Sergei Rachmaninoff இன் சங்கீதம் பற்றி

To speak of music is to foster an illusion, a ’category mistake’ as logicians would put it. It is to treat music as if it was or was very close to natural language. It is to transfer semantic realities from a linguistic to a musical code. Musical elements are experienced or classified as syntax; the evolving construct of a sonata, its initial and secondary ’subject’ are designated as grammatical. Musical statements (itself a borrowed designation) have their rhetoric, their eloquence or economy. We incline to overlook that each of these rubrics is borrowed from its linguistic legitimacies. The analogies are inescapably contingent. A musical ’phrase’ is not a verbal segment. 

(George Steiner, The Poetry of Thought, 2011) 

இசையைப் பற்றி மொழியின் மூலம் விவரிப்பதே ஒரு மாய பிம்பத்தைத் தெரிந்தே வளர்ப்பது என்கிறார் இந்த மேற்கோள் பகுதியில் ஜியார்ஜ் ஸ்டீனர். அளவையியல் வல்லுநர்கள் கூறுவதற்கேற்ப ‘துறை பிறழ் தவறு’ என்று ஆகிவிடுமாம் மொழிக் கூறுகளால் இசையின் அனுபவத்தைப் பேசுவது. கிளவியாக்கத்தின் கூறுபாடுகளைக் கொண்டுபோய்க் கீதம் மிழற்றும் இன்னிசை உருவுகளுக்குப் பொருத்துவது என்பது வேலி தாண்டிக் குதித்துச்
சொற்களைக் கடத்திப் பொருத்தும் வேலை என்று ஒரு குற்றச்சாட்டாகச் சொல்லாமல் விவரிப்பு என்ற முறையில் கூறுகிறார். இன்னிசையின் வாக்கியங்கள் என்று சொல்வதே கடன் வாங்கி ஒட்ட வைத்த ஜோடனை என்றாலும், இன்னிசையின் வாக்கியங்களுக்கு என்று ஒரு பேச்சு, ஒரு ஆவேசப் பொழிவு, ஒரு வேகச் சிக்கன நெறி இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆக மொத்தம் அவர் சொல்ல வருவது ’ஓர் இன்னிசை சொற்கோவை என்பது மொழித்தன்மையான பகுதி அன்று’ என்பதேயாகும். இருந்தாலும் இன்னிசையைப் பேசுவதும் ஓர் இனிய சுகம்தான். அதுவே ஒரு துறைதான் என்பது என் எண்ணம். 

கொஞ்ச நாள் வாய்ப்பாட்டுடன் ஹார்மொனியமும் கற்றுக்கொண்டேன், ஒரு பாட்டு வாத்யாரிடம். சிறு வயதில், தந்தையின் ஏற்பாட்டில். அப்பொழுதெல்லாம் அந்த வாத்யார் ஸ்வரக் கட்டைகளைக் கையாளும் விதத்தைப் பார்த்துப் பிரமிப்பாய் இருக்கும். ஒரு ஸ்வரத்திலிருந்து மற்றொரு ஸ்வரத்திற்குப் போகும் போதோ அல்லது ஒன்று விட்டு ஒன்றுக்குத் தாவும் போதோ இரண்டு ஸ்வர வீடுகளும் கூடவே வந்து பிரிவுபசாரம், வரவேற்பு
விருந்துபசாரம் இரண்டையும் ஒரே சமயம் கலந்து செய்வது போன்ற ஒரு பிரமையைத் தோற்றுவித்து வாசிப்பார். அடேயப்பா...என்று ஒரு மலைப்பு. நானும் கொஞ்சமாக அதைப் போல் முயற்சி செய்தால் அது குளிரில் நடுங்கும் கிழவியின் சொற்கள் போல் அலையலையாக வந்து கடுப்படிக்கும். அவர் சிரித்துக் கொண்டே, அதெல்லாம் போகப் போக கைவரும் என்பார். அந்தத் தான்சேனுக்கு நான் ஒரு மஹாராஜா. சிறு வயதில் பிரமிக்கும் ஒன்று விழிப்பு ஏற்பட்டதும் எப்படி விரஸமாகக் காட்சியளிக்கிறது! அவர் வாசித்த முறை எப்படியென்றால் ஸ்வரங்கள் எல்லாம் நன்றாக மொந்தைக்கள்ளைக் குடித்துவிட்டு ‘அண்ணாச்சி....நீ தனியாவே போகக் கூடாது..ஆமா சொல்லிட்டேன்...’ என்று கட்டித் தழுவி, தடுமாறி இழைந்து நெளிந்து குலாவுவது போன்ற வேலை. It is a mart of doping the notes. அதுவும் ஹார்மொனியத்தில் இது போன்ற சில்லரை வேலை நன்றாகவே செய்யலாம். அது போல் வாய்ப்பாட்டிலும். ஆனால் தூய ஸ்வர தேவதைகளின் அழகிய உடலை, அந்தத் தேவதைகள் சப்தம் என்னும் நதியில் பிறந்த மேனிக்குக் குளிக்கும் போது மர இடுக்களிலிருந்து ஒளிந்து பார்க்கும் சாகசங்களைப் பார்ப்பதுதான் இசையில் நாம் பெறும் மகோன்னதம் என்ற எண்ணம் எனக்குப் பின்னர்தான் ஏற்பட்டது.

அயின்ரேண்டின் நாவல்களில் தோய்ந்த பின்னர்தான் இந்த எண்ணம் மேலும் வலுப்பெற்று என்னிடம் ஒரு பார்வையாகவே ஆகியது. நானும் இந்த ஸ்வர தேவதைகளைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து அவர்கள் காடுகளில் திரியும் போது, அருவிகளில் சுதந்திரமாகக் குளிக்கும் போது காணும் வாய்ப்பு கிட்டாதா என்று யோசித்ததுண்டு. ஆனால் நான் பார்க்க நேர்ந்த இசையெல்லாம் ஒரே ஸ்வரக்கட்டு கிட்டங்கியாக அங்கப்ரதக்ஷிணம் கணக்காக 
உருண்டனவேவொழிய நிற்கக் கூட இசையின் கொழுந்துகளுக்கு
வாய்ப்பளிக்கப்படுவதில்லை என்பது போல் பட்டது. ஆனால் ஸ்வர தேவதைகள் காட்டின் ஆழத் தனிமையில், பொங்கும் ஒலி வெள்ளத்தில், ஒளிரும் முழுத் திருமேனிகளுடன், அந்தத் திருமேனிகளின் பூரித்த அத்தனை லாவண்யங்களுடனும் குளிப்பதை ஒரு சமயம் தர்சனம் செய்யத்தான் செய்தேன். அது எப்பொழுது என்றால் செர்கய் ராக்ஹ்மனினோஃப் (Sergei Rachmoninoff) அவர்களின் இசை ஊழியில்தான். அவருக்கு முன்னால் பிதாமகர் Tchaikovsky (ச்ட்செய்கோவ்ஸ்கி) போன்றவர்களும் உண்டு. ஆனால் வியாசரைப் பார்த்தால் அப்சரசுகள் குளிக்கும்போது தங்களை மூடிக்கொண்டது போன்று ஸ்வரங்கள் அவர்களிடத்தில் எல்லாம் always in attire. ஆனால் படுபாவி, Rachmaninoff விஷயத்தில் என்றால் அந்தத் தேவதைகள் எல்லாம் சுதந்திரமாக, சுய ரூபத்தில் முழுமையாகத் திரிகின்றன. 

ரஷ்யாவின் செவ்வியல் இசை மரபு என்பது கிராமிய இசையில் ஊற்றம் கொண்டு எழுந்த இயல்பான வளர்ச்சி. கிளிங்கா (Klinka) அவர்களின் காலம் தொடக்கமாக ஐரோப்பிய செவ்வியல் இசையில் தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்டது. கிளிங்காவிற்குப் பின் பலர் செவ்வியல் இசையின் ஆலமரங்களாய்த் தொடர்ந்தனர். அந்த மரபில் Tchaikovsky (ச்டெய்க்கோவ்ஸ்கி) அவர்களுக்கு ஓர் தனி இடம் உண்டு. அவரது Piano முதலிய வாத்யங்கள் மூலமான இசை மொழியின் ஆழங்களால் ஈர்க்கப்பட்ட Rachmaninoff 1917ல் ரஷ்யா விட்டுக் கிளம்பு முன்பே தமது மஹத்தான படைப்புகளை யாத்துவிட்டார். அமெரிக்கா அவருக்குப் புகல் நாடாக உதவியது, பெவர்லி ஹில்ஸில் அவர் இறுதி நாட்கள்வரை. 

ரஷ்யாவின் இசை மரபு விமரிசகர்கள் அவரின் படைப்புகளைப் பெரிதும் குற்றம் கண்டே எழுதினர். மென்மையான மனம் கொண்ட Rachmaninoff மிகவும் மனம் உடைந்தார். தன்னை உளவியல் சிகிச்சை மூலம் அடுத்த படைப்புகளைத் தர உதவிய மருத்துவருக்கே தமது மீண்டு வந்த இசை யாப்பை அர்ப்பணித்தார். அவரது இசையில் எப்பொழுதும், சொல்லவரும் அரட்டை குறைவாகவும், உணர்த்தவரும் ஸ்வரங்களின் தூய பிரஸன்னம் அதிகமாகவும் இருந்த இயல்பால் இன்றும் அவரது இசை ஆதி நாதத்தில் குளித்து வந்த புத்துணர்ச்சியை நமக்கும் கடத்த வல்லதாகிறது. Sergei Rachmaninoff அவர்களின் Symphony No 2, E Minor, Opus 27 என்பது அவர் யாத்த சூழ்நிலையையும், முதன் முதலில் அந்த ஸிம்ஃபொனி மாஸ்கோவில் அடைந்த வரவேற்பையும் பற்றி நிகோலை பஷனோவ் தமது நூலான Rachmoaninov என்பதில் அருமையான விவரணை தருகிறார். இசைக்கான உரைநடையையே மேற்கத்திய இசை தத்துவ இயலாளர்கள் வளர்த்துள்ளனர். அந்த விவரணைகளைக் கொஞ்சம் தமிழில் தர முயற்சி செய்கிறேன்.: 

”26ஆம் தேதி ஜனவரி 1908ல் செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ஸிம்ஃபொனி 2 வழங்கப்பட்டது. மூன்றாவது ஒத்திகையும் முடிந்து இசை யாத்தவர் தமது இசையீன் குழவியைத் தந்த உடனே சென்றுவிட்டார். மாஸ்கோ என்ன சொல்லுமோ என்று எதிர்பார்ப்பு. ஆனால் மாஸ்கோவும் அவருக்காகக் காத்துக் கொண்டுதான் இருந்தது. பழைய தலைமுறைகள் போய்விட்டன. புதிய இளைய தலைமுறைகள் புதிய ஆர்வத்தின் தொனிகளை வெளிப்படுத்தினர். 

நேரே வந்தார் இசை அரங்கிற்கு ராஹ்மனினோஃப். இதயம் கொஞ்சம் அடித்துக் கொண்டது. ஆனால் உள்ளே நுழையும் போதே அவரால் உணர முடிந்தது கூடியிருந்த உள்ளங்கள் அனைத்தும் இதயத் துடிப்பில் ஒத்திசைத்தன என்று! லாகவமான ஓர் உடல் வணக்கம் செய்து விட்டுத் தொடங்கினார். சட்டென்று திரும்பி வாத்ய அணிவரிசையைப் பார்த்தார். ஒரே சில்லென்ற அமைதி. அவருடைய உடல், நெடிய அந்த உருவம் உறைந்தது ஒரு கணம். கைகள் இசைக்குறிப்புகள் மயமாயின. முதல் இசைக் குறிப்பு அவருடைய கைகளில் முகிழ்த்தது. 

ஆழ்ந்த நிதானத்துடன் அமைதியின் விக்கல்களாய் செல்லோக்கள் (Cellos) தொடங்கின. கீழ்ஸ்தாயியில். திடீரென்று ட்ரம்பட்டுகளின் முழக்கம், பிரெஞ்சு ஊது குழல்களின் எக்காளம் மன்றத்தில் வெடித்தன. மொத்த ஊழி இசையும் சேர்ந்து கூரையில் கீழே தொங்குவது போன்ற பிரமை உள்ளே காற்றில் எங்கும் அப்பிக் கிடந்தது. ராஹ்ம்னனினோஃப் விட்டுப் பிடிக்கத் தெரிந்தவராய் இருந்தார். கை அபிநயங்களில் கச்சிதம். அவரது கையசைவுகளோடு சேர்ந்து மொத்த வாத்ய அணிகளும் மூச்சிழுத்து விட்டுப் பழகின. 

வாத்யங்கள் மட்டுமா? அவற்றோடு சேர்ந்து எண்ணற்ற இசைப் பிரியர்கள் ஹாலில், அவர்களுடைய உள்ளங்களும் ஊக்கங்களும் அவரோடு எழுந்து அவரோடு மயங்கி முயங்கின. அவர்களை எதுவுமே அச்சுறுத்த முடியாது என்றுதான் பட்டது. எதுவுமே, சூறைக் காற்று ஓலமிட்டால் என்ன, இடிகள் குழல் வேட்டுகளாய் உடைந்தால் என்ன, ட்ரம்பட்டுகளின் உயிர் உறைந்து போகும் போர் ஓலம் கேட்டால் என்ன, உயர எழும் குளம்படிகள், பூட்ஸ் குதிகால் படுஓசைகள் படியாய் எழுந்தால் என்ன, எதுவும் பொருட்டில்லை. 

வயல்வெளிகளில், காற்று வீசும் இரவுகளில் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டே மக்கள் அவரை இசையில் மனத்தால் பின் தொடர்ந்தனர். 

இசையின் இந்த மந்த கதி மயங்கும் கட்டத்தில் இசையின் நடைபெயர்வு கண்ணுக்கே புலனாகிறது போன்ற ஒரு தோற்றரவு! ஒவ்வொரு முகிழ்ப்பிலும் விருப்பமின்றிப் பிரியும் ஒரு சிணுங்கல் தயக்கத்துடன், ஒவ்வொரு இசைச் சங்கதியும் அதிஅற்புதமான இசையின் மொத்த நெசவில் பின்னிப் பிணைந்து அந்தச் சுடரும் நிறங்களுடன், தழல் கொண்ட அந்த இங்கிதத்துடன்..... 

அப்படியே இசை, சிறுகச் சிறுக ஓய்வது போல் உள்ளொடுங்க....கிளாரினட் திடுமென்று சில்மிஷம் போல் கொஞ்சும் குரலில் சிந்து பாட, மூலையில் அமர்ந்திருந்த பெண் ஒருத்தி, கருநீல ஆடையில், தன்னை மறந்து மகிழ்ச்சியில் துள்ளிச் சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். 

ராஹ்மனினோஃப் அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் தயக்கம். தன் ஆசான்களில் ஒருவரான அந்த செர்கி இவானோவிச் தனயெவ் வருவாரா? நுழைவுச் சீட்டு அனுப்பி வைத்தாயிற்று. ஆனால்
தான் போய் நேரில் கூப்பிட நேரம் இல்லாமல் போனது. இல்லை வரமாட்டார்.... கண்ணுக்குப் பக்கத்து ஒளியும் காரிருளும் கலந்து மறைத்த கலவைக் காட்சியினூடு ஆஹா வாசலில் வந்து நிற்பது தனயெவ் அவரேதான். வந்து அழைத்து அமரச் செய்கின்றனர். ஒரு கணம் கண்கள் சந்தித்தன. கோபம் இல்லை. பெருமிதம். பேராநந்தம் அவரது கண்களில்

மிளிர்ந்தது கண்ணீரில் நெளியும் மின்னலாய். விமரிசகர்கள் எழுதினர்: 

'செர்கியின் இந்த ஸிம்ஃபொனி மறுமை உலகங்களையோ, அதிமானுட திறப்புகளையோ பற்றிய ஆவேச ஊக்கங்களாய் இல்லாமல் ஓ எவ்வளவு புத்தம் புதிய, இயல்பான, இயற்கையான தூய எழிலாய் ஒளி விடுகிறது!' 

ஆம் அவர்தம் இசைமொழி உள்ளதைப் பேசியது; உள்ளதை மட்டுமே பேசியது. 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

வர்ணதர்மமும் பாரதியாரும்

வர்ணதர்மம் என்றால் மனிதர்களால் செய்யப்பட்ட ஏற்பாடு என்று விளக்குகிறார் ஹரதத்தாசாரியர் தாம் ஆபஸ்தம்ப தர்ம ஸூத்திரத்திற்கு எழுதிய உரையில். அதாவது இன்னதைச் செய் என்பது விதி. இன்னதைச் செய்யாதே என்பது ப்ரதிஷேதம். செய்ய வேண்டியதை எப்படிச் செய்வது என்பது நியமம்.

விதி, நியமம், ப்ரதிஷேதம் இம்மூன்றும் அடங்கியது சமயாசாரம். இந்தச் சமயம் என்பது இன்றைய பயன்பாட்டில் மதம், வழிபாட்டு நெறி என்பதற்குப் பயன்படும் சொல். ஆனால் ஹரதத்தர் உரையில் அவர் சொல்வது துறைசார்ந்த சொல்லாகிய சமய ஆசாரம். அதற்குப் பொருள் மதம் அன்று. விதி, நியமம், ப்ரதிஷேதம் என்னும் மூன்று அம்சங்கள் கொண்ட சமுதாய ஒழுகுமுறை. What to do, how to do, what not to do என்பனதான் முறையே விதி, நியமம், ப்ரதிஷேதம் என்பன.

இந்த சமயாசாரத்தின் கீழ் வருவதுதான் வர்ணதர்மம். ஆபஸ்தம்பர் தமது நூலை ஆரம்பிக்கும் பொழுதே ‘சமயாசார தர்மங்களை இனி விளக்குகிறேன்’ என்றுதான் சொல்கிறார். இந்த சமயாசாரம் என்றால் என்ன என்று விளக்கும்பொழுது ஹரதத்தாசாரியர், விதி, நியமம், ப்ரதிஷேதம் என்னும் மூன்று பிரிவுகள் கொண்ட சமயாசாரம் என்னும் இதைத்தான் மனிதர்கள் செய்துகொள்ளும் ஏற்பாடு என்கிறார். அவருடைய வரிகள்:

‘..பௌருஷேயீ வ்யவஸ்தா சமய: | ஸ ச த்ரிவித: | விதிர் நியம: ப்ரதிஷேத இதி |’

ஆனால் பொதுவாக வர்ணதர்மம் என்றால் கீதையையும், அதில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணனுடைய கருத்தான ‘குணம், தொழில் அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டது வர்ணம்’ என்பதையும் மேற்கோள் காட்டுவது பொது வழக்கம். நால்வர்ணக் கருத்து என்னும் இதைக் கீதையின் சமுதாயக் கொள்கை என்று பெயரிட்டு அழைக்கிறார் மகாகவி பாரதியார்.

ஆனால் கீதையின் இந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில் என்றேனும் நடைமுறை இருந்ததுண்டா என்னும் கேள்வியைத் தாமே எழுப்பி, அவ்வாறு என்றும் இருந்ததில்லை என்று பாரதி எழுதுகிறார். எதில்?

பாரதியார் The Crime of Caste என்று ஓர் ஆங்கிலக் கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். அதில் சாதி அல்லது வர்ணம் அல்லது காஸ்ட் என்பதைப் பற்றி எழுதுகிறார். பாரதியார் எழுதும் வரிகள்:

‘I may be permitted to call this Chaturvarnya (Four Varna System) by the name of "the Gita theory of society", although it is well known that the same ideal is upheld in most of the ancient writings. I do so for convenience. The Gita theory may or may not, promote the highest interests of man. It was never tried in its pure form, or, if it was, history tells us nothing about it....

'But the caste law is leagues away from the Gita theory....
'And instead of four varnas, you have four thousand castes! But, alas, the ignorant masses of our country have been made to believe that this caste chaos is a special divine gift to our country and whoever transgresses it has to go to hell. It is this belief more than anything else that makes people insensible to the injurious results of caste.'

அதாவது, சாதி அமைப்பு என்பது மாற்றவே கூடாத, தெய்வ வரமாக அமைந்த நெறிமுறை என்றும், அதை மீறினால் நரகம்தான் கிடைக்கும் என்றும் அறியாமையில் ஆழ்ந்த மக்களை நம்பவைத்து, இந்த நம்பிக்கையின் காரணமாகவே மக்கள் இதன் பாதிப்புகளைச் சகித்துக்கொள்ளப் பழகிவிட்டார்கள் என்று சாடுகிறார் பாரதியார்.

என்னதான் தீர்வு? பாரதி சொல்லும் விழிப்பின் வழி என்ன? அவரே தொடர்ந்து எழுதுகிறார்:

‘The sole remedy is in inter-dining and intermarrying. The others are mere quack remedies of an anaesthetic character. There are many difficulties in the way of applying this remedy on a large scale.'

அந்தக் கஷ்டங்கள் உணவு பழக்க வழ்க்கங்கள் சமபந்தமானவை என்றும், அதைப் பொறுமையாகத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியும் என்றும் எழுதுகிறார். வேறு வழி இல்லையா? பாரதியார் எழுதுவது:

‘I repeat there are many - but not insuperable - difficulties in the way of applying that remedy. But there is no other remedy that the human mind can think of.'

'There is no rational excuse for not doing that.' என்று பாரதி எழுதியிருப்பது முக்கியமாகக் கருதத் தகும்.

சாதி அமைப்பை விமரிசித்தால் பொதுவாகச் சாதி அபிமானிகளாய் இருக்கும் மக்கள் கூறும் பதிலையும் பாரதி குறிப்பிடுகிறார். அது என்னவென்றால், ‘இங்குத்தான் இப்படி இருக்கிறதா? உலகத்தில் ஒவ்வொரு இடத்திலும் இதுபோன்று பிரிவினைகள், மக்கள் பிளவுண்ணும் பேதங்கள் இருக்கிறது அல்லவா?’ என்பதுதான். அதற்குப் பாரதியார் எழுதும் பதில்:

‘If other people are fools, that is no reason why we should be such'.

மேலும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் நாம் செய்த தவறை இன்று அவர்கள் செய்கி்றார்கள் என்றால் அவர்களை எச்சரித்து அந்தத் தீமையிலிருந்து விலக்குகிறவர்களாக நாம் செயல்பட வேண்டுமே அன்றி, அவர்கள் செய்வதை நாம் செய்வதற்கு வாய்ப்பான சால்ஜாப்பாகக் கருதக் கூடாது என்று தெருட்டுகிறார் பாரதி.

பாரதியின் இந்தக் கருத்துகளை யாரும் பேசுகிறார்களா தெரியவில்லை. ஆனால் எனது நூலான ‘வேதம் புதுமை செய்த பாரதி’ என்னும் நூலில் இதை விரிவாகப் பேசியிருக்கிறேன். சமீபத்தில் மறுபதிப்பாக வந்த ‘பாரதியின் காளி’ என்னும் என் நூலிலும் கூட. சந்தியா பதிப்பகம் இந்த இரண்டு நூல்களையும் போட்டிருக்கிறார்கள்.

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன்

***

என்ன வியப்பு இந்த மாயை ! ( மாயா பஞ்சகம் ) 05

இந்துமதத்தின் ஆகச்சிறந்த பொதுமைக் கருத்தை மிக அழகாக, நகைச்சுவையுடன் இந்த சுலோகத்தில் வெளியிடுகிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். அதுவும் இன்றைய காலத்தில் இந்துமதத்தில் உள்ளவர்கள் மட்டுமன்று, உலகெங்கும் உள்ள அக்கறை உள்ள பெருமக்கள் யாவரும் தம் உள்ளத்தில் நன்கு பதிவிடவேண்டிய சுலோகம் இந்த சுலோகம் ஆகும். 

முதல் நான்கு சுலோகங்களில் ஸ்ரீஆதிசங்கரர் சொன்னதைச் சற்று பார்ப்போம். மகாகவி பாரதியார் எழுதிய மாயா பஞ்சகம் அவருடைய கவிதையான ‘எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா’ என்றால், ஸ்ரீஆதிசங்கரர் எழுதிய ‘எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா’ என்னும் கவிதைதான் இந்த மாயா பஞ்சகம் என்பது. அதுவும் ஐந்தாவது சுலோகத்தில் ஆணித்தரமாக அவர் இடுகின்ற வேரான கருத்து இந்துமதத்தின் ஆகச்சிறந்த அடிப்படை ஆகும். 

மாயையின் விசித்திரத்தை வியக்கின்ற பகவத்பாதர் முதலில் இந்த மாயையை ஓர் அடைமொழி இட்டு நமக்கு அடையாளப் படுத்துகிறார். அதுதான் ‘ஆகாததை ஆக்கி, கூடாததைக் கூட்டி வைக்கும் மாயை’ என்பது. அகடித கடநா படீயஸீ மாயா. (கடித என்றால் சாத்தியப் படுத்தும் என்று பொருள். அகடித என்றால் சாத்தியப் படுத்த முடியாத என்று பொருள். கடநா என்றால் சாத்தியப் படுத்த என்று பொருள். படீயஸீ என்றால் வல்லமையுள்ளதாக இருக்கிறாய் என்று பொருள்.) இந்த மாயையானது சாத்தியப்படுத்த முடியாததை சாதிக்கும் வல்லமை கொண்டதாய் இருக்கிறது. எப்படி? 

சித் மயமாய் (அறிவு மயமாய்), ஆனந்த வடிவாய், என்றும் உள்ள ஒரே சத்யமான ஆத்மாவிற்குள்ளேயே இந்த மாயை என்ன செய்கிறது? உலகம் என்றும், அதில் ஜீவர்கள் என்றும், அந்த ஜீவர்களின் வியவகார நிலையில் அனைத்தையும் நியமிக்கும் ஈச்வரன் என்றும் இந்த ஜீவ ஜகத் ஈச்வர மூன்றை வியாவகாரிக சத்யமாகத் தோற்ற வைக்கிறது அன்றோ! 

அடுத்து, வேதாந்தம் கற்ற மிகப் பெரிய வித்வான்களையும் இந்த மாயை தன் வல்லமையால் பணம், காமம் முதலிய ஆசைகளைக் காட்டி, வெறும் நாலு கால் மிருகங்கள் போல் ஆக்கிவிடுகின்றது அன்றோ! 

அடுத்து, ஆத்மா முற்றிலும் சடம் என்பதே கலவாத தூய அறிவு மயமானது. ஆனாலும் இந்த மாயை என்ன செய்கிறது? ஐம்பூதச் சேர்க்கையால் ஆன சடமான சரீரத்தோடு ஒன்றுபட்டது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கி, இந்த ஜீவனைத் தான் இந்தச் சரீரம்தான் என்று முற்றிலும் நம்ப வைத்துவிடுகிறதே! 

அடுத்து, சத் சித் ஆனந்த வடிவான ஆத்மாவில் எங்கிருந்து வந்தது வர்ணம், ஜாதி, குணம் எல்லாம்? ஆனால் இந்த மாயை என்ன செய்கிறது? இந்த ஜீவனை, தான் பிராம்மணன், தான் வைசயன் என்றெல்லாம் தன்னைப் பற்றி அகங்காரம் கொள்ளச் செய்து, என் மக்கள், என் மனைவி, என் கணவன், என் வீடு என்றெல்லாம் மமகாரம் என்ற உடைமை உணர்வில் இந்த ஜீவனை மயங்கச் செய்து விடுகிறதே! என்ன வியப்பு! 

ஐந்தாவதாக, இந்த மாயை செய்யும் விசித்திரம் பற்றிச் சொல்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். சத் சித் ஆனந்த மயமான ஆத்மாவே பிரம்மமாக இருக்கிறது. அதில் ஜீவன், ஜகத், ஈச்வரன் என்று பேதங்கள் எல்லாம் மாயை உண்டாக்கும் தோற்றம். ஆயினும் மெத்தப்படித்த ஞானியரும் கூட என்ன செய்கின்றனர்? அந்தப் பிரம்மம் விஷ்ணுதான் இல்லை இல்லை சிவன் தான். இல்லை இல்லை நான்முகன் ஆகிய பிரம்மன் தான், என்று பேதங்களில் தம்மை இழந்து, பரம்பொருள் ஒன்றே, ஞானியர் பலவிதமாக அதை விவரிப்பார்கள் என்று வேதம் சொல்வதையும் மறந்து, மிகுந்த பிரமையில் அன்றோ ஆழ்த்திவிடுகிறது! என்ன வியப்பு இந்த மாயை! 

‘விதி ஹரிஹர பேதம் அபி அகண்டே 

பத விரசய்ய புதாநபி ப்ரகாமம் | 

ப்ரமயதி ஹரிஹர விபேதபாவாந் 

அகடித கடநா படீயஸீ மாயா ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

என்ன வியப்பு இந்த மாயை ! ( மாயா பஞ்சகம் ) 04

பொதுவாக உலகில் ஒரு பொருள் தான் என்னவாக இருக்கிறதோ உண்மையில், அது தெளிவாகவும், திடமாகவும் இருக்கும். தன்னை வேறு ஒரு பொருளாக யாரேனும் நினைத்து மயங்கினால் அவர் பொருளாகிய தன்னை நன்கு நோக்கினால் போதும், உண்மையில் தான் எந்தப் பொருள் என்பதை விளக்கும் வகையில் அந்தப் பொருள் இருக்கும். 

உலோகத்தால் ஆனது போல் ஒரு சிறிய பெட்டி கீழே கிடக்கிறது. பார்த்தால் உலோகம் போல்தான் படுகிறது. ஆனால் நிச்சயம் இல்லை. வேறு பொருளாக இருக்குமோ என்று சந்தேகம். எடுத்துப் பார்த்தால் அது ஏதோ ப்ளாஸ்டிக் போன்ற மென்மையான பொருளால் ஆனது. உலோகச் சாயம் பூசியதால் அப்படித் தெரிகிறது என்று புரிய வருகிறது. பேருந்து வருவதற்குக் காத்திருக்கிறோம். நாம் எதிர்பார்த்த நம்பர் பேருந்துதான் வருகிறது என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் கிட்ட வந்ததும் நன்கு கவனித்தால் அது வேற நம்பர். 

அதாவது உண்மையில் இருப்பது எதுவோ அது நம் ஐயத்தைப் போக்கித் தன்னை நன்கு திடமாகக் காட்டுவதாக அமைந்திருப்பதுதான் உலகில் அனுபவம். ஆனால் மாயை இந்த அனுபவத்திலும் ஒரு விசித்திரத்தை நிகழ்த்துகிறது. நடைமுறையில், வியவகாரத்தில், தோற்றம் மிகத் தெளிவாகவும், திடமாகவும் அனுபவப் படுகிறது. ஆழ்ந்த சிந்தனை ஆராய்ச்சி என்பதன் விளைவாகப் புரியவரும் உண்மை வெறும் தோற்றம் போல் நிழலாடச் செய்கிறது. தோற்றம் திடமாகவும், தத்துவம் நிழலாகவும் தோன்றும் விசித்திரம் இந்த மாயையின் ஜாலம். 

இருக்கின்ற ஒரே உண்மை என்னவோ இந்த ஆத்மா. அறிவு மயமாகவும், ஆனந்த மயமாகவும் ஆனது ஆத்மா. சித் வடிவாகவும், சுக வடிவாகவும் உள்ள இந்த ஆத்மா யாருக்கேனும் நிச்சயமாகத் தெரிகிறதா? ‘அப்படி என்று சொல்வார்கள்’, ‘ஏதோ புத்தகத்தில் படித்தது. யார் கண்டார்?’ - இப்படித்தான் பதில் சொல்வோம். ஆனால் அந்தப் பதிலைச் சொல்வதும் ஆத்மாவாகிய நாம்தான் என்பது விநோதம். 

வெட்ட வெளிச்சமான, பட்டப் பகல் போன்ற உண்மை நிச்சயமற்றது போல் தோன்றுகிறது. ஆராய்ந்து பார்த்தால் தன் இருப்பே இல்லாமல் போகும் வியவகார வஸ்துகள் ஆகப்பெரும் சத்யம் போல் திடமாகத் தோன்றுகின்றன. குணம், வர்ணம், ஜாதி என்று எதுவுமற்ற ஆத்மாவில் நான் பிராம்மணன், நான் வைச்யன், போன்ற வர்ண ஜாதி பேதங்கள் சார்ந்த அஹங்காரம் எப்படித் தோன்றுகிறது? இது என் பிள்ளை, இது என் மனைவி, கணவன், இது என் வீடு போன்ற மமகார மயக்கங்கள் தோன்றுவது எப்படி இந்த ஆத்மாவில்? இப்படி வியவகாரத்தில் தோற்றத்தை மிகத் தெளிவானது போல் காட்டும், ஆகாததை ஆக்கி, கூடாததைக் கூட்டி வைக்கும் வல்லமை உள்ள இந்த மாயையின் விசித்ரம்தான் என்னே! 

‘அபகத குணவர்ண ஜாதி பேதே 

ஸுகசிதி விப்ரவிடாதி அஹங்க்ருதிம் ச | 

ஸ்புடயதி ஸுததாரகேஹ மோஹம் 

து அகடிதகடநா படீயஸீ மாயா ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

என்ன வியப்பு இந்த மாயை ! ( மாயா பஞ்சகம் ) 03

படித்தவர்களையும் சிலசமயம் பட்டிநிகராக ஆக்கிவிடுகிறது இந்த மாயை. சேராததைச் சேர்த்து, கூடாததைக் கூட்டி இந்த மாயை ஆடும் விளையாட்டு இந்த உலகம். பொருள் இல்லாப் பொருளின் விளைவு இல்லா விளைவு என்கிறார் மகாகவி பாரதியார். ஸ்ரீஆதிசங்கரர் இந்த மாயையின் விளையாட்டை, விசித்திரத்தை வியக்கிறார். காரணம், உண்மையில் இருப்பது சித் மயமாகவும், ஆனந்த மயமாகவும், தன்னைத் தவிர இரண்டாவது இல்லாததும், எல்லை பிரிவு அற்றதுவாய், என்றும் உளதான ஆத்மா ஒன்றே இருக்கிறது. ஆயினும் எங்கிருந்து ஆகாயம், வாயு, நெருப்பு, நீர், மண் என்று ஐம்பூதச் சேர்க்கையும், அதனால் ஆன உடலும், அந்த உடலே தான் என்ற மயக்கமும், அந்த மயக்கத்தால் அடுத்து அடுத்து மாறி மாறி நீளும் பிறப்பு இறப்பு என்னும் பிறவாழித் தொடரும் எல்லாம் இந்த அகண்டமான அறிவு மயமான ஆத்மா என்பதற்குள்தான் நடக்கிறது. பிரபஞ்சமே தோன்றி, தொடர்ந்து, தோய்வதும் இந்த சித் மயமான ஆத்மாவினுள்தான். 

‘சித்தினை அசித்துடன் இணைத்தாய் அங்கு சேரும் ஐம்பூதத்து வியனுலகு சமைத்தாய்’ என்கிறார் பாரதி. ஆகாததை ஆக்கிவைக்கும் சாமர்த்தியம் உள்ள மாயை என்று வியக்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். ‘அகடிதகடனா படீயஸீ மாயா’. 

‘அம்மா! காளீ! நீயும் என்னை விழிப்புடன் பார்த்தவண்ணம் இருக்கிறாய். நானும் உன் பிரசன்னத்தில்தான் விழிப்புடன் இருக்கிறேன். பின் எப்படி நடந்தது இந்தக் களவு?’ என்று சண்டை போடுகிறார் வங்காளத்துக் காளிபக்தர் ஸ்ரீராம்பிரசாதர்.

‘ஸுகசித் அகண்ட விபோதம் அத்விதீயம் 

வியத் அநிலாதி விநிர்மிதே நியோஜ்ய | 

ப்ரமயதி பவஸாகரே நிதாந்தம் 

து அகடிதகடனா படீயஸீ மாயா ||’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

*** 

என்ன வியப்பு இந்த மாயை ! ( மாயா பஞ்சகம் ) 02

என்னவெல்லாம் செய்கிறது இந்த மாயை! விவரம் தெரியாதவர்கள் சத்யம் எது என்று அறியாமல் மயங்கினால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் படித்தவர்கள்? வேதங்களைக் கற்று, வேதாந்தம் என்னும் உபநிஷதங்களை நன்கு கற்றுத் தேர்ந்து அறிஞர்களாக இருப்பவர்களும் கூட, பணம் மற்றும் பல நயங்களைக் கண்டு மனம் பேதுற்று, நாலுகால் பிராணிகளைவிட வித்யாசம் எதுவும் இல்லாதவர்களாய்க் கலங்க வைத்துவிடுகின்றதே சில சமயம் ! அப்படி ஆக்கிவிடுகிறதே இந்த மாயை! ஆகாததை ஆக்கிவைக்கும் இந்த மாயையின் வியப்புதான் என்னே! 

‘ச்ருதிசத நிகமாந்த சோதகாநபி 

அஹஹ தநாதிநிர்தர்சநேந ஸத்ய: | 

கலுஷயதி சதுஷ்பதாதி அபிந்நாந் 

அகடித கடநா படீயஸீ மாயா ||’ 

ஸ்ரீதாயுமானவ சுவாமிகள் அருமையாகப் பாடுகிறார்: 

‘ஆதிக்கம் நல்கினவர் ஆர் இந்த மாயைக்கு? 

என் அறிவு அன்றி இடம் இல்லையோ? 

அந்தரப் புஷ்பமும், கானலின் நீரும், ஓர் 

அவசரத்து உபயோகமோ? 

போதித்த நிலையையும் மயக்குதே! அபயம் நான் 

புக்க அருள் தோற்றிடாமல், 

பொய்யான உலகத்தை மெய்யா நிறுத்தி, என் 

புந்திக்குள் இந்த்ரஜாலம் 

சாதிக்குதே! இதனை வெல்லவும் உபாயம் நீ 

தந்து அருள்வது என்று புகல்வாய்?’ 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

*** 

என்ன வியப்பு இந்த மாயை ! ( மாயா பஞ்சகம் ) 01

மெட்ரோ தடம் போட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். பெரிய சைஸ் பொருட்களை அநாயாசமாகத் தூக்கி வைக்கிறது ஒரு கிரேன். கீழே பாறை போன்று கல்பகுதி இருந்தால் வெடி வைத்துத்தான் தகர்க்க முடிகிறது. மிக உயரத்தில் உழைப்பாளர் ஒருவர் நின்றுகொண்டிருக்கிறார். கீழே இருந்து பார்த்தால் மிகச் சின்ன உருவம். அவர்தான், அவரைப் போலப் பலர்தான் சிறுகச் சிறுக, கணத்திற்குக் கணம் வேலை செய்து இத்தனை பெரிய, நீளமான வேலையை இயற்றுகின்றனர். ஒரு நிமிஷம், இந்தப் பெரிய கற்கள், இரும்புப் பொருட்கள், இயந்திரங்கள், மனிதர்கள், கிரேன்கள் எல்லாம் உண்மையில் கனமற்ற வெட்ட வெளி என்று சொன்னால் என்னை நீங்கள் சிரிக்க மாட்டீர்களா? எவ்வளவு கனம், பரிமாணம், நிச்சயம் எல்லாம் கண்ணுக்கும், அனுபவத்துக்கும் தெரிந்தும் எல்லாம் உண்மையில் வெட்ட வெளி என்று சொன்னால் அது சரியான முட்டாள்தனம் இல்லாமல் வேறு என்ன? 

நான் சொன்னால் சிரிப்பீர்கள். ஆனால் அறிவியல் சொன்னால் என்ன செய்வீர்கள்? சாதாரண அனுபவத்தில் நீங்கள் நினைப்பதுதான் சரி. நானும் அதைத்தான் உணர்கிறேன். ஆனால் ஆழமாக அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்ந்து போகும் பொழுது. பொருளின் அடிப்படைத் தன்மை என்று போய்ப் பார்க்கும் பொழுது விஞ்ஞானம் சொல்வது என்ன? இரும்பையோ, கல்லையோ எடுத்துக் கொள்வோம். நுணுக்கமான நிலையில் அது எதனால் ஆனது என்று பார்த்தால் அணுவால் ஆனது. அணுவின் அமைப்பு ரீதியாகப் போய்ப் பார்த்தால் ந்யூக்ளியஸ் அதைச் சுற்றி எலக்ட்ரான்கள். இந்த ந்யூக்ளியஸுக்கும், எலக்ட்ரானுக்கும் இடையில் இருப்பது வெட்ட வெளிதான். ந்யூக்ளியஸுக்குள் ஓர் அமைப்பு. அதனுள்ளும் வெட்ட வெளி. அதாவது வெட்ட வெளி என்பதை அகற்றி விட்டுப் பொருட் கூற்றின் பகுதியை மட்டும் உருட்டி வைத்தால் இந்த பூமியே சின்ன கோலி குண்டு அளவுக்கான குளிகை ஆகிவிடும் என்கிறார்கள். அப்படியென்றால் வெட்ட வெளியே பெரும்பாலும் நிறைந்த அமைப்புக் கட்டிடம்தான் நாம் காணும் கனமான பொருட்கள், நமது உடல், வெளியில் இருக்கும், நகரும் நகரா பொருட்கள் அனைத்தும். அதாவது வெட்ட வெளிக்கு மேல் வெட்ட வெளி நின்று கொண்டும், நகர்ந்து கொண்டும் போடும் ஆட்டம்தான் உலக இயக்கமோ என்று கவிதை இயற்றலாம் போல் இருக்கிறது யதார்த்த உலகம். 

ஆனால் நடைமுறை அனுபவத்தில் அப்படித் தெரிவதில்லை. ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து விஞ்ஞான ரீதியாகச் சிந்தித்தால்தான் இந்த உண்மை தெரிகிறது. இதைத்தான் அத்வைதம் வேறு மொழியில் சொல்கிறது. அதாவது வியாவகாரிக நிலையில் ஒருவித உண்மையாக உலகம் புரிய வருகிறது. ஆனால் பாரமார்த்திக நிலையில் உண்மை என்பது முற்றிலும் வேறு என்று. பரம அர்த்தம் என்றால் Final Meaning. பரம அர்த்தம் என்பதனுடைய adjectival form பாரமார்த்திகம். பாரமார்த்திகம் என்றால் Meaning arrived at the final analysis என்று பொருள். ஆனால் பாரமார்த்திகம் என்ற சொல்லை நாம் போட்டுக் குழப்பிக் கொண்டு என்னவோ ஏதோ என்று பூடகமாக்கி மயங்குகிறோம். 

சரி. இதுதான் இப்படி என்றால், நமக்குத் தெரிந்தவர் ஒருவர் அயல்நாடு போகிறார். இன்றுதான் கிளம்பினார். இன்றைக்கு என்ன தேதி என்று கூட நம்மிடம் கேட்டார். சொன்னோம். ஆனால் பல மணி நேரங்கள் கழித்து, மறு நாள் இரவு போன் பண்ணுகிறார். பேச்சு வாக்கில் இன்றைக்குத் தேதி என்று நேற்றைய தேதியையே சொல்கிறார். இல்லை சார். இன்றைக்குத் தேதி என்று கரக்டாக நாம் சொல்கிறோம். இல்லவே இல்லை. இந்தத் தேதிதான் என்று அவர் முதலில் தவறாகச் சொன்னதையே மீண்டும் சொல்கிறார். என்ன ஆயிற்று இவருக்கு! அப்புறம்தான் விளக்குகிறார். அவ்வளவு நெடிய தொலைவு பறக்கும் போது காலக் கோடு மாறுகிறதாமே! இன்றைக்குக் கிளம்பி, நாளைக்குப் போய், மீண்டும் இன்றைக்கே அந்தத் தொலைதூர இடத்தை அடைந்து விடுகிறார் அவருடைய கணக்கின் படி. இதற்கே தலை சுற்றினால் எப்படி? 

விஞ்ஞானம் வேறு ஒரு விஷயம் சொல்கிறது. ஒளிதான் இருப்பதிலேயே மிக அதிக வேகமாகச் செல்லும் ஒன்று. ஆனால் அந்த ஒளியே சூரியனை விட்டுக் கிளம்பி நம்மை வந்தடைவதற்குள் 8 நிமிஷம் கடந்துவிடுகிறது. அதாவது எட்டு நிமிஷத்திற்கு முந்தைய சூரியனைத்தான் ஒவ்வொரு கணமும் நாம் காண முடிகிறது என்று பொருள். சூரியனாவது பரவாயில்லை. இன்னும் சில விண்வெளிக் கோளங்களிலிருந்து நமக்கு ஒளி வந்து சேரப் பல ஆண்டுகள், பல நூற்றாண்டுகள் கூட ஆகின்றன என்று விஞ்ஞானம் சொல்கிறது. அதாவது இன்று நேற்று நாளை என்பது ஒரு சின்ன எல்லைக்குள் நாம் ஆடுகின்ற பாண்டி விளையாட்டு. நமக்கு வாய்த்த எல்லைக்குள். நம் எல்லைகளை நாம் விரிவுபடுத்திப் பார்க்கலாம். அதாவது சில்லாக்கைச் சற்றுத் தள்ளித் தள்ளிப் போட்டு விளையாடலாம். ஆனாலும் என்றுமே இச்சா இனியாதான். 

ஒரு கற்பனை. ஒளியின் வேகத்தை விட அதிகமாகச் செல்லும் ஒரு ராக்கட் கட்டி அதில் பயணப்பட்டுப் போகிறோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். போய்விட்டு ஓர் அரைமணி நேரத்தில் திரும்பி வந்து விடுவோம் என்றும் வைத்துக் கொள்வோம். வந்து பார்த்தால் பல நூறு வருஷங்கள் கடந்து போய்விட்ட பூமிக்கும், அதில் நாம் கிளம்பிய நம்முடைய வீட்டிற்கும் ( அப்படி ஒரு வேளை அப்படியே அந்த வீடும், சூழலும் காப்பாற்றப் படுமானால் ) வந்து சேருவோம். 

விஷ்ணு புராணத்தில் ககுத்மியின் பெண் ரேவதியைப் பற்றிய கதை வருகிறது. ரேவதியை அழைத்துக் கொண்டு ககுத்மி பிரம்ம லோகம் போகிறார். பிரம்மா ஏதோ வேலையாக இருக்கவும் சற்றே காத்திருக்கிறார். மிகச் சிறிய காலம்தான் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. உடனேயே பிரம்மா ‘என்னப்பா! என்ன இங்கெ வந்திருக்கிறாய்?’ என்று கேட்டார். பெண்ணுக்கு நல்ல வரன் அமைய வேண்டும். நீங்கள்தான் வரம் தர வேண்டும் என்றார். பிரம்மா சிரித்தார். ‘என்ன ஆளுய்யா நீ? காலம் ஒவ்வொரு மண்டலத்திலும் ஒவ்வொரு கணக்கில் ஓடுகிறது. நீ ஒரே காலம்தான் பூமியிலும், இந்த மண்டலத்திலும் என்று நினைத்துக் கொண்டு வந்து விட்டாய். நீ இங்கே காத்திருந்த சில நிமிஷப் போதுகளில் உங்கள் பூமியில் பல சதுர்யுகங்கள் கடந்து போய்விட்டன. நீ இப்பொழுது மீண்டும் போனால் உன் ராச்சியம் இருக்காது, உன் உறவினர் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். நீ வரும் பொழுது இருந்த உலகமே இருக்காது. எல்லாம் மாறிவிட்டது, கடந்து விட்டது’ என்று கூறுகிறார். ககுத்மி, ரேவதி, பிரம்மா எல்லாம் புராணப் பெயர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் சொல்லப் பட்ட விஷயம் காலத்தையும், ஆகாய வெளியையும் பற்றிய உண்மை விஞ்ஞானம் இன்று சொல்லும் உண்மை. 

இந்த சிருஷ்டி, இந்தப் பிரபஞ்சம் இதை நன்கு புரிந்துகொள்ளக் கவனம் செலுத்தினால் முழுக்க முழுக்க வியப்புதான். இந்த வியப்புதான் மாயை. இந்த மாயையை உடலும், மனமும் கொண்ட சமுதாய நிலைப்பட்ட மனிதன் என்ற கோணத்திலிருந்து விஞ்ஞானம் வியந்தும், நயந்தும் ஆய்வு நடத்துகிறது. 

இந்த மாயையை உடலும், மனமும் உபாதிகளாகக் கொண்ட ஜீவநிலை கடந்த, காலம், தேசம் என்ற எல்லைகள் அற்ற ஆத்மாவின் நிலையில் நின்று வியந்து ஸ்ரீஆதிசங்கரர் பாடிய ஐந்து சுலோகங்கள்தாம் இந்த மாயா பஞ்சகம் என்பது. 

காலம், தேசம், உடல், மனம், பஞ்ச பூதங்கள் என்ற உபாதிகளின் உள்ளே நிலவும் பிரபஞ்சத்திலேயே ஆராய்ச்சி செய்யும் விஞ்ஞானம் இயற்கையின் அதிசயத்தை, காலத்தின் தன்மை, வெட்ட வெளியின் தன்மை எல்லாம் எவ்வளவு வினோதமாகவும், விடை ஓயாத புதிராகவும் விரிகிறது, மாறுகிறது என்னும் மாயா விசித்ரத்தை வியக்கிறது. 

மெய்ஞ்ஞானமோ உபாதிகளைக் கடந்து, உணர்வுமயமாகி நின்று, ஆத்ம போதத்தில், சித் ஸ்வரூபமாய் நின்ற அகண்டத்தில் இந்தப் பேத விசித்ரங்களை எப்படி மாயா ஜால நிகழ்ச்சிகள் போன்று நடத்துகிறது இந்த மாயை என்று வியக்கிறது. விஞ்ஞானத்தின் வியப்பு இன்றைய நவீன க்வாண்டம் அறிவியல் என்றால், மெய்ஞ்ஞானத்தின் வியப்பு பகவத்பாதரின் இந்த மாயா பஞ்சகம். 

இந்த மாயா பஞ்சகத்தில் பேசுவது யார் என்று பார்த்தால் நீங்கள், நான், அவர். ஆம். உடல்கள் தோறும் உள் நின்ற உயிராக இருப்பது நான் என்ற கண்ணன் கூற்றின் வெளிப்பாடுதான் இந்த வியப்பு. 

இதைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு சின்ன உத்தி: வெட்ட வெளியில் இருக்கும் பொருளாக இல்லாமல் நீங்கள் உங்களை அந்த வெளியாகவும், உங்களுக்குள் இந்தப் பொருட்களும், பிரபஞ்சமும் உள்ளடங்குவதையும் ஒரு கற்பனையாகவேனும் தியானித்துப் பாருங்கள். உபாதிகளின் கட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேறிய பார்வையைப் பெற அது ஒரு நல்ல பயிற்சி ஆகும். அந்தப் பார்வைக் கோணத்தில் நின்று புரிந்துகொள்ள வேண்டிய கருத்துகள் ஸ்ரீஆதிசங்கரர் இங்கே கூறும் கருத்துகள் என்பதை மறக்காதீர்கள். 

பார்த்தல் என்றதுமே நமக்கு மனத்தில் எழும் சித்திரம் ஓர் உருவம், அதற்குக் கண்கள். அதன் விழியில் படும் பொருட்கள். இந்தச் சித்திரத்தை மாற்றி உருவம் இல்லாது, விழி, கண் என்று இல்லாமல் பார்வை மட்டுமே, பார்வையாகவே பரந்த, நிறைந்த ஆகாயம். பார்வையாகவே ஆகிய தளம். Perceiving Field. அதுதான் நீங்கள் என்பதை எவ்வளவு ஆழமாக உள்வாங்குகிறீர்களோ அந்த அளவிற்கு ஸ்ரீஆதிசங்கரர் உங்களுக்கு அர்த்தம் ஆவார். 

நிச்சயம். சித் மயமாக இருக்கும் ‘உங்களுக்கு’ (எனக்கு, அவருக்கு) ஒப்புமையாக, உதாரணமாகக் காட்டக் கூடிய வேறு ஒன்று எங்கே இருக்கிறது? அன்றும், இன்றும், என்றும் இருக்கும் சித் கனமாகிய உங்களுக்கு மாற்றமோ, மறைவோ, என்றும் இல்லை என்பதனால் நீங்கள் நித்யம் ஆனவர். முற்றிலும் அறிவே மயமாக சித் மயமாக இருக்கும் உங்களிடம் இவ்வளவு அம்சம் என்று கூறுபோட்டுப் பார்க்க இயலாது ஆகையினாலே நீங்கள் நிரம்சகர். உடலாக இருந்தால் இதுதான் உங்கள் உருவம். இதனோடு நீங்கள் முடிந்துவிடுகிறீர்கள் என்று எல்லைகளை வகுத்துக் கூறலாம். ஆனால் அறிவு மயமான ஆகாயமாக இருக்கும் உங்கள் இருப்பு கண்டமானது (பகுதிபடுத்தக் கூடியது) அன்று. நீங்கள் அகண்டம். அறிவு மயமான உங்களிடம் (சித் மயமான உங்களிடம்) சித் இல்லாத வேறு எதுவும் கலந்திருந்தால் உங்களுக்குள்ளேயே கூட எதுவரை சித், இது சித் பகுதியா அல்லது சித் அற்ற பகுதியா என்று வேறுபடுத்திப் பார்க்க (விகல்பித்துப் பார்க்க) முடியும். முழுக்க முழுக்க சித் மயமே ஆன அகண்டாகார வெளியாக இருக்கும் உங்களிடம் அப்படி ஏதும் விகல்பிக்க முடியாது. அனைத்துவித விகல்பிக்கலாம் சாத்யங்களும் அற்றுப் போன நிலை உங்கள் நிலை. ஸர்வவிகல்பனாதிசூந்யம். இங்குதான் உங்கள் வியப்பின் தொடக்கம். 

இப்படி சித் மயமான அகண்டாகார வெளியாக, மாற்றம், மறைவு, கூடுதல், குறைவு, வேறுபடுதல் எனும் எதுவுமற்ற சைதன்யமாகிய என்னிடம் (நீங்கள் சிதாகாசம், உங்களுக்குள் அடங்கியிருப்பது பிரபஞ்சம்) ஜகத் என்றும், அதில் ஜீவர்கள் என்றும், அதில் நான் ஒரு ஜீவன் என்றும், ஜகத்துக்கும், ஜீவர்களுக்கும் நியாமகமாய் ஈச்வரன் என்றும் இப்படிப் பேதமயமான சித்திரத்தை, சாத்யமே இல்லாத இத்தகைய வியாவகாரிக உலகைச் சாத்யப்படுத்தி நடத்துகிறதே இந்த மாயை! என்ன வியப்பு என்ன வியப்பு ! 

‘நிருபம நித்ய நிரம்சகேSபி அகண்டே 

மயி சிதி ஸர்வ விகல்பநாதி சூன்யே | 

கடயதி ஜகதீச ஜீவ பேதம் 

து அகடித கடநாபடீயஸீ மாயா ||’ 

 

‘சித்தினை அசித்துடன் இணைத்தாய் - அங்குச் 

சேரும் ஐம்பூதத்து வியனுலகு அமைத்தாய் 

அத்தனை உலகமும் வர்ணக் களஞ்சியம் 

ஆகப் பலபல நல்லழகுகள் சமைத்தாய்’ (மகாகவி பாரதி) 

’சக்தி முதற்பொருள் 

பொருளில்லாப் பொருளின் விளைவில்லா விளைவு 

சக்திக் கடலிலே ஞாயிறு ஓர் நுரை 

சக்திவீணையிலே ஞாயிறு ஒரு வீடு, ஒரு ஸ்வரஸ்தானம் 

சக்திக் கூத்திலே ஒளி ஒரு தாளம்’ (மகாகவி பாரதி) 

 ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***