தத்துவ உண்மையைத் தொடர்ந்து சிந்தித்தல் - பிரம்ம அனுசிந்தனம் - 10

உலகாயதமாக நினைப்பதற்கும், ஆன்மிகமாக நினைப்பதற்கும் என்ன வித்யாசம்? பானை என்று உங்களை நீங்கள் கருதினால் உங்களுக்குள் ஆகாயம் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்கள். பானைக்குள் இருக்கும் ஆகாயம் என்று உங்களைக் கருதினால், உங்களைச் சுற்றிப் பானை இருக்கிறது என்று பார்க்கிறீர்கள். முன்னது உலகாயதத்தோடு ஒப்பிட்டால் இரண்டாவது ஆன்மிகத்தோடு ஒப்பிடலாம். 

பரிணாம வளர்ச்சியில் உயிரின் சுயக்காப்பு தேவைகளுக்காக ஆரம்ப நிலைகளில் உடலே தான் என்ற ஒன்றிப்பு தேவையாக இருந்திருக்கிறது. பரிணாமம் அடைந்து வளர்ந்து, சமுதாய மனிதராக ஆன பிற்பாடும் அந்த ஆரம்ப ஐக்கிய மனப்பான்மை உடலோடு ஒன்றியது இன்னும் அப்டேட் ஆகாமலே இருக்கிறது. மேலும் தான் ஆத்மா என்று உணர்வது நுட்பமான கருத்தாக்கம் தேவைப்படும் ஒன்று. மூளையின் ஆரம்ப கட்ட வளர்ச்சிகளில் இயலாததாக இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும் மொழி, அனுபவம் சார்ந்து சொல்லாடல்களைப் பார்த்தால் உடல் வேறு, ஆத்மாவாகிய தான் வேறு என்பது தெளிவாக மனத்தால் பேச்சில் பதிவாகிறது. என் உடல், என் கை, என் கால், என் கண், என் தலை, என் மனம் என்றுதான் சொல்கிறோமே அன்றி அவையே நாம் என்ற ஒன்றிப்பு இருந்தால் அவற்றை நம் உடைமை போல் கருதி உரையாடும் போக்கு இருக்க வாய்ப்பில்லை. எனவே ஆத்ம ஞானம் என்பது ஏற்கனவே தெளிவில்லாமல் நம் பேச்சு உணர்வு பழக்க வழ்கக்கங்களில் மறைந்திருக்கிறது, நம்மால் கவனமாக ஓர்மைகொள்ளப் படாமல். அதை உணர்வின் கவனத்திற்குத் தெளிவாக மீட்டெடுக்கிறோம் என்பதுதான் தத்துவ விசாரத்தின் அடிப்படையே. 

மேலும் ஒரு கற்பனைக் காட்சியைப் பார்ப்போம். வாஷிங் மெஷின், குக்கர் முதலிய கருவிகளைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஒருவர் சற்று சித்தம் பேதலித்த நிலையில் இருக்கிறார் என்று நினைத்துப் பார்ப்போம். அதாவது அந்தக் கருவிகள் இயங்கும் போது, அவை இயங்குகின்றன, தாம் அவற்றை இயக்குகிறோம் என்பது மறந்துபோய், தாமே அந்தக் கருவிகள் என்று தவறான ஒன்றித்த உணர்ச்சி கொண்டு வாஷிங் மெஷின் உள்ளே சுற்றி ஆடும்பொழுது அதைத் தானே படும் அவஸ்தையாகக் கருதி ஐயோ ஐயோ என்று அலறுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். பார்க்கின்றவர் என்ன சொல்வார்? ஐயா! அது கருவி இயங்குகிறது. நீங்கள் வெறுமனே சாட்சியாகப் பாருங்கள். ஏன் நீங்களே கறங்குவது போல் நினைத்துத் துடிக்கிறீர்கள்? இல்லை.. இல்லை நான் தான் அது என்று அவர் சொன்னால் என்ன நினைப்போம்? சரி ஏதோ மனநிலை சரியில்லை என்று மருத்துவரிடம் காட்டுவோம். கொஞ்சம் ஓவர் கற்பனைதான். ஆனால் இந்தக் கற்பனையையே, நிஜத்தில், நம் அன்றாடத்தில் எப்படிக் கடைப்பிடிக்கிறோம் என்பது ஆச்சரியம் அல்லவா? 

கருவியோடு தம்மை ஐக்கியப் படுத்திக் கொண்டவர் மனநிலை சரியில்லாதவர் என்று தெரிந்த நாம் நம் உடலை நமக்கு உற்ற கருவியாகவா பார்க்கிறோம்? நாமே அந்தக் கருவி என்று ஐக்கியப் படுத்திக்கொண்டு அவதிப் படுகிறோம். நாம் சுகப்படுகிறோம் என்று நினைத்துக் கொண்டு உடலைப் பாழ்படுத்துகிறோம். உடலைக் கருவி என்று நினைக்கக் கற்றால் என்ன செய்வோம்? திறம்பட அந்தக் கருவியைக் கையாளும் விதம் என்ன, அது கெடாமல் போஷிக்கும் வகை என்ன? அதனிடமிருந்து பெரும்பயன் கொள்வது எப்படி? என்று கருத்தாக அன்றோ செயல்படுவோம். உடலையும், மனத்தையும் நாம் கருவி என்று நன்கு உணர்ந்து கையாள வேண்டும் என்றாலே நாம் ஆத்மா என்று உணர்வதைக் காட்டிலும் வேறு வழி என்ன இருக்கிறது? 

மொத்த குழப்படியும் ஒரு சின்ன பிரச்சனையில் ஆரம்பிக்கிறது என்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். நான் என்று அக உணர்வான ஆத்மா, இது என்று புறப்பொருளாகத் தெரியும் உடல். இரண்டிற்கும் நடுவில் ஒரு மாறாட்டம் நடக்கிறது என்கிறார். அதாவது ஆத்மாவின் தன்மைகளை நாம் உடல் மீது ஏற்றியும், உடலின் தன்மையை, அதாவது சடப்பொருளின் தன்மையை உயிர் ஆகிய ஆத்மா மேல் ஏற்றியும் மாறுபட்டுக் கருதும் இந்த மாறாட்ட மனப்பான்மையே ஆரம்பம் என்கிறார். இவ்வாறு மாறாட்டமாகக் கருதுவதை அவர் அத்யாஸம் என்று சொல்கிறார். அதாவது ஒன்றின் தன்மையை பிறிதொன்றின் மேல் ஏற்றி உணரும் மனநிலைக்கு அத்யாஸம் என்று பெயர். தன் ஆத்மாவைக் குறித்து சிந்திக்கும் ஒருவர் ஒரு கணமேனும் தாம் உண்மையில் பிரம்மமே ஆக இருக்கின்றேன் என்று உணர்வாரேயானால் அவர் பெரும் பெரும் பாபக் குவியலில் தீராத இருளில் இருந்தால் கூட அந்த இருள் அக்கணமே பொடிந்து போய், சூரியன் உதித்தது போல் ஆகிவிடுகிறது என்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். 

“கணமேனும் நான் பிரம்மமாகவே  இருக்கின்றேன் 

என்று ஆத்மசிந்தனம் செய்வோன் உணர்ந்தாலே கூட 

அவனில் மாபாதகங்கள் நசித்து சூரிய உதயம் போல் ஆகிவிடும்” 

(க்ஷணம் ப்ரஹ்மாஹமஸ்மீதி ய: குர்யாத் ஆத்மசிந்தனம் | 

தந்மஹாபாதகம் ஹந்தி தம: ஸூர்யோதயோ யதா ||) 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

தத்துவ உண்மையைத் தொடர்ந்து சிந்தித்தல் - பிரம்ம அனுசிந்தனம் - 07, 08, 09

பிறந்ததிலிருந்து நாம் இந்த உடல்தான் என்ற நிச்சயம் கொண்டுதான் இயங்குகிறோம். வளர்கிறோம். தேவைகள், ஆசைகள், திட்டங்கள், கனவுகள், செயல்பாடுகள் அனைத்தும் இந்த உடலை அடிப்படையாக வைத்துத்தான். அப்படி இருக்கும் போது, ‘பிரம்மமே நான்’ என்று நினைவில் பழகு என்றால் எப்படி? உடலைக் கடந்த, உருவைக் கடந்த, அறிவே மயமான ஆகாயம் போன்ற நிலையோடு எப்படி நான் என்று ஐக்கிய பாவனை கொள்வது? முதலில் நான் இந்த உடல் இல்லை என்பதையே ஒரு விளையாட்டாக மனத்தில் நினைத்துப் பார்க்கலாமேவொழிய அடுத்த தேவை என்று வந்ததும் உடல் என்றுதானே ஓட வேண்டியிருக்கிறது. 

வாழ்க்கை அனுபவம் அடிபட்டு நிதானம் ஏற்பட்டு, அன்றாடம், தேவைகள் எல்லாவற்றையும் விட வாழ்க்கையின் பொருள், மெய்ம்மையைக் குறித்த தேட்டம் என்பது தீவிரப்படும் பொழுது, மரணம் என்பது மிகவும் அருகில் இருக்கின்ற அதிர்வுகள், பதட்டம் மனத்தில் உண்டாகும் பொழுது ஏதோ ஆசுவாசமாகப் பிரம்மத்தைப் பற்றிய எண்ணம் மனத்தில் உவப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் அன்றாடம் என்பதையே அவசரம், தேவை, ஆசைகள், நிர்பந்தங்கள் என்பனவற்றின் குறுகிய வட்டத்தில் சுருக்காமல், அந்தப் பிரம்மம் என்பதன் அடிப்படையிலேயே அன்றாடம் என்பதையும் அமைத்துக் கொள்ள முடிந்தால் அன்றாடத்திற்கும், ஆன்மிக நிலைக்கும் எழுந்து விழுந்து, எழுந்து விழுந்து திண்டாட வேண்டாம். இரட்டைக் கம்பத்திற்கிடையில் அல்லாடும் பந்தாக அலையவும் வேண்டாம். அதற்கு என்ன வழி? 

இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைப் புரிந்துகொள்ள ஓர் உதாரணத்தை நன்கு நாம் கற்பனையோடு புரிந்துகொண்டால் உதவியாக இருக்கும். சிறு பாத்திரங்கள், அதற்குள் ஒவ்வொன்றிலும் நிரம்பியிருக்கும் சின்ன சின்ன ஆகாயம் என்று கற்பனை செய்வோம். முன்னரே இதைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறோம். இப்பொழுது சற்று விரிவாகக் கற்பனை செய்வோம். அதாவது நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பாத்திரம் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். இப்பொழுது உங்களை ஒரு கேள்வி கேட்போம். ‘உங்களுக்குள் என்ன நிரம்பியிருக்கிறது?’ என்பது கேள்வி. என்ன சொல்வீர்கள்? ‘என்னுள் ஆகாயம் நிரம்பியிருக்கிறது. நான் ஆகாயத்தை முழுதும் உள்ளே கொண்ட பாத்திரமாக இருக்கிறேன்’ என்றுதானே. நல்லது. 

இப்பொழுது கேள்வியைச் சற்றே மாற்றுவோம். அதற்கு முன்னர் இப்பொழுது நீங்கள் மீண்டும் ஒரு கற்பனை செய்ய வேண்டும். அதாவது இப்பொழுது நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் அந்தச் சிறு பாத்திரம் அன்று. பதிலாக நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் அந்த அந்தப் பாத்திரத்தினுள் இருக்கும் அந்த அந்தச் சிறு ஆகாயம் என்று கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். இப்பொழுது உங்களை நோக்கி ஒரு கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. என்ன? ‘நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்கள்?’ பதில் என்ன? ‘நான் சிறு ஆகாயமாக இருக்கிறேன். பாத்திரம் என்னை உள்ளடக்கிய பொருள் வடிவாக இருக்கிறது’ இதுதானே? இந்தக் கற்பனையிலிருந்து மாறாமல் அதிலேயே நில்லுங்கள். 

நீங்கள் அந்தப் பாத்திரம் இல்லை. உங்களைச் சுற்றி அந்தப் பாத்திரம் இருக்கிறது. அந்தப் பாத்திரத்தின் பயனே உள்ளே இருக்கும் ஆகாயமாகிய உங்களால்தான். ஆகாயமாகிய நீங்கள் உள்ளே இல்லையேல் பாத்திரம் வெறுமனே ஒரு சிறு தூளான பொருள் உருண்டை அவ்வளவே. நவீன விஞ்ஞானம் கூறுகிறது, பொருளிலும் அந்த அணுக்களையும், எலக்ட்ரான்களையும் தாங்கிக்கொண்டு இருப்பது வெட்ட வெளிதான் என்று. அந்த வெளியை அகற்றிவிடடால் வெறும் துகள்கள் மட்டும் திரட்டினால் கண்ணிற்கே தெரியாத சிறு தூள் அவ்வளவுதானாம். பொருளே பெரும் வடிவாகத் தெரிவதற்கே அதனுள் கரந்து தாங்கும் வெளி என்பதுதான் முக்கியம் என்று அணுவிஞ்ஞானம் சொல்லும் செய்தி. அதாவது பார்ப்பதற்குப் பருப்பொருள் முக்கியம் போல் தோன்றுகிறது. ஆனால் மெய்ம்மையில் ஆகாயம்தான் பொருள் அம்சத்தை விட மிக மிகப் பெரியதும், முக்கியமானதும் ஆன ஒன்று. 

சரி போகட்டும். நீங்கள் இன்னும் ஆகாயம் என்ற நிலையில்தானே நிற்கிறீர்கள்? இப்பொழுது உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் பாத்திரம், மற்ற பாத்திரங்கள், அவற்றுள் இருக்கும் ஆகாயங்கள் அந்த ஆகாயங்களின் உள்நிலை அனுபவங்கள் எல்லாவற்றையும் சுற்றி நோக்குங்கள். காட்சி எப்படி இருக்கிறது? இந்தச் சிறு ஆகாயம் என்பதற்குப் பதில் உங்கள் ஆன்ம நிலை என்பதை மனத்தில் ஏற்றுங்கள். ஆகாயம் போன்ற உணர்வு மயமான வெளி நீங்கள். உங்களைச் சுற்றிப் பாத்திரம் போல் உங்கள் உடல், நரம்பு, மனம் மூளை அமைப்பு. அதைப் போல் பிறர். அனைவரும் ஆன்மாக்கள். அவர்களைச் சுற்றி அவரவர் உடல்கள். பாத்திரத்திற்குள் இருக்கும் ஆகாயம் தன்னை அந்த முழுதுமாய்ப் பரந்த பெரும ஆகாயத்தினின்றும் வேறான சிறு ஆகாயம் மட்டும்தான் என்று கருதுமா? அல்லது ஆகாயம் என்ற விதத்தில் தான் அந்த முழு ஆகாயமேதான். பாத்திரத்தில் தோன்றும் தோற்றம் பாத்திரம் என்ற உபாதியால் (சுற்றுச் சூழ்நிலையால்) ஏற்படும் மேம்போக்கான காட்சி மட்டுமே என்று சொல்லுமா? இதை நன்கு நீங்கள் புரிந்துகொண்டால் ஆத்ம நிலைக்கும் பிரம்மம் என்ற முழுமைக்கும் உள்ள ஐக்கியம் நன்கு புரிந்துவிடும். 

ஆத்மா என்பதற்கும், புறப்பொருள் என்பதற்கும் ஒரு வேறுபாடு இருக்கிறது, அதுவும் நாம் புரிந்துகொள்வதில். புறப்பொருள் இருப்பது அந்தப் புறப்பொருளுக்கே அர்த்தம் ஆகும் அறிவு கிடையாது. அறிவு உள்ள உணர்வுமயமான பொருளான நமக்குத்தான் புறப்பொருள் ஒன்று இருக்கிறது என்ற அர்த்தமே விளங்கும். இவ்வாறு தனக்குத் தானே அர்த்தப்படாமல் அறிவுள்ள பிறிதொன்றுக்கே அர்த்தப்படும் பொருளுக்குப் பெயர் ’பராக்’ என்பது. தான் இருப்பது தனக்கே அர்த்தப்படும் அறிவுடைய உணர்வுப் பொருளுக்கு ‘ப்ரத்யக்’ என்று பெயர். ஆத்மா ப்ரத்யக். சடப்பொருள் பராக். ஸ்ரீஆதிசங்கரர் எழுதுகிறார்: 

“நான் ஆத்மாவாக இருக்கிறேன். பிறிதொன்றாக இல்லை. 

பிரம்மமே ஆக இருக்கிறேன். சோகத்தில் தொடர்புடையவன் இல்லை. 

ஸத் சித் ஆனந்த உருவமாகவே இருக்கிறேன். 

நித்யமாக விடுதலையுற்று (முக்தமாக) இருப்பதுவே 

என் ஸ்வபாவமாகக் கொண்டிருக்கிறேன்.” 

(அஹமாத்மா ந சான்யோSஸ்மி ப்ரஹ்மைவாஹம் ந சோகபாக் | 

ஸச்சிதானந்தரூபோSஹம் நித்யமுக்தஸ்வபாவவான் ||) 

பாத்திரத்திற்குள் இருக்கும் ஆகாயமாக இருந்தால் தான் முழு ஆகாயமே என்பது புரிகிறது. அதுபோல் உடலுள் ஆத்மா தான் என்ற நிலையில் நின்றால் பிரம்மமே தான், தனக்கும் சோகத்திற்கும் தொடர்பு கிடையாது; சச்சிதானந்தமயமான உரு தான்; நித்யமாகவே முக்தனாக, விடுதலையுற்றவனாக இருக்கும் சுபாவம் கொண்டவன் என்பதெல்லாம் புரியும். உள்ளே ஆகாயமாக இருப்பது புறத்தில் பாத்திரத்தின் பயனுக்கு முழுவதும் இன்றியமையாத அடிப்படை என்பது புரிகிறது. அதுபோல் உடலினுள் தான் ஆத்மா என்பது புரிந்தால் ஆத்ம ஞானம் உலக வாழ்க்கைக்கு எவ்வளவு இன்றியமையாதது என்பதும் புரியவரும். 

 

பாபம் என்பது எப்படி ஏற்படுகிறது? பொருந்தாத ஆசை, எப்படியாவது ஒன்றை அடைந்துவிட வேண்டும் என்ற ஆத்திரம், யாரும் தன் செயலைப் பார்க்கவில்லை அல்லது பார்த்தாலும் தன்னை ஒன்றும் செய்துவிட முடியாது என்ற மூடத்தனம் இது போன்ற மனநிலை பாபத்திற்கான வசதியான களமாக அமைகிறது. இது எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையாகத் தத்துவரீதியாகப் பார்த்தால் தான் இந்த உடல் என்பதில் தீவிர எண்ணம், அந்த உடலின் இச்சைகளுக்கு அடிமைப்பட்ட பழக்கம். வாழ்க்கை அனுபவங்களில் அடிவாங்கி, சிந்தனை எழுந்து தீவிரமாகத் தத்துவ சிந்தனை செய்யத் தொடங்கியவருக்கு இச்சை ஆசைகள், எதிர்பார்ப்பு, வசதி, சுகம் என்பதை விட தான் தேடும் வாழ்க்கையின் அர்த்தம், உலகின், பிரபஞ்சத்தின் மெய்ம்மை எது என்ற நாட்டம் இதுதான் மேலோங்கி இருக்கும். அந்த நிலையிலேயே கூட அவர் பாபம் என்ற வட்டத்தினின்றும் வெளியே வந்துவிடுகிறார். கவனப் பிசகினால் சில தவறுகள் நேரலாமேவொழிய நாம் பார்த்த பாபத்தின் களம் அவரிடம் மறைந்து விடுகிறது. விசாரத்தில் தீவிரமாக இறங்கியவரின் நிலையே இதுவென்றால் உணர்வின் பிழம்பான பிரம்மமே நான் என்று அறிந்தவரிடம் பாபத்தைப் பற்றிய பேச்சுக்கு இடமில்லை. ஏனெனில் அதற்கான உந்துதல்கள், காரணிகள் அனைத்தும் இல்லாமல் போய்விடுகின்றன. ஆன்ம சாதனையின் பாதையில் நிகழும் இந்த இயல்பான நிலையைச் சொல்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். எனவேதான் இந்த பிரம்மத்தைத் தொடர்ந்து சிந்தித்தல் என்பதைக் குறித்தே ஒரு நூலே எழுதுகிறார். 

“சதாகாலமும் தன்னைப் பிரம்மம் என்று எண்ணியபடியே 

சஞ்சரிக்கும் மனிதர் எவரோ அவர்களுக்குப் பாபம் கிஞ்சித்தும் இல்லை. 

பாபத்தின் விளைவாகத் தோன்றும் துன்பமும் இல்லை” 

”தன்னை எப்பொழுதும் பிரம்மமாகக் கருதியே 

சுகமாய்ச் சஞ்சரிக்கத் தகும்” 

(ஆத்மானம் ஸததம் ப்ரஹ்ம ஸம்பாவ்ய விஹரந்தி யே  

ந தேஷாம் துஷ்க்ருதம் கிஞ்சித் துஷ்க்ருதோத்தா ந சாபத: || 

ஆத்மானம் ஸததம் ப்ரஹ்ம ஸம்பாவ்ய விஹரேத் சுகம் || ) 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

தத்துவ உண்மையைத் தொடர்ந்து சிந்தித்தல் - பிரம்ம அனுசிந்தனம் - 05, 06

’பிராம்மணன் பிரம்மத்தில் தோய்ந்து நின்று தியானத்தில் ஆழ்தல் வேண்டும்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதியைக் குறிக்கவில்லை என்று சொன்னால் எப்படி? நாம் அறிந்ததெல்லாம் பிராம்மணன் என்றால் ஒரு ஜாதிக்கு உரிய பெயர்தானே? பின்னர் அவரே அடுத்த சுலோகத்தில் ‘உபாதிகளையெல்லாம் கடந்து நிற்கும் பிரம்மமே நான்’ என்று அறிந்தவர் யார்தான் வர்ணாச்ரமியாய் இருப்பார்? என்றும் கேட்கிறாரே ஸ்ரீஆதிசங்கரர், இது எப்படிப் பொருத்தமாகும்? அப்படி என்றால் பிராம்மணர் என்றால் பிரம்மத் தியானத்தில் ஆழ்ந்தவரைக் குறிக்கும் சொல்லா? 

பிராம்மணன் என்பது தர்ம சாத்திரங்கள் கணக்கிலே, சமுதாயப் பிரிவுகளைக் குறிக்கும் வர்ணங்களில் ஒன்றாகிய ஒரு பிரிவுக்கான சொல்லாக இருக்கலாம். ஆனால் சங்கரர் அந்தச் சொல்லை இங்குப் பிரம்மத்தைத் தியானிப்பவர் பிராம்மணர் என்ற பொருளில் பயன்படுத்துகிறார். தாம் குறிக்கும் பொருளுக்கும் வர்ணாச்ரமக் கருத்துக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று பட்டவர்த்தனமாகச் சொல்கிறார் நான்காவது சுலோகத்தில். அவர் சொல்வதற்குச் சான்று உபநிஷதத்திலும் இருக்கிறது. உபநிஷதமும் ‘பிரம்மத்தை அறிந்தவர் பிராம்மணர்’ என்று கூறுகிறது. சரி. பிரம்மத்தை அறியாதவர், அவருக்கு என்ன பெயர்? அவரைக் கிருபணர் (miserable) என்று கூறுகிறது. பிரகதாரண்யக உபநிஷதத்தில் (3.8.10) யாக்ஞவல்க்யர் கார்க்கியிடம் கூறுவதாக வருகிறது.: 

“கார்க்கீ! அழியாததும், மாறாததுமான இதனை அறியாமல் ஒருவர் வாழ்ந்து முடித்துச் செல்வாரேயானால் அவரைக் கிருபணர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் அதுவே வாழும் போதே ஒருவர் அழியாததும், மாறாததுமான இதனை அறிந்துவிட்டார் என்றால் அவரையே பிராம்மணர் என்று சொல்ல வேண்டும்” (க்ருபணர் - தவறவிட்டவர், வருந்தத் தக்கவர்)

‘யோ வா ஏதத் அக்ஷரம் கார்க்கி அவிதித்வா அஸ்மால்லோகாத் ப்ரைதி ஸ க்ருபண:, அத ய ஏதத் அக்ஷரம் கார்க்கி விதித்வா அஸ்மால்லோகாத் ப்ரைதி ஸ ப்ராஹ்மண:’ 

எனவே பிரம்மத்தை அறிந்தவர் பிராம்மணர், அறியாதார் கிருபணர் என்னும் உபநிஷதக் கருத்தையே இங்குச் சங்கரர் காட்டுகிறார். 

‘பிரம்மமாகவே நான் இருக்கிறேன் உண்மையில்’ என்று உணர்ந்தவர் யாரோ அவர் எல்லாமும் ஆகத் தாமே இருப்பதை உணர்கிறார் என்கிறார் சங்கரர். 

ஒரு பொருள் கனமாக இருக்கிறது. மற்றொரு பொருள் லேசாக இருக்கிறது. ஒன்று ஒரு நிறம். மற்றது வேறு நிறம். ஒன்று திரவம். மற்றது கல். ஒன்று காற்று. மற்றது வானம். ஒன்று உயிருள்ளது. மற்றது சடம். ஒன்று மிருகம். மற்றது பறவை. ஒன்று மனிதர். மற்றது நீர்வாழ் பிராணி. ஒன்று விரைவில் செல்லக் கூடியது மற்றது ஊர்ந்து நகரும். இப்படி உலகில் உள்ள பொருட்கள் அனைத்தும் பலவிதங்களிலும் வேறுபட்ட, வேறு வேறு இடங்களில் உள்ள, வேறு வேறு காலங்களில் உள்ள பொருட்கள். ஒரு பொருள் மற்ற ஒரு பொருளாக ஒரு நாளும் ஒரே சமயம் இருக்க முடியாது. ஒன்று மற்றொன்றாக ஆனாலும் அது ஒரு காலத்தில் ஒன்றாகவும் மற்றொரு காலத்தில் மற்றதாகவும் மாறலாம். நீர், பனிக்கட்டி உதாரணம். நீர், நீராவி. அப்படி இருக்கும் பொழுது பிரம்மாகத் தம்மை உணர்பவர் எங்ஙனம் அனைத்துப் பொருளாகவும் தாம் இருப்பதை உணர முடியும்? 

பொருள்கள் எல்லாம் குணத்தில், இடத்தில், கனத்தில், காலத்தில், தன்மையில் வேறு வேறாக இருக்கின்றன. ஒன்றில் இருக்கும் ஒன்று மற்ற ஒன்றில் இல்லை. ஆனால் அனைத்துப் பொருளிலும் விலக்கே இன்றி ‘இருப்பு’ என்பது இருக்கிறது. அனைத்துப் பொருளும் ‘இருப்பு’ என்ற பொதுவின் கீழ் வருவதால்தான் அவை இருக்கவே செய்கின்றன. எல்லாத் தன்மைகளும் இருந்து ஆனால் அதில் இருப்பு என்பது இல்லாது போகுமாகில் அந்தப் பொருள் இல்லாத ஒன்றேயாகும். ‘இருப்பு’ என்ற ஆகப்பெரும் தத்துவம் அதுவே ‘ஸத்’ என்பது. ‘ஸத்’ ஆக இருப்பதுதான் ஸத்யம் என்பதை முன்னரே பார்த்தோம். ‘சத்யம்’ என்பதுதான் பிரம்மத்தின் மறுபெயர். பிரம்மமாகத் தம்மை உணர்பவர் இருப்பின் மயமாகவே தம்மை உணர்கிறார். இருக்கின்ற பொருள் எல்லாம் தாமாகவே இருப்பதை அவர் உணர்வதில் என்ன ஆச்சரியம் இருக்கிறது? 

நிகழ்காலம், எதிர்காலம், இறந்த காலம் அனைத்துமாய்த் தாமே இருப்பதை உணர்ந்த அவருக்கு இருக்கின்ற காலத்தில் இல்லாத எதை எதிர்காலத்தில் அடையத் தேடப் போகிறார்? நிகழ்காலத்தில் இல்லாது எதிர்காலத்தில் அடையும் ஒன்று பல காரணங்கள், பல சக்திகள், பல காரணிகள் கூடிவந்து அதன் மூலம் நடக்கும் ஒன்று. பொதுவாக இந்திரியங்கள், சக்திகள், காரணிகள் போன்றவற்றை தேவர்கள் என்று சொல்வதுண்டு. அடையப்பட வேண்டிய ஒன்று தேவர்களின் தயவில் அடையப் படுகிறது என்று சொல்வார்கள். தாம் பிரம்மமே என்று உணர்ந்தவருக்கு எந்தத் தேவரின் தயவு தேவை? எந்தத் தேவர், அவர் என்றும் அடைந்து இருக்கும் பிரம்ம நிலையைத் தடுக்க முடியும்? அந்தத் தேவர்களுள்ளும் அவர்களுக்கு ஆத்மாவாய் இருக்கும் பிரம்மமாக அன்றோ இங்ஙனம் உணர்பவர் இருக்கிறார்? 

ஆனால் அந்தத் தேவர்கள் வேறு, தாம் வேறு என்று பேதமுற நினைப்பவர் யாரோ அவர்களின் நிலைமை வேறு. அவர்களைத் தேவர்களும் விடுவதில்லை. தங்களுக்குக் கிடைத்த உற்ற பசுவாகக் கருதிப் பயன் கொள்கின்றனர். 

“நான் பிரம்மமே என்று அறிந்தவர் எவரோ 

அவர்கள் அனைத்துப் பொருளுமாய் ஆகிநிற்கின்றார். 

அடையும் நிலையைத் தடுக்க ஒண்ணாது எந்தத் தேவ்ர்களாலும். 

ஏனெனில் அவரே தேவர்களுக்கும் ஆத்மா ஆகி நிற்கின்றார்.” 

“தாமும் வேறு தேவர்களும் வேறு என்று கருதி உபாசிப்போர் 

அந்த மனிதர் அறியார் பிரம்மத்தை; 

தேவர்களுக்குப் பசுவாய் ஆகிநிற்கின்றார்.” 

(அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி யோ வேத ஸ ஸர்வம் பவதி த்விதம் | 

நா பூத்யா ஈசதே தேவா: தேஷாம் ஆத்மா பவேத் ஹி ஸ: || 

அன்யோSஸாவஹம் அன்யோSஸ்மி இதி உபாஸ்தே யோSன்ய தேவதாம் | 

ந ஸ வேத நரோ ப்ரஹ்ம ஸ தேவானாம் யதா பசு: ||) 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

தத்துவ உண்மையைத் தொடர்ந்து சிந்தித்தல் - பிரம்ம அனுசிந்தனம் - 03, 04

’அவர் சிங்கம் போன்றவர்’. ’சிங்கம் ஐயா அவரு’. என்றெல்லாம் கூறுவதைக் கேட்டிருப்போம். வாலைத் தூக்கிக்கொண்டு வலிமையான கால்கள் நான்கும், பிடரி மயிருள் கண்ணும், குதறும் வாயும் உள்ள ஒரு மிருகத்திற்கும், சாதுவாக அமர்ந்திருக்கும் இந்த நபருக்கும் ஏதாவது ஒப்புமை உண்டா? ஆனால் கேட்டோர் எல்லாம் சரி என்று கொண்டாடுகிறார்கள். அதாவது சிங்கம் எப்படி அஞ்சாமல் காட்டில் தன் இரையைத் தவறாது பாய்ந்து பிடிக்கிறதோ அப்படி இந்த நபர் சிறிதும் தடுமாறாமல் ஓர் உயர்ந்த கடினமான கார்யத்தைச் செய்திருக்கிறார். ஒருபுடை ஒப்புமையில் சில குணாதிசயங்களுக்கு உவமையாய்ச் சொல்வது அனைவருக்கும் புரிகின்ற ஒன்று. அப்படி ஏதாவது இந்த ஜீவனுக்கும் அந்தப் பிரம்மத்திற்கும் அறிவு மயமாய் இருத்தல் என்னும் விதத்தில் ஒப்புமை இருப்பதால் ஒருவிதத்தில் இந்த ஜீவனைப் பிரம்மம் என்று சொல்லலாமோ? அப்படித்தான் சொல்கிறார் போலும்! 

அறிவு இல்லாத சடப்பொருளை ஒப்பிட்டால் ஜீவன் அறிவு மயமான பொருள் அல்லவா? எனவே பிரம்மம் என்று சிறப்பாகச் சொல்வது பொருந்தும்தானே? அப்படிச் சொல்கிறாரோ சங்கரர் என்ற சந்தேகமே நமக்கு எழாத வண்ணம் நேர்முறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் இந்த ஜீவன் உண்மையில் பிரம்மமாகவே இருக்கின்ற ஒன்றுதான் என்பதை வலியுறுத்துகிறார். எனவே ‘நான் உண்மையில் இந்தப் பரம் பிரம்மமாகவேதான் இருக்கிறேன்; இந்தப் பிரம்மமாக அன்றி வேறெதுவாகவும் இல்லை’ என்று ’நினைத்து’ வருவாயாக என்றுகூட சொல்லவில்லை; ’நம்பு’ என்று சொல்லவில்லை; பின்னர்? நன்கு கேள்வி கேட்டு மறுத்து மாற்றிச் சிந்தித்துப் பார்த்துத் திடமான முடிவுக்கு வந்து அதையே நன்கு உபாசனை செய்வதாகிய தியானத்தில் தோய்ந்து இரு என்கிறார். 

அதாவது மாலை மயக்கம். இருள் படரும் நேரம். போகிற வழியில் வளைந்து நெளிந்து ஒன்று கிடக்கிறது. ஐயய்யோ படம் எடுக்கப் போகிறதோ என்று பயந்து தயங்கி ஒரு நீண்ட கழியைத் தேடி எடுத்துத் தள்ளி நின்றுகொண்டு லேசாகத் தொட்டு அசக்கிப் பார்க்கிறீர்கள். ஒன்றும் சலனம் இல்லை. சரி செத்துவிட்டது போலும் என்றுதான் நினைக்கிறீர்கள். நம்பிப் போக முடியவில்லை. கடைசி நேரத்து வேகம் வந்து தாண்டும் நேரத்தில் இந்தா வைத்துக்கொள் என்று போட்டால் என்ன செய்வது என்று வயிற்றில் புளி. அப்பொழுது ஒருவர் அந்த வழியே வந்தவர் தம் வண்டியை நிறுத்தி க்ளாஸட்டிலிருந்து டார்ச் லைட்டை எடுத்து அதன் மேல் அடித்தவுடன் எல்லோரும் தைரியமாகச் சென்று பார்த்தால் வெறுமனே பழைய மணிக்கயிறு. அவ்வளவுதான். ஒருவர் வீராதிவீரராக அதை எடுத்துக் கையில் வைத்து ஆட்டி ‘வெறும் கயறு’ என்கிறார். இப்பொழுது உங்கள் நிலை என்ன? 

அதை முழுக்கவும் கயிறு என்று ஏற்பீர்களா? அல்லது கொஞ்ச சதவீதம் கயிறு. மிச்சம் இன்னும் பழைய பாம்பிற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஓரளவிற்கு, ஒருவிதத்தில் கயிறு என்று ஏற்றுக் கொள்வேன் என்று சொல்வீர்களோ? இல்லையே. கயிறு என்ற நிச்சயம் வந்தவுடன் அது முழுக்கவே கயிறுதான். ‘கொஞ்சம் கயிறு; கொஞ்சம் பாம்பு; இரண்டும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால்..’ என்றெல்லாம் நீங்கள் பாட முடியாது. ஆனால் அப்படிப் பயந்தீர்களே! அக்குள் எல்லாம் வேர்த்துப் போய்விட்டதே! அந்தப் பயத்தின் பாம்பு என்ன ஆயிற்று? இந்தக் கயிறு அப்பொழுது எங்கு ஒளிந்திருந்தது? நம்முடைய விசாரமும், அதை நன்கு காட்டும் விளக்கமும் சேர்ந்து வஸ்து இன்னதுதான் என்று வெட்ட வெளிச்சமாகக் காட்டும் பொழுது percentage realisation ஆ நடக்கும்? அவ்வளவு நேரத்துக் கனத்த அஞ்ஞானம் என்றாலும் ஞானத்தின் அந்த ஒற்றைக் கணத்தில் தெறித்துத் தூளாகும் இருள் மூடிதானே அறியாமை என்பது? 

’இப்பொழுது ஓரளவிற்கு உபதேசமாகத் தெரிந்துகொண்டு விட்டாய். நல்லது. இப்படியே ஒரு மண்டலம் விடாமல் பூஜை செய்துகொண்டே இரு. உபாசனை செய். அப்படியும், அந்தக் கயிறுக்கு மனம் இரங்கி ஒரு நாள் தான் கயிறுதான் என்ற மெய்ஞ்ஞானத்தை உனக்கு நல்கினாலும் நல்கும். அப்பொழுதுதான் உனக்கு அது கயிறுதான் என்கிற மெய்யறிவு ஏற்படும்.’ என்று யாராவது கூறினால் எப்படி இருக்கும்? பரம்பொருளைப் பற்றிய ஞானத்தின் உதயமும் இப்படித்தான் என்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். 

‘நான் பரம் பிரம்மமேதான். பிரம்மத்தைத் தவிர பிறிதொன்றாய் நான் இல்லை. 

பிராம்மணன் பிரம்மத்தில் தோய்ந்து இவ்வண்ணமே நன்கு தியானத்தில் தோய்ந்திடுக.’ 

(அஹம் ஏவ பரம் ப்ரஹ்ம ந சாஹம் ப்ரஹ்மண: ப்ருதக் | 

இத்யேவம் ஸம் உபாஸீத ப்ராஹ்மணோ ப்ரஹ்மணி ஸ்தித: ||) 

இந்த இடத்தில் ஒரு சந்தேகம். என்னதான் மாயை, பிரம்மம், ஞானம் என்று பேசினாலும் பாருங்க சங்கரர் பிராம்மணன் என்று வந்துவிட்டார். அது என்ன பிராம்மணன்? ஏன் மற்ற மனிதர்களுக்கு இப்படி நடக்காதா? பிராம்மணன் தான் பிரம்மத்தில் தோயணுமா? தியானம் மற்றவர்கள் செய்ய முடியாதா? மனத்திற்குக் கொண்டாட்டம். சரியான பாயிண்ட் கிடைத்ததல்லவா? ஆனால் சங்கரர் மனத்திற்கு அந்த வாய்ப்பையும் நல்கவில்லை என்பதை அடுத்த சுலோகத்திலேயே தெளிவுபடுத்தி விடுகிறார். 

ஒருவர் வீட்டிற்குப் போகிறோம். நன்கு காற்றோட்டமாக விசாலமாக இடம் இருக்கிறது. உட்காரும் இருக்கைகளும் பாந்தமாகக் குறுக்கிடாமல் போட்டிருக்கிறார். நாம் என்ன சொல்கிறோம்? இடம் நன்றாக விசாலமாகப் பெரிதாக இருக்கிறது என்கிறோம். இன்னொருவர் வீட்டிற்குப் போகிறோம். மிகவும் சிறிய வீடு. என்ன சொல்கிறோம்? மிகவும் குறுகிய இடம். ஒருவர் போய் மற்றொருவர் எதிரில் வந்தால் இடித்துக் கொள்ள வேண்டும். இடமே இல்லை என்றெல்லாம் சொல்வோம். இங்கு இடம் ஆகிய ஆகாயமா, வெளியா சுருங்கியோ விரிவடைந்தோ ஆளைப் பொறுத்து மாறியது? கட்டுமானப் பொருட்கள், கட்டிடம் அமைந்த அமைப்பில்தான் வேறுபாடு. அதனால் ஆகாயம் எந்த விதத்திலும் மாறுவதில்லையே? ஆனால் நாம் கட்டிடம் சிறியது என்று சொல்வதில்லை. இடம்தான் சிறியது என்கிறோம். கட்டிடம் என்பது உபாதி. ஆகாயம் அந்த உபாதியால் வரையறைக்கு உட்பட்டது போல் தோன்றுகிறது. உபாதியின் வேறுபாடுகளை நாம் அப்பாற்பட்ட ஆகாயத்திற்கு ஏற்றிப் பேசுகிறோம் வாய்வழக்கத்தில். 

மழை பெய்கிறது. நின்றவுடன் வானம் தெளிவடைந்தது என்று சொல்கிறோம். வானமா குழம்பி நின்றது? மேகங்கள் வந்தன. மழை பொழிந்தது. முன்னரும் பின்னரும் வானம் இருந்தபடியேதான் இருக்கிறது. இறங்க வேண்டிய விமானம் வட்டம் இடுகிறது. கேட்டால் Sky is not clear. என்கிறார் ஓட்டுநர். அந்த வானம் பேச முடிந்தால் சொல்லும் நான் எப்படா கிளியர் இல்லாம இருந்தேன்? என்று. உபாதிகளால் ஏற்படும் தோற்றத்தை உண்மையின் மீது ஏற்றிப் பேசுவது மனிதர்களாக ஏற்படுத்திக்கொண்ட வழக்கம், பழக்கமே அன்றி உண்மைக்கும் அதற்கும் என்ன தொடர்பு? 

உடல் மனம், சமுதாயம், வழக்கம், உலகம், நெறிமுறைகள், வர்ணங்கள், ஆச்ரமங்கள், ஆசாரம், சம்ப்ரதாயம் எல்லாம் உபாதிகள். உபாதிகளைக் கடந்து இலகும் பிரம்மத்திற்கும் உபாதிகளுக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை. உபாதிகளால் ஒரு சிறிதும் தொடமுடியாத, உபாதிகளையெல்லாம் கடந்து இலகும் உணர்வே மயமாக, இடையீடன்றிப் பரந்த சித் ஆகாயமாக விளங்குவது அந்தப் பரம் பிரம்மம். அந்தப் பரம் பிரம்மமே நான் என்று அறிந்துகொண்ட பின்னர் எப்படி ஒருவர் வர்ணாச்ரமியாக இருக்க முடியும்? என்று கேட்கிறார் சங்கரர் அடுத்த சுலோகமான இதில். அப்பொழுது முன் சுலோகத்தில் சொன்ன பிராம்மணன் என்பது பிரம்மத்தை நன்கு தத்வ விசாரம் செய்து உணர்ந்து கொள்ளும் ஒருவரைக் குறிக்கும் சொல். பிரம்மத்தைத் தியானிப்பதில் ஈடுபடும் ஒருவர் பிராம்மணர். போன சுலோகத்தில் இந்தச் சொல்லைக் கண்டு மனம் கிளப்பிய கேள்விக்கு இந்தச் சுலோகத்தில் பதில். 

‘உபாதிகள் அனைத்தினின்றும் விடுபட்டதும் 

இடையீடன்றிச் சைதந்யமே தன் சுய உருவாய் ஆனதும் 

ஆன அந்தப் பரம் பிரம்மமே நான் என்று அறிந்தபின்னர் 

வர்ணாச்ரமியாய் ஆவதும் எங்ஙனமோ?” 

(ஸர்வோபாதிவிநிர்முக்தம் சைதந்யம் ச நிரந்தரம் | 

தத்ப்ரஹ்மாஹம் இதி ஞாத்வா கதம் வர்ணாச்ரமீ பவேத் || ) 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

*** 

 

தத்துவ உண்மையைத் தொடர்ந்து சிந்தித்தல் - பிரம்ம அனுசிந்தனம் - 02

எல்லாப் பொருளுக்கும் அடிப்படையான இருப்பைத் தருவதும், தன்னை அறியத் தானே ஒளியாக இருப்பதும் ஆன அந்த பிரம்மமே நான் என்று நினை என்றதும் எவ்வளவு எதிர்ப்பு கிளம்புகிறது! எங்கு? நம் மனத்தில்தான். மனமே Revolt செய்யத் தொடங்கிவிடுகிறது. இந்தச் சிறு உடம்பில், இந்த அடையாளம் உள்ள, இந்தப் பெயரும், இந்தப் பிறந்து வளர்ந்து அன்றாடம் ஏதோ வாழ்க்கையில் இருக்கும் நீ அந்தப் பிரம்மமா? இதை எழுதும் போதே உனக்கு முதுகு வலிக்கவில்லை? அதிக நேரம் உட்கார்ந்ததால் கால் மரத்துப் போனது போல் ஆகவில்லை. பசி எடுக்கவில்லை? வாசலில் காலிங் பெல் சத்தம். யார் என்று பார்க்க எழுந்து போகவில்லை? இதுதான் நீ. ஏதோ அல்ப சொல்ப ஆற்றலும் ஆற்றலின்மையுமாய் அவதிப்படும், அதற்கு நடுவில் கொஞ்சம் சந்தோஷப்படும் ஒரு பிராணி. அப்படிப்பட்ட நீ எல்லாப் பொருளுக்கும் இருப்பை நல்கும் பிரம்மமே ஆவாயா? என்ன கற்பனை செய்தாலும் ஓர் அளவு வேண்டாம் - எல்லாம் நம் மனமே கிளப்பும் கடும் எதிர்ப்பு. 

இவ்வாறு ஆட்சேபம் எழுப்பும் மனத்தை முழுவதும் மதித்து எதிர்கொண்டு அதன் மறுப்பை, அதற்கான தெளிவை, மனத்தோடு உரையாடிப் பேசச் சொல்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். அவ்வாறு பேசவும் கற்றுத் தருகிறார் இந்தச் சுலோகத்தில். அந்தப் பரம் பிரம்மமே நான் என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு முரட்டுத்தனமாக நினைக்கச் சொல்லவில்லை. மனம் எழுப்பும் மறுப்புகளுக்கு விடையளித்து மனத்தைத் தெளிவுபடுத்தக் கற்றுத் தருகிறார். 

சித்தம் எழுப்பும் மறுப்பு என்ன? எலும்பு, தோல், தசை, இவ்வளவு உயரம், இவ்வளவு எடை, உணவு, உள்ளம், உரையாடுவது என்று இருக்கும் ஒரு பிராணிதானே நீ என்று நம்மைப் பார்த்துச் சொல்கிறது. நம் அன்றாட அனுபவமும் அதை ஆம் என்று ஏற்கிறது. ஆனால் தத்துவ விசாரமாக நாம் தீவிரமாக ஆராய்ந்து பார்த்தால் நாம் யார் என்று தேருகிறது? இந்த உடலா? மனமா? உறங்கி விழித்து உண்டு உலவி உரையாடி, செயல் புரிந்து பின்னர் உறங்கும் இந்தப் பிராணியா நாம் என்னும் சுய உருவம்? அன்றாடம் இதை அப்படியே ஏற்று அடுத்த வேலை என்று போனாலும், அமைதியாக ஆழமாகத் தீவிர தத்துவ ஆய்வு என்று சிந்தித்தால் என்ன கிடைக்கிறது? நாம் சித் அல்லது அறிவின் அல்லது உணர்வின் வடிவமாக அன்றோ இருக்கின்றோம்? அந்த உணர்வுமயமான  நிலையில் நின்று பார்த்தால் என்ன முடிவு வருகிறது? பொருட்கள், இந்த உலகம் எல்லாம் நமக்குள் அடங்கிப் போக, அனைத்தின் அடிப்படையாகவும், ஆகப்பெரும் சத்யமாகவும் விளங்கும் அறிவு, இருப்பு என்பதுதானே நம் உண்மையான சுயம்! 

’அன்றாடம்’ சொல்வதைச் சான்றாகக் கொள்வதா? ஆழ்ந்த தீர்க்கமான ஆராய்ச்சி சொல்வதைச் சான்றாகக் கொள்வதா? ’அன்றாடம்’ சொல்கிறது இந்த உலகம் தட்டையானது, நீள நடந்தால் போய்க்கொண்டே இருப்பது. ஆனால் ஆராய்ச்சி சொல்வதோ இந்த உலகம் உருண்டை. நீள நடந்தால் மீண்டும் புறப்பட்ட இடத்துக்கே வந்து சேர வேண்டும் என்பது அன்றோ! அன்றாடம் என்பது நடைமுறை அவசரத்துக்கு ஒத்துவரலாம். ஆனால் கடைசி உண்மை அதுதான் என்று அடம்பிடிப்பது அறிவியல் அன்றே! அறிவியல் பூர்வமான ஆன்மிக வழி என்பது அத்வைதம். அதை உலகுக்கு நல்கிய பேருபகாரி ஸ்ரீஆதிசங்கரர். அறிவியல் ரீதியாக மனத்தை எதிர்கொள் என்கிறார். 

அறிவின் மயமாக, சித்ரூபமாக இருக்கும் ஆத்மா நாம். சித் ரூபமாக, அறிவின் மயமாக நாம் உண்மையில் இருப்பதால் ஆகாயம் போன்று எங்கும் பரந்த நிலை நம் சுய நிலை. எனவேதான் சித் ஆகாசம், சிதாகாசம் என்று சொல்வதும் வழக்கம். ஆகாசத்தில் இது சின்ன ஆகாசம், அது கொஞ்சம் பெரிய ஆகாசம் என்றெல்லாம் பாத்திகட்ட முடியாது. ‘மண்ணிலே வேலி போடலாம். வானத்திலே வேலி போடலாமா? என்றான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண முனி’ என்கிறார் பாரதியார். எனவே நான் இந்த அன்றாடம் புழங்குகின்ற ஆளான இந்தப் பிராணி என்ற நிலையில் வைத்துப் பார்க்கவில்லை. ஆழ்ந்த தத்துவ ஆராய்ச்சியின் முடிவில் தேரும் சான்றான பார்வையில் வைத்து நினைக்கும் போது அந்தப் பரம் பிரம்மமாகவே இருக்கின்றேன் நான் - என்று தொடர்ந்து சிந்திக்கச் சொல்கிறார் ஸ்ரீசங்கரர். ஒரு சின்ன பாத்திரத்தில் இருக்கும் ஆகாயம் தன்னை அந்தப் பெருத்த வான்வெளியே தான் என்று சொல்லுமேயானால் அதைப் பொய் என்று எப்படி மறுக்க இயலும்? சின்ன பாத்திரத்து ஆகாயம், அதைக் கடந்த பெரும் ஆகாயம் என்ற பெருமை சிறுமை, விரிவு சுருக்கம் எல்லாம் நம் பார்வையில் அன்றாடக் கருத்தில் இருக்கின்றதே அன்றி அந்த வஸ்துவில், அந்த ஆகாயம் என்ற பூதத்தில் இல்லையே! அதைப் போன்றுதான் அறிவின் உண்மையிலும் என்பதை உணர்த்த வேண்டித்தான் சித் ஆகாசம் என்று ஞானிகள் சொல்கிறார்கள். ஆகாயம் போல் எங்கும் பரந்து அறிவாகி நிற்கும் ஒன்றாய் இருப்பதால் நான் அந்தப் பரம் பிரம்மமாகவே இருக்கின்றேன் என்று உறுதியான நினைவைக் கைக்கொள். 

சரி. அந்த அறிவு மூளை என்ற உடலின் உறுப்பு செய்யும் வேலை அவ்வளவுதானே. மூளை இயங்கினால் அதை மனம், அறிவு, உணர்ச்சி என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். இயக்கத்தில் உண்மையாய் இருக்கும் ஒன்று. ஆனால் இயங்குவதற்கு உடலின், உயிரியலின் திசுக்கள் அல்லவா அடிப்படை? உடல் என்ற பொருளின் சம்பந்தம் இன்றித் தனியே அறிவு என்றோ ஆத்மா என்றோ கூற முடியுமா? மனமும் விடுவதாக இல்லை. அதன் கேள்வி எதற்கும் தெளிவாகப் பதில் சொல்லச் சங்கரரும் தயங்குவதில்லை. 

மூளைதான் மனம் என்றால், உடலின் இயக்கம்தான் அறிவு என்றால், உடலின் இயக்கம் அறிவை நம்பிப் பெறுகின்ற அனுபவம் ஆகவோ, கருத்தாக ஆகவோ இருக்கக் கூடாது. மூளைதான் மனம் என்றால் மூளையின் இயக்கம் அல்லது அமைப்பு மனம் என்பதைச் சாராமல் முதலில் எய்தப்பட வேண்டும். ஒருவர் மூளையில் அறுவை சிகிச்சை நடைபெறும் போது கூட அது மற்ற ஒருவரின் மனம் முன்னால் நின்று உணர்பதிவுகளை வாங்கிப் புரிந்துகொண்டு இது மூளை, மூளையில் இன்னது பிரச்சனை என்று சிகிச்சையோ ஆய்வோ நடைபெறுகிறது. யாருக்கும் வேண்டாம் என்று கருவிகள் மயமாகக் கணக்கெடுப்பு நடக்கும் போதும் கருவி, கருவிகளின் தகவல் அனைத்தையும் மனத்தின் சார்பு இல்லாமல் வெறும் மூளை என்ற உடலின் உறுப்பு தானாக இயங்கி முடிவுகளைச் சொல்வதில்லை. மனம், அறிவு என்பதுதான் உடலுக்கும் முந்தி நின்று, உடலைத் தொழில்கொண்டு பதிவுகளைப் படித்து அர்த்தப்படுத்தி முடிவுகளை எய்துகிறது. மனம், அறிவு சாராமல் உலகம் பற்றிய அறிவு என்பது தன்னளவில் சுயமுரணாக அறிஞர் உலகத்தைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறது. 

அதுவும் நவீன அறிவியல் உலகில் மரணித்த பொழுதிலிருந்து சில மணி நேரம்வரை ஆஸ்பத்திரி ரீதியாக இறந்துவிட்ட நிலையில் இருந்தோரை வைத்துச் செய்யப்பட்ட ஆய்வுகள் பலவும் உடலின் சார்பு இல்லாமல் தனித்து உணர்வின் பிரசன்னம் இருந்ததை, மரண நிலையிலிருந்து மீண்டு வந்தோரின் உடனடி மொழிவுகளைப் பதிவு செய்து ஒப்பு நோக்கிக் கண்ட தரவுகள் புதிய செய்தியைச் சொல்கின்றன. உடல் சார்ந்த உலக அனுபவம் என்பது முடிந்த முடிபு இல்லை. அதைத் தாண்டிய உணர்வுமயமான நிலை ஒன்று இருக்கிறது. அதில் சென்ற உயிர், எல்லைகளைக் கடந்த நிலைக்குப் போய்விடுகிறது என்ற கருத்து மிகவும் வலுப்பட்டுக்கொண்டே வருகிறது. 

மதங்கள் நம்பிக்கைகள் சார்ந்தவையாய் இருக்கலாம். என்றோ யாரோ சொன்ன எழுதிய நூல்களின் சார்பு கொண்டவையாய் இருக்கலாம். ஆனால் ஆன்மிகம் என்பது அறிவியல், ஆய்வுப் பரிசோதனைகளால் மேலும் மேலும் பலம் பெறுகிறது என்பது ஒரே நேரத்தில் ஊக்கமும், புதிருமாய் விளையும் சூழல் நம் காலத்திய செய்தி. இதை நூற்பா இட்டு உரைப்பதைப் போல் கூறுகிறார் சங்கரர். எதன் தொடர்பும், எதன் சார்பும் இன்றித் தான் தனியாய்த் தனித்த நிலையாக இருப்பதால் அந்தப் பரம் பிரம்மமாகவே இருக்கின்றேன் நான் என்று கருதிப் பழகு என்கிறார். 

நம்முடைய மனம் அவ்வளவு லேசில் அடங்குமா என்ன? மேலும் கேட்கிறது. அப்படியே நான் கருதினாலும் என்ன, அந்த நேரத்திற்கு அந்த நினைவு இருக்கலாம். ஆனால் அடுத்த ஓர் அவசரத்தில் அந்த நினைவு மாறிப் போய் பழையபடியான கருத்துகள்தாமே வரப்போகின்றன? எந்தக் கருத்தும் நிலைத்து நிற்கப் போவதில்லையே. ஒரு மனநிலை அடுத்த மனநிலையால் பாதிக்கப்படத்தானே படுகிறது. அதுவும் ஒரே மட்டத்தில் இருக்கும் மனநிலைகள் மாறி மாறி வருவதால் அவ்வளவு பாதிப்பு இல்லை. ஆனால் மிகவும் தத்வார்த்தமான உயர்ந்த மனநிலையிலிருந்து அடுத்து அதளபாதாளமான ஒரு மனநிலைக்கு வருகிறது என்றால் மனநோவும் அதற்கு ஏற்றாற்போல் அதிகம் தானே? அதற்குப் பதில் சொல்கிறார் சங்கரர். 

மனநிலையின் மாற்றம் என்பது வேறு. மாறாத உணர்வுநிலை என்பது வேறு. எவ்வள்வு மனநிலைகள் மாறினாலும் அவற்றுக்கு அடிப்படையாய் இருக்கும் உணர்வின் நிலை என்பது மாறுவதே இல்லை. அந்த உணர்வுதான் விழிப்பிலும் சரி, கனவு நிலையிலும் சரி, ஆழ்ந்த துயிலிலும் சரி மாறாத அடிப்படையாய் இருப்பது. அந்த உணர்வு பாதிக்கபடாதது. மூளை பாதிப்பு அடைந்த பைத்தியம் ஒருவருக்கும் கூட உணர்வு அடிப்படையில் உணர்வு என்றபடியே இருக்கிறது. அந்த உணர்வு அடிப்படையான மாறாத் துணையாக இருப்பதால்தான் உள இயல் மருத்துவம் என்பதே இயலுகிறது. அந்த உணர்வின் மயமான சித் ரூபமான ஆத்மா அந்தப் பரம் பிரம்மமே. அந்தப் பிரம்மமே நான் என்று நன்கு துணிந்து நிச்சயம் கொண்டு நினைத்துப் பழகு என்கிறார் சங்கரர். ஆழநெடுங்காட்டின் கனத்த ஊழி இருளில் சூரியனைப் பந்தமாகப் பிடிக்கும் அன்பின் உருவாய்த் திகழ்பவர் ஆதிசங்கரர். 

”சித்தமே! சித் உருவமாய் நான் இருப்பதாலும், 

சிறிதும் பிறவற்றோடு சமபந்தமே அற்றதாலும், 

ஒருபோதும் ஒன்றாலும் பாதிக்கப்படாத ஒன்றாய் இருப்பதாலும், 

நிச்சயம்கொண்டு இவ்வண்ணமே நினைப்பாய் 

நான் அந்தப் பரம் பிரம்மமேயாக இருக்கின்றேன்.”  

(அஹம் ஏவ பரம் ப்ரஹ்ம நிச்சிதம் சித்த சிந்த்யதாம் | 

சித்ரூபத்வாத் அஸங்கத்வாத் அபாத்யத்வாத் ப்ரயத்நத: ||) 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

தத்துவ உண்மையைத் தொடர்ந்து சிந்தித்தல் - பிரம்ம அனுசிந்தனம் - 01

தத்துவம் என்பது எது? தீவிரமாக ஆராய்ந்து பார்க்கும் பொழுது முடிவில் எது நிலைத்த உண்மையாக மிஞ்சுகிறதோ அதுவே தத்துவம். தொடக்கத்தில் பல விஷயங்களும் இருப்பது போலும், பல பொருட்களும் நிலைத்தவை போலும் தோன்றும். ஆனால் எல்லாம் ஒன்றைச் சார்ந்து ஒன்று இருப்பதாக ஆராய்ச்சியில் புரியவரும். பின்னர், தான் எதையும் சாராமல் தன்னில் தான் மாறாத மறையாத உண்மையாக நிலைத்து நிற்கும் உண்மை என்பது ஆத்மா மட்டுமே. அதைத்தான் பிரம்மம் என்றும் கூறுவது. 

அப்படியென்றால் இதையெல்லாம் தொடங்கி ஒருவர் தீவிரமாக ஆராய்ந்தாரே (அதாவது அவரவர் ஆராய்ச்சியில் அவரவர் உள்ளே) அவர் விஷயம் எப்படி? உண்மையில் இருப்பவரா அவர்? அவர்தான் ஜீவன். அவரும் உண்மையில், அதாவது தீவிர ஆராய்ச்சியின் முடிவில், இருப்பவராகத் தேருவதில்லை. அவரும் உண்மையில் இருப்பவர் இல்லை என்றால், பின்னர் மாங்கு மாங்கு என்று தேடுகின்றோமே, தீவிரமாக ஆராய்கின்றோமே, அதெல்லாம் பொய்யா? இந்த ஆராய்ச்சியில் உண்மை, பொய் என்பதை நாம் நடைமுறை உலகில் பயன்படுத்தும் உண்மை பொய் என்ற விதத்தில் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில் நடைமுறை உலகில் நாம் நடைமுறை உலகையும், நம்மையும், பிறரையும், பொருட்களையும், செயல் மாற்றங்களையும் உண்மை என்று அடிப்படையாக ஏற்றுக்கொண்டு அதற்குள் சிலவற்றை உண்மையா, பொய்யா என்று பார்க்கிறோம். ஆனால் தத்துவ விசாரணையில் மொத்த உலகையும், நாம் உள்பட, அனைத்தையும் அடிப்படை நிஜமான இருப்பு எது என்னும் ஆய்வுக்கு உள்ளாக்கிப் பார்க்கும் பொழுது, அங்குப் போனால் போகிறதென்று நம்பிக்கை அடிப்படையில் சிலவற்றைக் கேள்வியே கேட்காமல் உண்மை என்று ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலைமை கிடையாது. ஏனெனில் முழு இருப்புடைமை என்பதே கேள்விக்கு உள்ளாக்கப் படுகிறது. எனவேதான் முற்ற முழுக்க விசாரமயமாகக் காட்சியளிக்கிறது அத்வைதப் பெருவழி. 

ஏன் இதைப் பெருவழி என்று சொல்கிறேன் என்றால் இதற்கு உரியர் உரியரல்லாதார் என்ற வேறுபாடின்றி வாழ்க்கையை அனுபவித்த எவரும், வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்ட எவரும் அல்லது வாழ்க்கை புரியவில்லை என்று சிந்திக்க முனைபவர் எவரும் இந்த வழியில் தாமாகவே தெரிந்தோ தெரியாமலோ பயணிப்பவராக இருக்கின்றனர். அதாவது ராஜபாட்டை அல்லது அரசாங்கப் பெருவழி ஒன்றின் வழியாக அனைத்து மக்களும், அனைத்து வண்டிகளும் பயணிப்பதைப் போல. இத்தகைய தத்துவப் பெருவழியான அத்வைதத்தின் மூலக்கருத்தை ஒரே வரியில் சொல்லிவிட முடியும். அது என்னவென்றால் ‘பிரம்மம் சத்யம். ஜகத் மித்யை. ஜீவன் உண்மையில் பிரம்மமாகவே இருக்கிறது. வேறாக இல்லை’ என்பதுதான் அது. 

’இப்பொழுது எனக்கு அப்படித் தோன்றவில்லையே? நான் கைகால் உள்ள இன்ன இடத்தில் இருக்கும், இன்ன இடத்தில் பிறந்து வளர்ந்து, இந்த முகவரி உள்ள ஒரு மனித ஜீவன், அதைப் போல் பிறர், பிற ஜீவன்கள், பல பொருட்கள், இயக்கம் என்று இந்தக் காட்சிதானே இயல்பாகத் தெரிகிறது!’ என்று நினைத்தால் ஆம் நடைமுறை சௌகரியம், இயல்பான புலனுணர்வுகள் சார்ந்த சார்பு மனநிலைகள் நிறைந்த நிலையில், அன்றாட அவசரம் நிறைந்த தினசரி வேகத்தில் அப்படித்தான் நாம் நினைக்கிறோம், நினைக்க முடியும். ஆனால் இது தீவிர ஆராய்ச்சியின் முடிவு இல்லை. ஓர் உதாரணம் சொல்வோம். நமது உடலையே எடுத்துக் கொள்வோம். கை கால் அசைத்து நடந்து நாம்தான் செயல்படுகிறோம். நமக்குத் தெரியாதா நம் உடல் பற்றி? ஆனால் ஏதோ கோளாறு என்று ஆஸ்பத்திரியில் கிடத்தி நம்மைக் கருவிகள் கொண்டு ஆராய்ந்து இன்ன உறுப்பில் இன்ன பகுதியில் இன்ன திசுவில் இப்படி நடக்கிறது அதுதான் கோளாறு. இந்தக் கோளாறுக்கு இன்ன சரித்திரம் என்று டாக்டர் நீள ரிப்போர்ட் தரும் போது அது நம் அனுபவத்திற்கு, அன்றாட நிஜத்திற்குப் பொருந்தி வருகிறதா? அதனால் அதைப் புறக்கணிப்போமா? அதற்கு உரிய இயல், அதன் ரீதியாக ஆராய்ந்து கண்ட முடிவுதான் நிஜமாக நிஜம் என்றுதானே கருதுகிறோம்.! உடல் சமபந்தமான ஒரு சிறு பிரச்சனைக்கே இந்த நிலைமை என்றால், உலகம் முழுவதும், அதில் நாம் அடக்கம், நம் அனுபவம் அதன் தன்மை என்று நம்மை உள்ளடக்கிய முழுமையையும் குறித்து ஆராய்ச்சி என்று வரும்போது அன்றாடம், நடைமுறை என்று நாம் அடம்பிடிக்க முடியுமா? அத்தகைய தீவிர ஆராய்ச்சிக்குப் பின்னர் இதுதான் முடிவு என்று சொல்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். என்ன? 

‘பிரம்மம் மட்டுமே சத்யம். ஜகத் என்பது மித்யை. இந்த ஜீவன் உண்மையில் பிரம்மமாகவே இருக்கிறது. வேறாக இல்லை’ என்று. 

ப்ரஹ்ம சத்யம். 

ஜகத் மித்யா. 

ஜீவோ ப்ரஹ்ம ஏவ. 

ந அபர: 

சரி. ஒருவர் தீவிரமாக ஆராய்ந்து, விசாரம் என்று இறங்கி விடாமல் சிந்தித்துப் புரிந்து கொள்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவருக்குப் புரியலாம் ஓர் உள்ளுணர்வாக இவ்வாறு பிரம்மம் என்ற கடைசி நிலை உண்மையைப் பற்றி. பின்னர் அவரும் நடைமுறை வாழ்க்கை என்று வந்துவிடத்தானே வேண்டும்? அப்பொழுது மீண்டும் பழையபடி அதே பழைய கச்சேரிதானே? 

இதற்குத்தான் ஸ்ரீஆதிசங்கரர் இந்தப் பிரகரண நூலை (தத்துவ உதவி நூலை) பிரம்ம அனுசிந்தனம் என்று 29 செய்யுட்கள் கொண்டதாக எழுதியிருக்கிறார். அதாவது தத்துவ ஆராய்ச்சியின் தீவிரமான தருணத்தில் புரிந்துகொண்டதைப் பின்னர் நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு வந்த பின்பும் நினைவுக்குக் கொண்டு வந்து சிந்தித்துப் பார்த்தல், தொடர்ந்து இந்தச் சிந்தனையை மனத்தில் ஓடவிட்டுக் கொண்டே இருத்தல் என்பது ஒரு நல்ல அப்யாசம் என்று சொல்லிக் கொடுக்கிறார். அதாவது மீண்டும் நமக்கு வாய்ப்பு ஏற்பட்டு அந்தத் தீவிர தத்துவ ஆராய்ச்சியில் மறுபடியும் ஆழும்வரை இந்த அனுசிந்தனம், தொடர்ந்து சிந்தித்தல் என்பது கைகொடுக்கும். எனவேதான் இதற்கு ’பிரம்ம அனுசிந்தனம்’ என்று பெயர். எனவே இந்தச் சுலோகத்தில் சொல்லியிருக்கும் படி நம்மைப் பற்றி நாமே இப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும் என்று சொல்லியிருப்பது நம் நடைமுறைக்கு ஒத்துப் போகவில்லையே என்று குழம்பாமல் இதுதான் தத்துவ விசாரத்தின் ஆழத்தில் வரும் உணர்வு நிலை. அதை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளும் விதமாக அமைந்திருப்பது இந்தச் சுலோகம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

*** 

தமிழாக்கம்: 

1) தத்துவங்களை ஆராய்ந்துகொண்டே போனால் ‘இருப்பு’ Existence என்பதுதான் கடைசியில் வந்து நிற்கிறது. ‘இருப்பு’ என்பதில் பங்குகொள்பவையாகத்தான் அனைத்துப் பொருட்களும், அவை உயிர்களோ அன்றிச் சடப்பொருள்களோ அனைத்தும் ‘இருப்பு’ என்பதில் பங்குடையவை. எனவேதான் அவை ‘இருக்கின்றன’ என்றே சொல்லப்படுகின்றன. அவ்வாறு ‘இருப்பு’ என்பதில் எது பங்குபெறவில்லையோ அஃது இல்லாததாக ஆகிவிடுகிறது. ‘இருப்பு’ என்பதற்கு ஒரு விசேஷம் உண்டு. அது என்ன? ‘இருப்பு’ என்பதில் பங்குகொண்ட பொருள், அதாவது ‘இருக்கின்ற’ பொருள் ஒன்று என்றும் இல்லாததாக ஆகவே முடியாது. அதன் வடிவம் மாறலாம். நிலை மாறலாம். இடம் மாறலாம். காலம் மாறலாம். ஆனால் ‘இருப்பு’ என்பதில் பங்குகொண்ட எந்தப் பொருளும் முற்ற முழுக்க இல்லாமைக்குப் போவதேயில்லை. அதுபோல் இல்லாத பொருள் எதுவும் ‘இருப்பதாக’ ஆவதும் இல்லை. இப்பொழுது இல்லையே. ஆனால் பின்னர்ப் புதிதாக வந்ததே என்று நாம் ஒரு பொருளைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியுமானால், நிச்சயம் அந்தப் பொருள் ஒரு நிலையிலிருந்து மாறி வேறோரு தோற்ற நிலைக்கு, ஒரு வடிவம் மாறி வேறொரு தோற்றத்திற்கு வந்ததாகத்தான் இருக்கும். உலகத்தில் நாம் உணரவரும் எல்லாம் ஒன்று இருந்தது, அந்தப் பொருள் அழிந்துவிட்டது, புதிதாக ஒன்று தோன்றுகிறது என்னும் எல்லாம் நுணுக்கமாகப் பார்த்தால் நம் புலனுக்குப் புலப்படாமல் நுண்ணிய நிலையில் இருந்து பின்னர்த் தோற்றம் கொள்ளும் நிலைக்கு வருகிறது என்றுதான் புரியவருகிறது. எனவே இறுதியான உண்மை, அறுதியான சத்யம் என்று தத்துவ விசாரம் செய்யும் பொழுது நமக்குக் கடைசியில் வந்து பெயராமல் நிற்பது ‘இருப்பு’ Existence, ஸத் என்பதுதான். இத்தகைய ஸத் என்பதன் மயமான ஒன்றிற்குத்தான் ஸத் + யம் ஸத்யம் என்று பெயர். எனவே அனைத்துக்கும் அடிப்படையான உண்மை ‘இருப்பு’ ஸத்யம் அல்லது Existence என்பதுவே. 

இந்த ’இருப்பு’ என்பதுதான் அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் ‘இருக்கின்ற தன்மையை’ வழங்குகிறது. ‘இருப்பு’ என்பதில் பங்குகொள்ளாத பொருள் அதாவது ‘இருப்பு’ என்பது இருப்புடைமையை வழங்காத பொருள் இல்லாத பொருளாகவே ஆகிவிடுகிறது என்று பார்த்தோம். இந்த ‘இருப்பு’ என்பது வெறுமனே பொருட்களுக்கு இருப்புடைமையை வழங்குவது மட்டும் செய்யாமல் சில பொருட்களுக்கு, அறிவுள்ள உயிர்களுக்கு ‘இருப்பு’ ஆகிய தன்னைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒளியையும் தருகிறது. அந்த ஒளியும் இருப்பில் பங்குகொண்ட ஒன்றாக இருந்து வழங்கப்படவில்லையேல் நாம் ஒருகாலும் இவவாறு பேசிப் புரிந்துகொள்ளும் நிலைக்கே வராமல் வெறும் சடப்பொருளாகவே இருந்திருப்போம், யாராலும் பார்க்கப்படாமல், உணரப்படாமல் அல்லவா? 

எனவே இந்தக் கடைசி உண்மையான ஸத்யம் என்பதற்கு இரண்டு தன்மைகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, தன்னில் பங்குகொள்ளும் அனைத்திற்கும் ‘இருப்பு’ என்பதைத் தருவது. இரண்டு, தன்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒளியையும் தானே தருவது. ‘இருப்பைத்’ தரும்பொழுது அதற்குப் பெயர் ‘வாஸு’ என்பது. ஒளியைத் தரும்போது அதற்குப் பெயர் ‘தேவன்’ என்பது. எனவே இந்தச் சத்யம் ’வாஸுதேவன்’ என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘வாஸுதேவன்’ என்று சொல்லப்படும் பிரம்மம் என்கிறார் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். பிரம்மம் என்றால் பெரிதினும் பெரிதான பெரும் சத்யம் என்று பொருள். ‘பெரிய கடவுள்’ என்று பாரதியார் தம் கவிதையில் குறிப்பிடுகிறார். எனவேதான் மகாத்மா காந்தி ‘சத்யம்’ என்பதைத் தாம் கைக்கொண்ட தத்துவம் ஆகவும், அஹிம்சை என்பதை அந்தத் தத்துவத்திற்கான அனுஷ்டிக்கும் நெறியாகவும் கைக்கொண்டார். நாம் ஸ்ரீஆதிசங்கரருக்கு வருவோம். ஸ்ரீஆதிசங்கரர் தாம் மிகச்சிறந்த கவி என்பதையும் இங்குக் காட்டுகிறார். அத்வைத உண்மையைத்தான் சொல்கிறார். ஆனால் வாஸுதேவன் என்று கடவுள் வணக்கம் செய்யும் தொனியையும் கூடவே தொடக்கத்தில் வைக்கின்ற நயம் மிக அழகு.

‘வாஸுதேவன்’ என்று குறிப்பிடப்படும் பிரம்மம் குறைவே அற்றது என்று கூறுகிறார். இப்பொழுது பிரம்மத்திற்கு மூன்று தன்மைகள் சங்கரரால் சொல்லப்படுகின்றன. தன்னுள் அடங்கும் பொருளுக்கு ‘இருப்பு’ என்பதை நல்குவதால், தானே முழு இருப்பாகவும் இருப்பதால் ‘வாஸு’ என்றும், தன்னை உணரத் தக்க ஒளியைத் தானே தருவதால், தானே ஒளியாகவும் இருப்பதால் ’தேவன்’ என்றும் இருக்கும் ‘வாஸுதேவன்’ என்று சொல்லப்படும் பிரம்மம் தன்னுள் அடங்கும் பொருளுக்குக் குறையே இல்லாமல் ஆக்குகிறது என்றும் சொல்கிறார். 

’வாஸுதேவ ஆக்யம் அவ்யயம்’ 

ஆக்யம் - என்று சொல்லப்படும்; 

அவ்யயம் - குறைவே இல்லாதது, குறைவை நீக்குவது; 

எது? ‘பரம் ப்ரஹ்ம’ கடைசி சத்யமான பிரம்மம். 

நம்முடைய குறைவை அஃது எப்படி நீக்கும்? உண்மையில் நாம் அதுவாகத்தான் இருக்கிறோம். நம்மை அது அல்லாததாக நாம் நினைத்துப் புழங்குவது நம் அவித்யை காரணமாக, நம்முடைய பிரமை. தத்துவ விசாரத்தின் மூலம் நாம் உண்மையில் அதுதான் என்று உணரும் போது நம் குறைவு நீங்குகிறது. அது அதுவாகவே இருப்பதன் மூலமே நம் குறைவை நீக்குகிறது. நாம் அதுவாக அல்லாத ஒன்றாகப் பிரமிக்கிறோம். நம் பிரமை தத்துவ விசாரத்தால் கடைசியில் நீங்கும் போது நாம் அதுவாகத்தான் இருக்கிறோம், இருந்துகொண்டே இருக்கிறோம் என்று உணரும் போது நம் உண்மை நிலையை உணர்கிறோம். அது அதுவாகவே என்றும் எப்பொழுதும் இருப்பதன் மூலமே நமக்கு ‘இருப்பையும்’ தருகிறது; தன்னை உணரும் ஒளியையும், தானே அந்த ஒளியாகவும் ஆகிறது; நம் குறைவையும் நீக்கி நம்மைத் தானாகவே உணரும் நிலையில் குறைவற்ற நம்மையும் அளிக்கிறது. 

இவ்வாறு வாஸுதேவன் என்று சொல்லப்படும் இந்தப் பரப்பிரம்மமே நான் என்று உணர்பவர் முக்தர் ஆகிறார். முக்தி என்பது விடுதலை. மோக்ஷம். சுயநிலை உண்மையை உணர்தலே விடுதலை அதுவே மோக்ஷம். அவ்வாறு உணரும்வரை? பத்தர் அல்லது கட்டுண்டவராகவே இருக்கிறது இந்த ஜீவன். 

வாஸுதேவன் எனப்படும் பரப்பிரம்மமே நான் 

என்று நிச்சயமாய் உணர்ந்தவர் முத்தரே பிறர் பத்தரே. 

(அஹம் ஏவ பரம்ப்ரஹ்ம வாஸுதேவாக்யம் அவ்யயம் |

இதி ஸ்யாத் நிச்சிதோ முக்தோ பத்த ஏவ அந்யதா பவேத் ||) 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

தசச்லோகீ - பத்துப் பாக்களில் மொத்த அத்வைதம்

ஸ்ரீஆதிசங்கர பகவத்பாதரின் அத்வைத சித்தாந்தத்தையே பத்துச் சுலோகங்களில் அடக்கி உரைக்கும் அற்புதமான பிரகரண நூல் (தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவிநூல்) தசச்லோகீ என்பது. இந்த நூல் தோன்றிய பின்னணியும் சுவாரஸ்யமானது. 

காலடியில் துறவறம் மேற்கொண்ட பின்னர்ச் சங்கரர் தம் குருவைத் தேடிப் போய் நர்மதா நதி தீரத்தில் சமாதி நிலையில் ஆழ்ந்திருந்த கோவிந்தபகவத்பாதரை அண்டி அவரைத் துதித்த போது கண்விழித்த குரு கேட்கிறார்: ‘நீர் யார்?’. அதற்குத் தான் யார் என்று சுயத்தெரிவிப்பு செய்ய வேண்டிய நிலையில் இருக்கும் சங்கரர் தாம் யார் என்று சொல்ல முனையும் போது விளையும் பதிலாக எழுந்தது இந்த ‘தசச்லோகீ’ என்பது. தசச்லோகீ என்றால் பத்துச் சுலோகங்கள், பத்துச் செய்யுட்கள் என்று பொருள். 

இந்தச் சுலோகம் எத்துணை முக்கியம் என்பது இதற்கு மட்டும் எழுந்த வியாக்கியானங்களை நோக்கினாலே புரியவரும். ஸ்ரீமதுசூதன ஸரஸ்வதி என்னும் பெரும் அத்வைத ஞானியார் (17ஆம் நூற்) இதற்குச் ‘சித்தாந்த பிந்து’ என்று ஒரு பேருரையே செய்திருக்கிறார். அத்வைத சித்தி, வேதாந்த கல்பலதிகா, ஸ்ரீபாகவதத்திற்கு ஓர் உரை, வோபதேவரின் ஹரிலீலா என்பதற்கு ஓர் உரை, சங்க்ஷேப சாரீரக வியாக்கியானம், கீதைக்குக் கூடார்த்த தீபிகை என்னும் வியாக்கியானம், சிவமஹிம்ன ஸ்தோத்திரத்திற்குச் சிவவிஷ்ணுபர டீகை, ஸ்ரீகிருஷ்ணரைப் பற்றிய ஆனந்தமந்தாகினி என்னும் ஸ்தோத்திரம், பிரஸ்தான பேதம் என்று ஆதார நூல்களைப் பற்றிய நூல், பக்தி சம்பந்தமாகப் பக்தி ரஸாயனம் போன்ற நூல்களையும் எழுதியவர் இந்த மகான் ஸ்ரீமதுசூதன ஸரஸ்வதியே ஆவார். இவர் எழுதிய தசச்லோகீ என்பதற்கான உரைதான் சித்தாந்த பிந்து. இந்தச் சித்தாந்த பிந்து என்பதற்கே ஓர் உரை அதாவது உரைக் குறிப்பு என்னும் டீகா ஒன்றை எழுதியுள்ளார் ஸ்ரீபிரஹ்மானந்த ஸரஸ்வதி என்பவர். அவர் எழுதிய டீகாவிற்கு ந்யாயரத்னாவளி என்று பெயர். எனவே பத்துச் செய்யுட்களும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நாம் உணர முடியும். 

உபநிஷதங்களில் முழுதத்துவ நிலைப்பாட்டையுமே ஒற்றை வரியில் அல்லது ஒரு சொற்கோவையில் சொல்லிவிடும் இடங்கள் உண்டு. அத்தகைய வரிகளை அல்லது சொற்கோவைகளை ஞானியர் ‘மஹாவாக்கியங்கள்’ என்று உரைப்பார்கள். ‘தத்வமஸி’, ‘அயம் ஆத்மா ப்ரஹ்ம’, ‘அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி’, ‘ப்ரக்ஞானம் ப்ரஹ்ம’, ‘ஸர்வம் கல்விதம் ப்ரஹ்ம’ போன்றவை அவையாகும். இவற்றில் ‘தத்வமஸி’ என்னும் மஹாவாக்கியம் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்ததாகும். நேரடியாக நம்மைப் பார்த்து நமக்கும் பரம தத்துவத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்பதை உடைத்துச் சொல்லும் வாக்கியம் இது. ‘தத்’ என்பது அந்தப் பரம தத்துவத்தைக் குறிக்கும். ‘த்வம்’ என்றால் நீ என்று நம் ஒவ்வொருவரையும் முன்னிலைப் படுத்திச் சொல்லும். ‘அஸி’ என்றால் இருக்கின்றாய் என்ற பொருளில் ஜீவனாகிய நாம் உண்மையில் என்னவாக இருக்கின்றோம் என்று நமக்கு விழிப்பை ஊட்டுவது இந்த வாக்கியம். ‘இந்தத் ‘தத்வமஸி’ என்னும் சொல் அல்லது சொற்கோவையின் பொருளை உள்ளபடிப் புரிந்துகொண்டாலே போதும் முக்திக்கான கல்வி நம் கைபுகுந்தது என்று சொல்லலாகும். 

இந்தத் தத்வமஸி என்னும் மஹாவாக்கியத்தில் த்வம் என்னும் சொல்லுக்கான உள்மறைப் பொருள் என்ன என்பதைப் பத்து சுலோகங்களில் முதல் மூன்று சுலோகங்களால் விளக்குகிறார் தசச்லோகீயில் ஸ்ரீஆதிசங்கரர். அடுத்து வரும் சுலோகங்கள் எல்லாம் தத் என்னும் பரம தத்துவமாகிய பரம்பொருள் என்ன என்பதைப் பற்றிய விவரம். இவ்வாறு பெரும் வேதாந்த விரிவையே உள்ளடக்கிய தத்வமஸி என்பதன் விளக்கமாக அமைந்த தசச்லோகீ என்னும் நூலிற்குப் பேருரைகள் எழுந்ததில் என்ன வியப்பு? 

தமது சித்தாந்த பிந்து என்ற உரையின் தொடக்கத்தில் ஸ்ரீமதுசூதன ஸரஸ்வதி கூறுகிறார்: “உலகில் ஜீவர்கள் தாமாகவே நேரடியாக விசாரத்தில் ஈடுபட்டோ அல்லது அறிந்தோர் மூலம் கேட்டறிந்தோ உலகியல் சுழற்சியினின்றும் விடுபட்டு உயர்வதற்கு ஆன வழியை பகவானான ஸ்ரீசங்கரர் ஆத்மா அல்லாதவற்றைப் பிரித்தறிந்து ஆத்மாவின் உண்மைத் தன்மையாகிய நித்தியமானதும், சுத்தமானதும், புத்தமானதும், முக்தமானதுமான இயல்பை உணர்ந்து உய்வதற்காகச் சுருக்கமாக இந்தத் தசச்லோகீயை அருளினார்” என்று கூறுகிறார். 

(இஹ கலு சாக்ஷாத் பரம்பரயா வா ஸர்வான் ஜீவான் ஸமுத்திதீர்ஷு: பகவான் ஸ்ரீசங்கரோSநாத்மப்யோ விவேகேந ஆத்மானம் நித்யசுத்தபுத்தமுக்த ஸ்வபாவம் ஸங்க்ஷேபேண போதயிதும் தசச்லோகீம் ப்ரணிநாய) 

(ப்ரஹ்மானந்த ஸரஸ்வதியின் குறிப்பு: 

நித்யம் - காலத்தால் வரையறுக்கப்படாதது 

சுத்தம் - விருப்பு வெறுப்பு முதலிய அசுத்திகள் அற்றது 

புத்தம் - தன் உள்ளார்ந்த ப்ரகாசத்தில் ஆனந்தமாய் இருப்பது 

முக்தம் - அவித்யை உருவான பந்தங்கள் அற்றது )

தமிழாக்கம்:  

நிலமல்ல நீரல்ல நெருப்பல்ல காற்றுமல்ல 

வானல்ல புலனல்ல பொறிக்கூட்டம் அவையுமல்ல 

ஒருநிலையில் நில்லாத அவையெல்லாம் ஓய்ந்திட்ட 

ஆழ்துயிலில் மிஞ்சி நிற்கும் ஒன்றான சிவம் மட்டுமே நான். 

 

வர்ணங்கள் இல்லை எனக்கோ வர்ணாச்ரம தர்மங்கள் இல்லை 

மனம் குவிக்கும் தாரணை தியான யோகங்கள் இல்லை 

நானென்ற ஒட்டும் எனதென்று பற்றும் ஆத்மா அலாதவற்றில்  

அத்யாஸம் அழிந்திட்ட படியால் அவையற்று மிஞ்சும் 

ஒன்றாகி நிற்கின்ற சிவம் மட்டுமே நான். 

 

தாயென்றும் தகப்பன் என்றும் தேவர்கள் மற்றும் லோகங்கள் என்றும் 

வேதங்கள் என்றும் வேள்விகள் தீர்த்தங்கள் என்றும் ஆழ்துயில் நிலையில் 

சொல்வதுமில்லை அந்நிலை சூனியமும் இல்லை ஆத்மாவின் உண்மையில் 

எல்லாம் அடங்கி எஞசிடும் ஒன்றான சிவம் மட்டுமே நான். 

 

 சாங்கியர் சொல்லும் படியன்று அதுவோ சைவரொடு  

பாஞ்சராத்திரியர் ஜைனர் மீமாம்சைக் கருத்தினரும் சொல்லுவதுமன்று 

சீர்மைமிகு அனுபூதிநிலையில் தூயதன் ஆத்ம நிலையாகி மிஞ்சி 

ஒன்றென்று நிற்கின்ற சிவம் மட்டுமே நான். 

 

மேலன்று கீழன்று உள்ளன்று வெளியன்று 

நடுவன்று அயலன்று திசையாய் முன்னன்று பின்னன்று 

விரிந்த வெளியெங்கும் வியாபித் தொருபடித்தாய் வரையற்று 

மிஞ்சுகின்ற அதுவாகி ஒன்றான சிவம் மட்டுமே நான். 

 

 வெளுப்பன்று கருப்பன்று சிவப்பன்று மஞ்சளன்று 

சிறிதன்று பெரிதன்று குறுக்கன்று நீளமன்று அதுவோ 

சோதிமயமாகி எங்கும் உருவற்ற ஒன்றாய் 

மிஞ்சி நிற்கின்ற அதுவான சிவம் மட்டுமே நான். 

 

 புகட்டுவோன் இல்லை புகலும் சாத்திரம் இல்லை 

சீடனுமில்லை மற்றும் புகட்டலும் இல்லை 

நீ என்பதும் இல்லை நான் என்பதும் இல்லை 

அயல்நின்ற பிரபஞ்சமும் இல்லை வேறுபடுத்துமெதுவும் 

இயலாததாகி இயலும் சொந்த இயல்பான ஞானமே மிஞ்சும் 

அதுவாகி நிற்கின்ற சிவம் மட்டுமே நான். 

 

விழிப்புநிலை இல்லை கனவொடு ஆழ்துயில் நிலையுமில்லை 

விழிப்பவன் கனவோன் துயிலன் என்றெதுவும் இல்லை 

மூநிலையும் அவித்தையின் மயமாயிருப்பதால் அவைகடந்த துரியமாய் 

மிஞ்சுகின்ற ஒன்றான சிவம் மட்டுமே நான் 

 

வியாபித்து எங்கும் இருப்பதனாலும் இதமாகி என்றும் இயல்வதனாலும் 

தன்னில் தான் என்றும் நிலைப்பதனாலும் தன்னின் வேறெதுவும் வேண்டாததாலும் 

தனக்கயலாய் உலகமெல்லாம் வெறும் தோற்றம் ஆனதாலும் 

தானாக மிஞ்சித் தன்னில் நிற்கின்ற சிவம் மட்டுமே நான். 

 

ஒன்றானதும் அன்று அதுதனக்கு வேறாய் இரண்டாவது எவ்வாறு? 

தனித்திருப்பதும் அன்று தானாய்த் தனிமைப்படாததும் அன்று 

ஒன்றலாத சூனியமன்று சூனியமலாத ஒன்றும் அன்று 

இரண்டற்ற ஒன்றாய் அத்வைதமாகி வேதாந்த சாரமாகி 

விளங்குகின்ற ஒன்றையே எவ்வண்ணம் விரித்துரைப்பேன்? 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***