ருத்தோ ந நஷ்டோ 

தேஹஸ்யோக்தா: ப்ராக்ருதா: ஸர்வதர்மா: | 

கர்த்ருத்வாதிச்சின்மயஸ்யாஸ்தி நாஹங் 

காரஸ்யைவ ஹ்யாத்மனோ மே சிவோஹம் ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

அத்வைத பஞ்சரத்னம் 03

'விழித்துக்கொண்டே கனவு காண்கிறாயா?’ என்று சிலரைக் கேட்போம். நம்மையும் சிலர் கேட்டிருப்பார்கள். என்ன காரணம்? தூக்கத்தில்தான் ஒருவர் கனவு காண்பார். தமக்குள் எதையோ காண்பார். பேசுவார், முனகுவார். கனவின் விளைவு என்று புரிந்துகொள்வோம். அதாவது தூக்கத்தின் காரணமாக, உறக்க நிலையில் கனவுகள் நிகழ்கின்றன. கனவு காணும் போது, ‘விழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.. பிறகு தூங்கினேன். தூக்க நிலையில் கனவு காண்கிறேன்’ என்றெல்லாம் நமக்கு நினைவு இருக்காது. விழித்தவுடன் தெரியும் அதுவரை கனவு கண்டோம் என்பது. கனவில் எத்தனை காரியம் செய்கிறோம். நாம் நம்மைப் பற்றிக் கூட எண்ணம் கொண்டும் இருக்கிறோம். ஆனால் அது விழிப்பு நிலையில் இருந்த நம்மைப் பற்றிய எண்ணத்தோடு தொடர்பு உடையதாய் இருக்காது. ஆனாலும் கனவில் நாம் நாமேதான் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் ஏற்படுவதில்லை. 

கனவு கண்ட நிலையில் நாம் ஜீவனாக இருந்தோம் என்று ஓர் உதாரணத்திற்கு வைத்துக் கொள்வோம். விழித்த பின்னர் நாம் ஆத்மாவாக இருக்கிறோம் என்றும் வைத்துக் கொள்வோம். இதே போல்தான் விழிப்பு நிலையில் நம்மை ஜீவனாக உணர்கிறோமே, இது ஞானம் அடையும் போது மாறி விடுகிறது. அப்பொழுதுதான் நாம் ஆத்மா என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம். அதாவது ஆத்ம ஞான நிலையைக் கருத்தில் கொண்டால் நமது இந்த விழிப்பு நிலையும் ஒருவித கனவு நிலை போலத்தான். 

தூக்கத்தால் எப்படி நமக்குக் கனவுகள் உண்டாகின்றனவோ அது போன்று அஞ்ஞானத்தால் இந்த உலகம் என்ற நிலையில்லாத, வியவகாரத்தில் மட்டும் உண்மை போன்று இருக்கின்ற இது தோன்றுகிறது. நாமோ சத்யமான ஞான ஆனந்த உருவமான ஆத்மாவாய் இருக்கிறோம். நம்மிடமே தோற்றம் தரும் இந்த உலகம் உண்மையன்று. ’நானோ’ அஞ்ஞானத்தால் உண்டான இந்தத் தோற்றத்தால் பாதிக்கப்படாமல் சுத்தமாக இருக்கிறேன். இந்தத் தோற்றம் மறைந்துவிட்டால் அதனால் எந்தக் குறைவும் என்னிடம் உண்டாகாத வகையில் நான் பூர்ணமாக இருக்கிறேன். கனவுகள் முடிவுக்கு வருவது போல இந்தத் தோற்றமய உலகம், அதன் விஷயங்கள் முடிவுக்கு வருகின்றனவே அன்றி நானோ நித்யமாக இருக்கிறேன். ஒன்றை நம்பிப் பிறிதொன்றின் தோற்றம் ஏற்படும் தன்மை உடையதாக இருக்கிறது உலகம். நானோ இருப்பதற்குப் பிறிதொன்றின் சார்பு எதுவும் வேண்டாத ஏகமாய் இருக்கிறேன். ஞானம், சத்யம், ஆனந்தம் மயமாகவே நான் நிறைந்து இருப்பதால் என்றும் சிவமாக இருக்கிறேன். 

‘ஆபாதி இதம் விச்வம் ஆத்மனி அஸத்யம் 

ஸத்யஞானானந்த ரூபே விமோஹாத் | 

நித்ராமோஹாத் ஸ்வப்னவத் தந்ந ஸத்யம் 

சுத்த: பூர்ணோ நித்ய ஏக: சிவோஹம் ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

*** 

அத்வைத பஞ்சரத்னம் 02

ஜீவன் என்பது சுகம், துக்கம், வியவகாரங்கள், காலம், இடம் என்று அனைத்தோடும் சமபந்தப்பட்டு, ஓர் உடலில் இருந்து செயல்கள் புரிவது. ஆத்மா என்பது காலம், இடம், வியவகாரங்கள், சுகம், துக்கம் என்று அனைத்திலும் தொடர்பின்றிச் சாட்சியாய் இருப்பது. அப்படியென்றால் ஜீவன், ஆத்மா என்று இரண்டு இருக்கிறதா? இல்லை. ஒருவர் தம்மை ஜீவன் என்று கருதும் போது அங்கு ஆத்ம ஞானம் மறைபடுகிறது. தாம் ஆத்மா என்ற ஞானம் நிலவும் போது ஜீவன் என்ற உணர்வு இருப்பதில்லை அப்படியென்றால் ஜீவன் என்ற நினைவுதான் ஏன் ஏற்பட வேண்டும்? ஆத்மா என்ற ஞானமே இருந்துவிட்டால் என்ன? இதற்குக் காரணம் அத்யாஸம். ஒரு பொருளின் தன்மையை மற்றொரு பொருளில் ஏற்றி அந்தப் பொருளை அந்தத் தன்மை கொண்ட பொருளாகக் கருதுதல் அத்யாஸம். ஒருவர் ஒரு கயிற்றைப் பாம்பு ஆகக் கருதிவிட்டால் அந்தத் தருணத்தில் அவர் காட்சிக்கு அங்குப் பாம்புதான் தென்படுகிறது. அதைப் பொறுத்துத்தான் அவருடைய செயல்கள், அவருடைய உடலில் ஏற்படும் அட்ரினலின் சுரப்பு, இரத்த அழுத்தம் எல்லாம். அவரே துணிந்து சென்று ஒரு குச்சியால் கிண்டிப் பார்த்தாலோ அல்லது யாராவது அவருக்குச் சொன்னாலோதான் அந்த மாதிரி கயிற்றில் பாம்பின் தன்மையை ஏற்றி உணர்ந்ததான அத்யாஸம் நீங்குகிறது. அந்த ஆத்யாஸம் நீங்குவதற்குத்தான் துணை தேவையாக இருக்கிறது. அந்தத் துணை அவருடைய துணிச்சலான முனைப்பாக இருக்கலாம் அல்லது அவர் நலனில் அக்கறை உள்ள நண்பராக இருக்கலாம் அல்லது பொதுவில் நல்ல உள்ளம் கொண்ட மனிதர் யாரேனும் இருக்கலாம். அந்த அத்யாஸம் நீங்கிய பின்னர் இதுதான் கயிறு என்றும், கயிற்றின் தன்மையைக் குறித்தும் யாரும் அவருக்கு விளக்க வேண்டுவதில்லை. அந்த விளக்கத்தை அந்தக் கயிறே, தான் உணரப்பட்ட அந்தக் கணமே தந்துவிடுகிறது. இந்த உதாரணத்தைப் போலவே ஜீவன், ஆத்மா, பிரம்மம், ஜகத் போன்ற விஷயங்களிலும் ஒன்றின் தன்மையைப் பிறிதொன்றில் ஏற்றிக் காணும் அத்யாஸம் நடைபெறுகிறது என்று கூறுகிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். உலகப் பொருட்களின் தன்மையைத் தன்னில் ஏற்றித் தான் ஜீவன் என்று நினைப்பதும் அத்யாஸம். ஜீவனின் தன்மையை ஆத்மாவில் ஏற்றி ஆத்மாவாகிய தான் ஜீவன் என்று நினைத்து ஸம்ஸாரத்தில் ஆட்படுதலும் அத்யாஸமே. அப்பா நீ இந்த ஜீவன் இல்லை. உண்மையில் ஆத்மாவே என்று யாராவது இவருக்குச் சொல்லி, அந்த மனிதரின் சான்றாண்மையில் இவருக்கும் பூரண விச்வாசம் இருந்து அதை ஏற்றால், அப்பொழுது அந்த அத்யாஸம் நீங்கிச் சத்யத்தில் தாம் ஆத்மா என்ற ஞானம் பிறக்கிறது. ஆத்மா என்னவாக இருக்கிறது என்பது அவருக்கு அனுபூதியில் ஸ்புரித்துவிடும் ஒன்று. சாத்திரங்கள் செய்கின்ற வேலையெல்லாம் இவருடைய அத்யாஸம் நீங்க வேண்டிய உபதேசங்களும், அதனால் இவரது அவித்தையின் நீக்கமும்தான். அத்யாஸம் காரணமாக எழும் அவித்தையை அகற்ற வேண்டித்தான் சாத்திரங்கள். என்றும் இருக்கும் ஆத்மாவின் ஞானம் ஒளிர்வது சொந்த சத்யத்தின் அடிப்படையில். நேரடி அனுபூதிக்கு அப்பாற்பட்டது பரோக்ஷம். அவ்வாறு நேரடி அனுபூதிக்கு அப்பாற்படாதது அபரோக்ஷ அனுபூதி. ஆத்ம ஞானம் அபரோக்ஷ அனுபூதி. அத்யாஸம் காரணமாக எழுந்த அவித்தையின் நீக்கம் சாத்திரத்தின் பலன். 

‘இது கயிறு என்று அறியாத காரணத்தால் கயிற்றில், கயிற்றை மறைத்துத் தோன்றும் பாம்பு. அதுபோல் தன் ஆத்மாவில் அறியாமையின் காரணத்தால் ஜீவன் என்ற தோற்றம். சான்று மிக்கோரின் (ஆப்தர்கள்) வார்த்தையால் பாம்பு என்ற மயக்கம் விலகி, கயிறு என்ற உண்மை தெரிவது போல, குருவின் உபதேசத்தால் நான் ஜீவன் இல்லை; ஆத்மாவாகிய சிவமே நான் என்று உணரப்படும்.’ 

‘ரஜ்ஜ்வக்ஞானாத் பாதி ரஜ்ஜௌ யதாஹி: 

ஸ்வாத்மாஜ்ஞானாத் ஆத்மனோ ஜீவபாவ: | 

ஆப்தோக்த்யாSஹிப்ராந்திநாசே ஸ ரஜ்ஜு: 

ஜீவோ நாஹம் தேசிகோக்த்யா சிவோSஹம் ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

*** 

அத்வைத பஞ்சரத்னம் 01

அத்வைதம் நேரடியாக மிக எளிதில் புரிந்துகொள்ளக் கூடிய தத்துவப் பார்வை. ஆனால் சிக்கல் சிடுக்காக நாம் கட்டிவைத்திருக்கும் நம் மனத்தை அதற்குத் தகுந்த வகையில் எளிமையாக்கிக் கொள்வதுதான் பெரிய சிரமம். 

நம் மனத்திற்கு முதலில் தேவையானது எப்பொழுது அடைவோம் என்றே தெரியாமல் ‘அம்மா வீடு எங்கே? இன்னும் கொஞ்சம் தூரம்’ என்றபடி இழுத்துக் கொண்டே போகும் நீண்ட நெடிய மார்க்கம். கூடுதலாகக் கடைசியில் அடைவோமா என்பதும் நிச்சயமில்லை என்றபடி ஒரு மர்மம் இருந்தால்தான் நமக்கு எதுவுமே ரசிக்கிறது. அதற்கு உச்சபட்சமான மதிப்பையும் தரமுடிகிறது. அத்வைதம் போல் பொசுக்கென்று உண்மையைப் போட்டு உடைக்கும் ஒரு பார்வை முதலில் நமக்கு எரிச்சலைத்தான் தருகிறது. நாமோ ஏதேதோ உலகங்களுக்குப் படிப்படியாகப் போய், அங்கு நமக்கு ஏற்பட்ட பரிந்துரை, போனால் போகிறதென்ற தயவு எல்லாம் கனிந்து, நம்முடைய மன்னிக்கவே முடியாத குற்றம் எல்லாம் பெரும் தாட்சண்யத்தின் காரணமாக ஒதுக்கப்பட்டு, உள்ளே போகலாம் என்ற அனுமதி கிடைக்கின்ற வழிப்பட்டியலில் ஏற்படும் ஓர் உள்ளார்ந்த கனம் அலாதியானதுதான். அதை விட்டுவிட்டு நம்மைப் பார்த்து, ‘நீ உண்மையில் பரம்பொருள்தான். முக்தி என்பது ஏதோ இனிமேல் அடையப்படும் ஒன்றல்ல. அது ஏற்கனவே எக்காலத்திற்கும் அடையப்பட்டுதான் இருக்கிறது. நீதான் அவித்யையின் காரணமாக அடையாத ஜீவனாக உன்னை நீயே பிரமித்து, அடையப்படும் உலகம், அடைவதற்கான பெருவழி என்று பிரமைக்கு மேல் பிரமை என்று பின்னிக்கொண்டு இருக்கிறாய். விழித்திடு. நீ யார் என்று உணர்’ என்று அத்வைதம் சொல்லும் போது கன்னத்தில் பளார் என்று அறைவிட்டது போல் உணர்கிறோம். ஆட்டம் முடிந்துவிடுமோ என்ற அச்சமும் நமக்குள் எங்கோ எட்டித்தான் பார்க்கிறது. 

பிரமைகள் நிறைந்த மனிதரிடம் சென்று, ’இதெல்லாம் உன் பிரமைகள், உண்மை இதுதான்’ என்று சொல்ல ஒருவருக்கு அசகாயத் துணிச்சல் இருக்க வேண்டும். நமது நல்ல காலம். அத்தகைய துணிச்சல் கொண்டு வந்தவர் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். சிறியதும், பெரியதுமாகப் பல நூல்களும், பிரபந்தங்களும் செய்தவர், அத்வைதம் என்பதில் நமக்கு எங்குச் சிக்கல் ஏற்படுமோ அந்தச் சிக்கல்களைத் தொட்டு விளக்கும் முகத்தால் ஐந்து சுலோகங்களை ‘அத்வைத பஞ்சரத்னம்’ என்று தந்திருக்கிறார். 

முதலில் பெரும் சிக்கல் ஜீவனா? ஆத்மாவா? என்பது. இரண்டும் ஒன்றுதானே என்பது குழப்பம். சில இடங்களில் ஜீவனைச் சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் ஆத்மா என்று சொல்லியிருக்கிறதே என்ற சந்தேகம். ‘அவர் ஒரு நல்ல ஆத்மா’ என்று சொல்லும்போது ஜீவனைத்தானே சொல்கிறோம். நீங்கள் ஒரு ஜீவன் என்றால், நான் ஒரு ஜீவன் என்றால் நாம் படும் அவஸ்தை நமக்குத் தெரிந்துதானே இருக்கிறது. அப்பொழுது திடீரென்று ஒருவர் வந்து ‘அப்பா! நீ இந்த உடல், மனம், உணர்ச்சிகள், உறவுகள், இந்த உலகம், என்பதெல்லாம் உபாதிகளால் கட்டம் கட்டப்பட்டு, வேறு வேறு பேதங்களாகக் காட்சி அளிக்கும் அவித்யை. எப்படி ஒரே ஆகாயமோ அதே போல் நீ அந்த எல்லையற்ற ஆத்மா. ஆகாயம் ஒரு மண்பானைக்குள் இருக்கும் ஆகாயம், ஒரு அறைக்குள் இருக்கும் ஆகாயம், ஒரு குடுவைக்குள் இருக்கும் ஆகாயம் என்று வேறு வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடிந்தாலும் உண்மையில் ஆகாயம் என்பதில் எந்தப் பிரிவினையும் இன்றி எல்லாம் ஒரே ஆகாயமோ அதுபோல்தான் ஆத்மா ஒன்று. உபாதிகளில் கட்டுண்டு ஜீவர்கள், இந்த ஜீவன், அந்த ஜீவன், நீ, நான் என்றெல்லாம் தோன்றுகிறது. இது அவித்யையால் தோன்றும் காட்சி. உண்மையில் இவ்வாறு இல்லை’ என்று ஒருவர் சொல்லும் போது, நாம் தெளிவதா? இன்னும் குழம்புவதா? என்று புரியாமல் முழிக்கிறோம். இந்தச் சிக்கலை முதலில் தீர்த்து விடுகிறார் முதல் சுலோகத்தில். முதலில் ஆத்மா என்றால் இன்னதென்று தெளிவாகக் காட்டிவிடுகிறார்.

‘நான் இந்த தேகம் இல்லை. நான் இந்த பொறிபுலன்கள், இந்திரியங்கள் இவையும் இல்லை. இந்த இந்திரியங்களையெல்லாம் உள்ளே இருந்து வாங்கிச் சிந்திக்கும் மனமும் இல்லை. மனத்தில் நான் நான் என்று எழுகின்ற அகங்காரம் அதுவும் நான் இல்லை. உள்ளே இயக்கமாக உணரப்படும் பிராணன் அதுவும் நான் இல்லை. மனம் பலவாறாகச் சிந்தித்த பின்னர் இது சரி இது சரியில்லை என்று முடிவு செய்கிறதே புத்தி, அதுவும் நான் இல்லை. இவைகள் எல்லாமே இப்படி என்றால் புறத்தில் உறவுகளாக இருக்கும் கணவன் மனைவி, பெற்றவர் குழந்தைகள், வசிக்கும் இடம், இருப்பில் இருக்கும் செல்வம் இதெல்லாம் நான் என்ற உண்மைக்கு மிகத் தூரத்தில் இருப்பவை என்பது சொல்ல வேண்டியதில்லை. சரி. இதெல்லாம் நான் இல்லையென்றால் அந்த ‘நான்’ என்பதுதான் என்னவாக இருக்கிறது என்ற விவரம்தான் என்ன? 

இதுவரையில் சொன்ன தேகம், மனம், இந்திரியம், புத்தி, புற உறவுகள், அந்த உறவுகள் பழகும் உலகம், அந்த உலகத்தில் இருக்கும் இடம், வாழத் தேவையான செல்வம் என்று அனைத்திலும் படாமல், பார்வையாளராக, சாட்சியாக ஒன்று உள்ளே இருந்து பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறது. நம் தேகம் சுகம் உற்ற போதும் அது பார்வையாளராக, சாட்சியாக இருக்கிறது. தேகம் நோய் உற்ற காலத்திலும் சாட்சியாக இருக்கிறது. மனம் குதுகலம் அடையும் போதும் அது சாட்சி. மனம் நோகும் போதும் அது சாட்சி. புத்தி தீர்க்கமாக இருக்கும் போதும் அது சாட்சி. புத்தி தடுமாறும் போதும் அது சாட்சி. இந்திரியங்கள் அடங்கி, அமைதியாக  இருக்கும் போதும் அது சாட்சி, இந்திரியங்கள் தறிகெட்டு ஓடும்போதும் அது சாட்சி. உறவுகள் கூடிக் குலவும் போதும் அது சாட்சி. உறவுகள் பிணங்கித் தனிமைப்பட்ட காலத்தும் அது சாட்சி. சாட்சி தத்துவமாக மாறாமல் நம்முள் இருக்கும் அந்த ஒன்றுதான் உண்மையில் ‘நான்’. ஆத்மா. எதிலும் கலந்து உருண்டு பிரளாமல் தன்னில் தான் சாட்சியாக இருந்தபடியே இருக்கும் ஆத்மா. 

ஆனால் ஜீவன் என்பது சுகம் என்றால் குதிக்கும். கூடிக் குலவும். பார்க்கும் எதனோடும் அது இல்லாமல் தான் இல்லை என்று மயங்கும். மனத்தோடு ஒன்றறக் கலந்து புரளும். அகங்காரத்தோடு ஐக்கியமாகி நானே நான் என்று ஆணவப்படும். துக்கம் வந்த காலத்து ‘ஐயோ அப்பா தாங்கலையே..’ என்று அழுது ஓலமிடும், ஓடும், சுகம் வராதா என்று ஏங்கும், நிலையற்ற உறவுகள் பிரிந்தால் தான் அழிந்ததாக அஞ்சும். செல்வத்தில்தான் தன் உயிரே இருக்கிறது என்று பதைக்கும். இதுதான் நம்முடைய நிலைத்த முகவரி என்று நாமே மயங்கும்படி இருப்பதுதான் ஜீவன். இந்த ஜீவனையும் பார்த்தபடிச் சாட்சியாக இருப்பதுதான் உண்மையில் நான் என்று நாமாக இருக்கும் ஆத்மா. 

ஆத்மா என்ன என்று ஒரு வார்த்தையில் சொன்னால் ‘சாட்சி’. அந்தச் சாட்சி ஒரு காலத்துக்கு அன்றி எக்காலத்துக்கும் சாட்சியாகவே இருப்பது. அது நித்யம். நித்யமாய்ச் சாட்சியாக இருப்பது. அது சாட்சியாக இருப்பதைப் பார்க்க வேறு ஒன்று கிடையாது. அதுவேதான் தான் சாட்சியாக இருப்பதைத் தானே உணர்ந்து இருக்கிறது. தன்னுடைய இருப்பு, இயல்பு பிறிதொன்றால் அறியப்பட்டு அதன் மூலம் தன்னுடைய இருப்பு அடையாளப்படும்படி ஒன்று இருக்குமானால் அந்தப் பொருள் ‘பராக்’ என்ற வகையில் சேரும். பராக் என்றால் தான் பிறிதொன்றால் அறியப்பட இருப்பது என்று பொருள். ஆனால் எது ஒன்று தன் இருப்பு தன்னால் நேரடியாக உணரப்பட்டு இயலுமோ அந்தப் பொருள் ‘ப்ரத்யக்’ என்னும் வகையைச் சேர்ந்தது. ‘ப்ரத்யக்’ என்பது ஆத்மா. ப்ரத்யகாத்மா என்று சொல்வது வழக்கம். தான் யார் என்று உணராமல், சூழ்நிலையோடு மயங்கித் துன்புறும் ஜீவனின் உலகில் சிவம் எட்டாக் கனியாகத் தெரிகிறது. ஆனால் தான் என்பதில் மயக்கமின்றி என்றும் சாட்சியாக நிலைத்த ஆத்மா, அதுவேதான் சர்வமங்களமான சிவம். அந்தச் சர்வமங்களமான, சிவமான, சாட்சி உருவமான, ப்ரத்யக் என்னும் ஆத்மா தான் உண்மையில் நான்.’ 

‘நாஹம் தேஹோ நேந்த்ரியாணி அந்தரங்கோ 

நாஹங்கார: ப்ராணவர்க்கோ ந புத்தி: | 

தாராபத்யக்ஷேத்ர வித்தாதிதூர: 

ஸாக்ஷீ நித்ய: ப்ரத்யகாத்மா சிவோSஹம் ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

ஒற்றை விளக்கு (ஏகச்லோகீ ப்ரகரணம் - ஸ்ரீஆதிசங்கரர்)

நூறு செய்யுள், பத்துச் செய்யுள், ஐந்து செய்யுள் என்ற அளவில் எல்லாம் அத்வைதப் பேருண்மையை எளிமையாக விளக்கி நூல்கள் செய்த ஆதிசங்கரர் ஒரே செய்யுளிலும் அந்த அத்வைத தத்துவத்தைப் புரிய வைக்கும் அற்புத சுலோகம்தான் இந்த ஏகச்லோகீ என்பது. முக்கால் வரியிலேயே கூட அத்வைதத்தை விளக்கிக் காட்டியவர்தான் ஆதிசங்கரர். 

அத்வைத தத்துவம் யாது என்று அறியத் துடிக்கும் மனத்திற்கு அந்த முக்கால் வரியே போதுமானது. அந்த வரி இதுவாகும். ‘ப்ரஹ்ம ஸத்யம், ஜகன்மித்யா, ஜீவோ ப்ரஹ்மைவ, நாபர:’

இதன் பொருள் - பிரம்மம் மட்டுமே சத்யம். இந்த ஜகம் மித்யையே ஆகும். இந்த ஜீவன் உண்மையில் பிரம்மமேயாக இருக்கிறது. வேறாக இல்லை. 

முக்கால் வரியில் உணர்த்தியதை ஒரு சுலோகத்திலும் உணர்த்துகிறார் பகவத்பாதர். இந்த ஒரு சுலோக நூல் தோன்றிய சூழலைப் பற்றி உரையாசிரியர்கள் சில தகவலைத் தருகின்றனர். கண்ணொளி இல்லாது போன ஒருவர் ஸ்ரீஆதிசங்கரரைக் காண ஏங்கியதாகவும், அவரிடம் பகவத்பாதர் சென்று காண்பதற்கான ஒளி என்பதை வைத்தே படிப்படியாக விளக்கி, ஒற்றை விளக்காகவும், ஒற்றை ஜோதியாகவும் இருப்பது ஆத்மா என்றும், அதுதான் உண்மையில் அவரே என்றும் உணர்த்தி ஞானம் நல்கினார் என்பது சூழலின் கதை. 

ஒரே சுலோகம் என்பதால் ஒவ்வொரு சொல்லும் நன்கு நிறுத்தி நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. உலகில் பொருளை நமக்குக் காட்டித்தரும் ஒளி எது? ஜோதி எது? என்ற கேள்விதான் தொடக்கம். 

இதை ஸ்ரீஆதிசங்கரர் கண்ணொளி இழந்த அந்த மனிதரை நோக்கிக் கேட்டதாக நினைப்பதைவிட நம் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்துக் கேட்கிறார் என்பதும் பொருத்தமாக இருக்கும். நாம் உண்மையைக் காணும் கண்ணொளி இல்லாமல்தானே அவதிப்படுகிறோம்? இனி சுலோகத்துள் போவோம். ஆதிசங்கரர் கேட்பதற்கு நம்முடைய பதில் என்று படிப்படியாகப் போகிறது. 

”

பொருள் இருப்பதைத் தெரிவிக்கும் வெளிச்சம் உனக்கு எது? 

பகலில் சூரியன் தான். சூரிய ஒளியில்தான் நாம் பொருட்களைப் பார்க்கிறோம். 

ஆனால் இரவில் உனக்குச் சூரிய வெளிச்சம் இருக்காதே! அப்படியென்றால் இரவில் உனக்கு உற்ற வெளிச்சம் எது? 

இரவில், ஏற்றிவைக்கப்படும் விளக்கு, மற்ற தீபங்கள் (நம் காலத்தில் இன்னும் அதிகமான விளக்குச் சாதன வகைகள்) இவைதாம் எனக்கு வெளிச்சம். 

அப்படியா? இருக்கலாம். ஆனால் சூரியனும், விளக்குகளும் இருந்தாலும் அந்தச் சூரியனும், விளக்குமே இருப்பது தெரியவேண்டும் என்றால் அதற்கு என்ன வெளிச்சம்? 

சூரியனையும், விளக்கையும் காட்டும் வெளிச்சமா? ஹாங்.. அது என் கண்கள்தாம். 

சரி. உன் கண்கள் 24 மணி நேரமும் மூடாமல் அயராமல் திறந்து பார்த்துக்கொண்டேவா இருக்கிறது? தூக்கத்தில் கண்கள் மூடிவிடுகின்றன. மூர்ச்சையில் கண் திறந்திருந்தாலும் பார்ப்பதில்லை. அப்படியென்றால் கண்ணே மூடிய பொழுதும் இருக்கும் வெளிச்சம் எது? 

கண்ணே மூடிய பொழுது ... என் புத்திதான் அப்பொழுது வெளிச்சம். அதாவது மனம். கண் தூங்கிய நிலையிலும் என் மன உணர்வு இருக்கிறதே. கனவு காண்கின்றேனே! 

சரி. சிலசமயம் ’என் புத்தி சரியில்லை’ என்று கூறுகிறாய். ’மனம் சரியில்லை’ என்று உணர்கிறாய்? அப்படியென்றால் மனத்தையும், புத்தியையும் உணரும் வேறு ஒரு வெளிச்சம் உண்டல்லவா? அது எது? 

... அது ’நான்’ தான். 

ஆம். நீர்தான் உமக்கு மேலான ஒரே வெளிச்சம். கடைசியில் மறையாமல் நிற்கும் ஒற்றை விளக்கு நீர்தான். நன்கு யோசித்துப் பாரும். புரியும். 

ப்ரபுவே! அந்த ஏக ஜோதி, ஒற்றை விளக்கு, தனிச்சுடர், அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் ப்ரகாசமாய் ஆனந்த பூர்த்தியான ஒளி, அருட்பெரும் ஜோதி, அதுவாகத்தான் நான் இருக்கிறேன் என்பதை உணர்கிறேன் பிரபுவே! திறக்க வேண்டிய கண் திறந்து கொண்டது. என்றும் இருக்கும் ஒற்றை விளக்கு, அதுதான் நான் என்பது புரிந்தது. “ 

“ கிம்ஜ்யோதிஸ்தவ பானுமான் அஹநி மே ராத்ரௌ ப்ரதீபாதிகம் 

ஸ்யாதேவம் ரவிதீபதர்சநவிதௌ கிம் ஜ்யோதிராக்யாஹி மே | 

சக்ஷுஸ்தஸ்ய நிமீலநாதிஸாமயே கிம்தீர்தியோதர்சநே 

கிம் தத்ராஹமதோ பவாந் பரமகம் ஜ்யோதிஸ்ததஸ்மி ப்ரபோ || “ 

இந்த ஒற்றைச் சுலோகத்தில் ஸ்ரீஆதிசங்கரர் பிரகதாரண்யக உபநிஷதத்தின் 4ஆவது அத்யாயம், மூன்றாவது பகுதியில் யாக்ஞவல்க்யருக்கும், ஜனகராஜருக்கும் நடந்த ஸம்வாதமான ஜோதி என்பது எது என்னும் உபதேசத்தையே சுருக்கித் தந்துவிட்டார் என்கிறார்கள் உரையாசிரியர்கள். பிரகதாரண்யக உபநிஷதத்தில் வரும் அந்தக் கட்டத்தில் சொல்லப்படும் நிகழ்ச்சி என்னவென்றால் - 

ஒரு நாள் ஜனகரின் சபைக்கு யாக்ஞவல்கியர் அரசரைக் காணச் சென்றார். போகும் பொழுதே இன்று மன்னன் என்ன கேட்டாலும் நான் ஒன்றும் சொல்லப் போவதில்லை என்று முடிவு கட்டியவண்ணம் சென்றார். 

(கேள்வி கேட்டே எல்லாவற்றையும் போட்டு வாங்கி விடுவார் போல் இருக்கிறது ஜனகர்!). 

ஆனால் மன்னர் அதைவிடக் கெட்டிக்காரர். முன்னொரு சமயம் ஏதோ சந்தர்ப்பத்தில் இதே யாக்ஞவல்கியர் ஜனகருக்கு ஒரு வரம் தந்திருக்கிறார். அதாவது எப்பொழுது வேண்டுமானாலும், விரும்பிய எதைப் பற்றியும் வேண்டியவாறு கேட்டுத் தன்னிடமிருந்து விடையைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்பது அந்த வரம். பாவம் முனிவர் மறந்து விட்டார். மன்னர் அதை நினைவு வைத்திருந்து இப்பொழுது அந்த வரத்தின்படிப் பதில் சொல்லுமாறு கேட்க வேறு வழியில்லாமல் யாக்ஞவல்கியர் பதில் சொன்னார் என்று வருகிறது அந்தச் சூழல். 

(எப்படியாவது நம்மையெல்லாம் கேள்வி கேட்குமாறு தூண்டுவதற்குச் செய்யப்படும் சூழ்ச்சி! நாமா அசருவோம்?) 

மன்னர் கேட்ட கேள்வியே இதுதான். எது நமக்கு வெளிச்சம்? எது மாறாத ஜோதி? என்னும் கேள்வி. அந்தப் பகுதிக்கே பெயர் ஜோதிப் பிராம்மணம் என்பது. அதை இன்னும் சுருக்கித்தான் இங்கே ஒற்றைச் செய்யுள் ஆக்கித் தந்துவிட்டாரே கருணையின் மூர்த்தி! 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

யார் உண்மையில் குரு? (ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர்) - 05

எல்லையே அற்ற சுகவாரி ஆக இருப்பது ஆத்மா. அந்த ஆத்ம சுகத்தின் ஒரு திவலையில் திளைத்துத்தான் இந்திரன் முதலிய பதவியில் இருப்போரும் சுகிப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். அந்த ஆத்ம சுகத்தை, தம் ஸ்வரூப சுகத்தை, தம் மனத்தில் அலைகளே எழாவண்ணம் மனம் அடங்கிய முனிவர்கள், என்றும் துய்த்தவாறு ஆனந்தபரர்களாக இருக்கின்றனர். அந்த நித்ய சுகம் ஆகிய எல்லையில்லாத பெருங்கடலில் தம்முடைய மனம் கரையப் பெற்றவர் எவரோ, அவர் யாராய் வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், அவர் பிரம்ம ஞானியாகக் கூட ஆவதில்லை. பிரம்மமேயாக ஆகிவிடுகிறார். அவர் யாராய் இருந்தால் என்ன? அவர் குருமட்டும் அன்று. இந்திரன் முதலிய தேவதைகள் எல்லாம் தொழத்தக்க நிலையை அடைந்து விடுகிறார். இதுதான் தம்முடைய நிச்சயமான கருத்து என்று மநீஷா பஞ்சகத்தை நிறைவு செய்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். 

இனிப்பு இருக்கிறது. அதை ஒருவர் வாயிலிட்டுச் சுவைத்தால் அதன் இனிப்பை உணர முடியும். பிரம்மானந்தமாகிய ஆத்ம சுகத்தை அவ்வாறு அனுபவிப்பவரை நாம் பிரம்மத்தை உணர்ந்தவர் என்று கூறலாம். ஆனால் ஒருவர் பிரம்மமேவாக ஆகிவிட்டார் என்று சொன்னால் அவரை எப்படிப் பிரம்ம ஞானி என்று சொல்ல முடியும்? இனிப்பேயாக ஒருவர் ஆகிவிட்டால் இனிப்பைச் சுவைக்கும் அனுபவம் நிகழ முடியுமா? இனிப்பு விஷயத்தில் அது முடியாது. ஏனெனில் ஒரு சில புலன்கள், சூழ்நிலைகள், பொருட்கள் என்ற மாதிரியான உபாதிகளை முன்னிட்டு ஜீவன் உணரும் சுகம்தான் உலக சுகம் எல்லாம். அதுபோல் அறிதல் என்னும் உபாதியை முன்னிட்டு, மனத்தின் அறிவு நிகழ்ச்சி என்னும் உபாதியை முன்னிட்டுப் பிரம்மத்தை அனுபவிப்பது என்பது பிரம்மத்தை அறிந்து அனுபவித்தல் என்னும் பொருள்கொண்ட பிரம்மவித் என்னும் நிலையைத் தருகிறது. ஆனால் அந்த உபாதியும் அகன்று, எந்த உபாதியும் இல்லாத பிரம்மமேயாக ஒருவர் ஆகிவிட்டால், உபாதிகளுக்கு நிலைக்களனாய் இருக்கும் மனம் என்பதே ஆத்மா என்பதில் கரைந்து போய்விட்டால் பின்னர் யார் அறிவதற்கு இருக்கிறார்கள்? அங்குப் பிரம்மம் மட்டுமே இருக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டும். ‘அது ஆனால் அதுவாவர். அதுவே சொல்லும்’ என்கிறார் ஸ்ரீதாயுமானவர். 

‘யத்சௌக்யாம்புதி லேசலேசத இமே சக்ராதயோ நிர்வ்ருதா: 

யத்சித்தே நிதராம் ப்ரசாந்தகலனே லப்த்வா முநிர்நிர்வ்ருத: | 

யஸ்மின்நித்ய சுகாம்புதௌ கலிததீர் ப்ரஹ்மைவ ந ப்ரஹ்மவித் 

ய: கச்சித் ஸ ஸுரேந்த்ரவந்திதபதோ நூநம் மநீஷா மம ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***