நிலைப்பாடு 14

ஏன் நீங்கள் சாதாரண இந்து என்று இவ்வளவு விளக்கிச் சொல்வதைக் காட்டிலும் சநாதன இந்து என்று சொல்லிக் கொள்ளலாமே? 

சாதாரண இந்துவாக இருப்பது என் நிலைப்பாட்டிற்கு, என் மனப்பான்மைக்குப் போதும் என்று படுகிறது. அதிலும் சாதாரண மனிதன் என்பதுதான் எனக்கு மிகவும் பிடித்த அடையாளம் பார்க்கப் போனால். சாதாரண மனிதர் என்று சொன்னால் உடனே வழிவழியாக வந்த இதற்கு எதிரா? அதற்கு முரணா? மதங்களோடு பிணக்கமா? நாத்திகரா? என்று பலவித கேள்விகள் எழும். ஒன்றை ஆதரிப்பதும், அதனோடு பிணங்கி முரண்படுவதும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் அந்த வட்டத்திற்குள்ளேயே முடங்குவதாகத்தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. விஞ்ஞானமும், உலகமும் விரிந்து போகும் போது ஏன் பழைய அடையாளங்களில் மனிதர் முடங்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. பரவாயில்லை. சாதாரண இந்து என்பவர் பழமைப் பிடிப்பு மிக்கவர்களிடத்திலும், சித்தாந்தம், சம்பிரதாயம் என்று அர்ப்பணித்துக் கொண்ட தீவிரமானவர்களிடத்திலும் பொதுவாகத் திட்டு வாங்கிக்கொண்டு, கண்டிக்கப்படும் போக்கு உள்ளவராக அறியப்பட்டாலும் இன்றைய அறிவுப் பெருக்கம் நிறைந்த உலகில் மதம், பழமை என்பதற்கெல்லாம் ஒரு பண்பாடு என்ற மதிப்பை மட்டும் தந்துவிட்டு, தன் முன்னேற்றம், அறிவின் வழி, பல துறை அறிவுகளை உள்வாங்கிச் சிந்தித்தல், தவறு எனப்படுவதை விட்டு முன்னேறுதல் என்று பொதுபுத்தியுடன் நடந்து கொள்பவராகத் தெரிகிறார். இல்லை. அதுவும் இல்லை என்று மறுப்பீர்கள் என்றால் சாதாரண மனிதர் என்பதே போதும் என்பேன். 

இல்லை. அதற்குச் சொல்லவில்லை. சநாதனம், சநாதனி என்பதெல்லாம் அநாதிகாலமாக,.. பார்க்கப் போனால் சநாதனம் என்றாலே என்றும் இருப்பது என்றுதானே பொருள். 

அதிலெல்லாம் குழப்பம் இருக்கிறது ஐயா... நானும் பல நூல்களை நோண்டிப் பார்த்தேன். சநாதன தர்மம் என்றால் சமுதாயத்தில் மனிதருக்கு மனிதர், மனிதருக்குத் தனிப்பட இருக்க வேண்டிய, எந்த மனிதச் சமுதாயத்திற்கும் நன்கு நடைபெற நிலவ வேண்டிய நற்குணங்களின் பட்டியல் என்று எட்டு, பத்து, பன்னிரண்டு என்று குணநலன்களைப் பட்டியலிட்டு அதைச் சநாதன தர்மம் என்று சில ரிஷிகளும், சில புராணங்களும் குறிப்பிடுகின்றன. அப்படியென்றால் அதில் வர்ணதர்மம் சேராதுதானே என்று நாம் யோசிப்போம். அதற்கு ஏற்றாற்போல் சில பழைய தர்ம சாத்திரங்களில், உதாரணத்திற்கு ஆபஸ்தம்பர் எழுதியதில், அதற்கு உரையெழும் ஹரதத்தர் என்பவர் வர்ணதர்மம் என்பது சமயாசாரம் என்று வகைபடுத்துகிறார். சமயம் என்றால் மதம்தானே என்று நினைத்தால் அப்படி இல்லையாம். சமுதாயத்தில் பொதுவான நடைமுறைகளைப் பல மனிதர் ஒன்று கூடி விவஸ்தை ஏற்படுத்துதல், அதுதான் சமய ஆசாரமாம். இதற்குப் பெயர் ’பௌருஷேய வ்யவஸ்தை - மனிதர்களால் இயற்றப்பட்ட ஏற்பாடு’ என்று சொல்கிறார் ஹரதத்தர். அதாவது காலத்திற்குக் காலம் மாறக் கூடியது என்று பொருள் படுகிறது. ஓ அப்படியென்றால் இந்த மாதிரி மாறக் கூடிய சமுதாய வழக்கங்கள் இல்லாமல் என்றும் சமுதாயத்தில், தனிமனிதரிடத்தில் நல்வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாது வேண்டப்படும் நற்குணங்கள், அது உலகில் எந்த இடத்தில் மனித சமுதாயம் என்றாலும் அங்கு நிலவ வேண்டிய நற்குணங்கள் இன்ன இன்ன என்று பட்டியலிட்டு அதுதான் சநாதன தர்மம் என்னும் வார்த்தையால் குறிக்கப்படுகிறதோ என்று நினைத்தால், அதனால்தான் அதை என்றும் இருக்கும் ஒழுக்கம் என்று பொருள்பட சொன்னார்களோ என்று நினைத்தால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது. மாறிக்கொண்டே இருப்பது மனிதர்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய வழக்கங்கள் என்று சொல்கிறார்கள். மாறாமல் என்றும் இருக்க வேண்டிய நற்குணங்கள் என்றும் சொல்கிறார்கள். பின் ஏன் வர்ணதர்மத்திற்கு இவ்வளவு நூல்கள், அதற்கு இவ்வளவு உரைகள், அந்த உரைகளுக்கு இவ்வளவு விளக்கங்கள்? ஆனால் மாறாமல் இருக்க வேண்டிய நற்குணங்களுக்கு வெறுமனே அங்கங்கே ஓரிரு சுலோகங்கள் அவ்வளவுதான். ஒரு முழு கிரந்தம், சாத்திரம் என்று எதுவும் எழுதப்படவில்லையே? இத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகளில் வர்ணதர்மம் முக்கியப்படுத்தப் பட்டதேயன்றி சமுதாய நற்குணங்களுக்கு என்று ஒரு முழு நூல் எங்கும் காணவில்லையே? 

இங்கு மட்டும் இல்லை. உலக அளவில்கூட சமுதாயம் சிறக்க வேண்டிப் பொதுவாக மனிதரிடையேயும், தனிப்பட ஒவ்வொரு மனிதரிடத்தும் திகழ வேண்டிய நற்குணங்கள், நீக்க வேண்டிய குற்றங்கள் என்று தனிப்பட கவனம் தந்து எழுதப்பட்ட நூல் எந்தப் பண்பாட்டிலாவது உண்டா? கிரேக்கத்தில் அரிஸ்டாடில் அறநூல் என்று எழுதியதில் இவ்வாறு குணநலன்களை எடுத்து ஆராய்கிறார். அதைத் தவிர எதையும் எங்கும் கண்ணுக்குப் படவில்லை. ஆனால் திருவள்ளுவர் எழுதிய திருக்குறளோ இத்தகைய சமுதாய, தனிமனித நற்குணங்களையும், நீக்க வேண்டிய குற்றங்களையும், ஐயம் திரிபற ஒவ்வொன்றுக்கும் பத்து பத்துக் குறட்பாக்கள் பெய்து பெரும் சாதனையாக அன்றோ உலகப் பொதுமறையாகத் திகழ்கிறது! அதற்கு உரைப்பெருக்கம் என்று தமிழில் அன்றோ பெரும் சாதனை, உலகத்தில் நடந்திருக்கிறது! 

ஏன் அவ்வளவு வியாக்கியானங்கள் எழுந்த வடமொழி இலக்கிய உலகில் இதுபோன்று இல்லையா? 

இருந்தால் காட்டுங்கள். ஒரு நூல் முழுதும் மனிதர்க்குப் பொதுவான நற்குணங்களைப் பகுத்தும், தொகுத்தும், விரித்தும் யாக்கப்பட்ட ஒரு நூல். இல்லை. எல்லாம் வர்ணதர்மத்திற்கு வியாக்கியானங்களாக அமைந்திருக்கின்றன. 

ஏன் புராணங்கள் எவ்வளவு இருக்கின்றன. அவற்றில்..? 

அதுதான் சொல்கிறேனே. வாயு புராணம், பிரம்ம புராணம், எல்லாவற்றிலும் ஓரிரு சுலோகங்கள் இந்த நற்குணங்களைப் பட்டியலிட்டு ‘இதம் தர்மம் சநாதனம்’ என்று சொல்லிச் செல்கிறதே அன்றி, அதற்கு மேல் இல்லையே. ஆனால் வர்ண தர்மம் என்று வந்தால் என்ன விரிவு, என்ன விளக்கம்... அதுவே திருக்குறளை எடுத்தால் என்ன அழகாக, அறிவுடைமை, அடக்கமுடைமை, ஒழுக்கமுடைமை, வாய்மை, ஒப்புரவறிதல், அன்புடைமை, ஆள்வினையுடைமை, இடுக்கணழியாமை, இனியவை கூறல், ஈகை, ஊக்கமுடைமை, கண்ணோட்டம், கல்வி, கேள்வி, சான்றாண்மை, செங்கோன்மை, செய்ந்நன்றியறிதல், நடுவுநிலைமை, நட்பு, நாணுடைமை, பண்புடைமை, பெருமை, மானம், வினைசெயல்வகை, வினைத்திட்பம், வினைத்தூய்மை, அருளுடைமை இப்படி நற்குணப் பட்டியல். இதுவே நீக்க வேண்டியவை குறித்து அழுக்காறாமை, இன்னாசெய்யாமை, உட்பகை, கள்ளாமை, கள்ளுண்ணாமை, சிற்றினம் சேராமை, தீவினையச்சம் - எத்தனை நுணுக்கம், என்ன விரிவு உலக மனிதப் பொதுவான நன்மைகளில்! புராணங்கள் என்று குறிப்பிட்டதற்காகச் சொல்கிறேன். இருக்கின்ற புராணங்களிலேயே பக்தி என்னும் கருத்தை நன்கு அழகாகப் பேசும் புராணம் என்று சொல்லப் படுவது பாகவத புராணம். அதில் 7ஆவது ஸ்கந்தம், 11 ஆவது அத்யாயத்தில் யுதிஷ்டிரர் நாரதரிடத்தில் ஒரு கேள்வி கேட்பதாக வருகிறது. என்ன கேள்வி? ‘மனிதருக்கான சநாதனமான தர்மம் குறித்துச் சொல்லுங்கள். கூடவே வர்ணாச்ரம ஆசாரத்தையும் பற்றிச் சொல்லுங்கள், எதனால் மனிதர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்களோ.’ இதில் சநாதனமான தர்மத்தைக் குறித்துச் சொல்லுங்கள் என்று முதல் பகுதியாகவும், கூடவே வர்ணாச்ரம ஆசாரம் குறித்து இரண்டாவது பகுதியாகவும் கேள்வி அமைந்திருக்கிறது. கடைசியில் எதனால் மனிதர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்களோ என்று அடைமொழியாகச் சொல்கிறார். மூல சுலோகத்தையும் பாருங்கள். 

‘பகவந் ச்ரோதும் இச்சாமி ந்ருணாம் தர்மம் ஸநாதனம் | 

வர்ணாச்ரம ஆசாரயுதம் யத் புமான் விந்ததே பரம் ||’ 

இப்பொழுது எனக்கு என்ன குழப்பம் என்றால், மனிதர் உயர்ந்த நிலை அடைவார் என்று அடைமொழி சொன்னது எந்தப் பகுதிக்கு? முதலில் சொன்ன ‘மனிதர்க்கான சநாதனமான தர்மம்’ என்பதற்கா? அல்லது அடுத்துக் கூடவே சொல்லச் சொன்ன ‘வர்ணாச்ரம ஆசாரம்’ என்பதற்கா? ஏன் குழப்பம் என்றால் இருபத்தியோரு நற்குணங்கள், நற்செய்கைகள் என்று பட்டியலிட்டுப் பின்பு ஒன்பது சாதனைகள் பக்திக்கென்று சொல்லிவிட்டு இந்த முப்பதும் நாராயணர் தமக்குச் சொன்ன உயர்ந்த தர்மம் என்று சொல்கிறார் நாரதர். அதில் வர்ணாச்ரமம் வரவில்லை. ஆனால் அடுத்த சுலோகமே வர்ணதர்மம், ஆச்ரம தர்மம் என்று ஆரம்பித்து விடுகிறார் அதே நாரதர் அதே யுதிஷ்டிரரிடம். சொல்லிவிட்டுப் போகட்டும். அதைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. ஆனால் இரண்டாவது பகுதியான வர்ண தர்மம் தான் விரிவாக முழு அத்யாயத்திலும் விளக்கப்ப்டுகிறதே அன்றி முதலில் சொன்ன 21 நற்குணங்கள், அடுத்த 9 பக்தி சாதனைகள், இந்த முப்பது வெறுமனே சுலோகத்தில் சொன்னதுதான். விளக்கம் எதுவுமில்லை. முதல் 21ல் கூட ஸ்வாத்யாயம் என்று வருகிறது. அவரவருக்கான படிப்பு என்று பொருள் சொல்லலாமா? இல்லை அதையும் பழமைப் பற்றாளர்கள் வேதப் படிப்பு, அதற்கான தகுதி வர்ணம் என்று சொல்வார்களா தெரியவில்லை. எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் சநாதனம் என்றால் எதைக் குறிப்பிடுகிறது என்பது படிக்கும் நமக்கே, அல்லது எனக்கே என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள் குழப்பம் தருகிறது. திருக்குறளோ ஐயத்திற்கே இடமின்றி மனித சமுதாயப் பொதுவிற்கு வேண்டிய நற்குணங்கள் அனைத்தையும் ஐயம் திரிபற விளக்குகிறது. நான் சாதாரண மனிதர் என்பதால், சாதாரண இந்து என்ற நிலையில் திருக்குறளே வாழ்க்கைக்குப் போதுமான அறத்தை நன்கு விளக்கி உரைக்கும் விழுமிய நூலாக உதவுகிறது. 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

நிலைப்பாடு 13

பொதுவான அடிப்படை மனிதாபிமானம், பரிவு, சாதாரண மனித நிலைமை என்றெல்லாம் சொல்லும் போது அதுவே எல்லாவித சூழல்களிலும் போதுமான அளவுகோல் ஆகிவிடுமா? சிலசமயம் பொதுவான நன்மைக்கு வேண்டித் தனிப்பட்ட மனிதருக்கான அக்கறை கைவிடப் படவேண்டிய தேவை வராதா? 

பொதுவான நன்மை என்று சொல்லும் போது அது மனிதருக்குப் பொதுவானதுதானே? தனிமனிதர் எல்லாம் சேராமல் பொது எங்கிருந்து வரும்? உதாரணத்திற்குத் தொற்றுநோய் போன்ற காலங்களிலும் தனிமனிதருக்கான நன்மையை உத்தேசித்துத்தானே பொதுவான நன்மை என்ற நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப் படுகின்றன. அதைப் போலத்தான் சித்தாந்தங்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. சித்தாந்தங்கள், அது மத சித்தாந்தங்களோ, சமுதாய அரசியல் சித்தாந்தங்களோ மனிதருக்கான நன்மை என்றுதான் சொல்லித் தொடங்குகின்றன. ஆனால் நடைமுறையில், கால மாற்றங்களில், சூழல் மாற்றங்களில் அறிவுதான் நடுவண் தீர்ப்பாளராகச் செயல்பட வேண்டும் என்பது அமையாத காரணத்தால், பண்டைப் பழமை, பெரும்பான்மையான ஏற்பு, நிறுவன பலம் போன்ற பல காரணங்களால் பெரும்பாலும் சித்தாந்தங்கள் பாதுகாக்கப் படவேண்டும் என்ற அக்கறைதான் மிஞ்சுகிறதே அன்றி தனிமனிதர், சாதாரண மனிதப் பரிவு என்பன கழண்டு போகின்றன. இது Ideology Vs Practical human concern என்ற முரணாக அமைந்து விடுகிறது. பார்க்கப் போனால் எந்த ஐடியாலஜியும், சித்தாந்தமும், மதமும் ஹ்யூமன் கன்ஸேர்ன், மனிதரைப் பற்றிய கரிசனம் என்ற நியாயத்தின் பலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் ஆரம்பிக்கின்றன. பிறகு ஐடியாலஜி என்பதே, சித்தாந்தம் என்பதே பெரும் நியாயப்படுத்தலாக ஆகிவிடுகிறது. இந்தத் தடப்புரளைத் தப்பித்த எந்த ஐடியாலஜியும் உண்டா தெரியவில்லை. தனிமனிதர், தனிமனிதர் என்றாலும் அவர்களுக்கும் நன்மை கொண்டு சேர்க்க அமைப்பு என்று ஒன்றும், அதற்கான நெறிமுறை ஒன்றும், அந்த நெறிமுறையில் அமைப்பைச் செலுத்தும் இயக்கம் ஒன்றும் இல்லாமல் நடவாதே என்ற வாதமும் கருத வேண்டியதே. ஆனாலும் தன்னுடைய தோற்றம் மற்று இருப்பின் அடிப்படை நியாயமே தனிமனிதர் ஒவ்வொருக்குமான நன்மை என்பதே என்ற பொறுப்புடைமை அமைப்பின் பக்கத்திலும், தன்னைப் போல்தான் மற்றவர்களும் தனிமனிதர், அவர்களுக்குமான நன்மையைக் கொண்டு செலுத்தும் அமைப்பு நன்கு இயங்க வேண்டும் என்ற அக்கறை தனிமனிதர் பக்கத்திலும் கெடாமல் பொருந்தியிருக்கிறதா என்பது இன்னும் முக்கியமான விஷயம். 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

நிலைப்பாடு 12

அப்ப.. நீங்க என்ன இப்படித்தான் எல்லாரும் இருக்கணும் என்று நினைக்கிறீங்களா? சாதாரண மனப்பான்மையோட... மதத்தில் ஆழ்ந்து தீவிரமாப் போகாம இருப்பதுதான் சரியா? 

பாருங்க.. நைஸா என்னை நகர்த்தி வேற எங்கயோ கொண்டு போக முயற்சி செய்யறீங்க பார்த்தீங்களா... நான் என்னுடைய நிலைப்பாடு என்ன என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்.. பிறரெல்லாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நான் சொல்ல வரவில்லையே.. 

அப்படிச் சொன்னா என்ன தப்பு? ஒரு வழி காட்டறதுதானே.. 

அவரவர் வாழ்க்கையை அவரவரேதான் வாழணும். தன்னளவில் தானேதான் சிந்தித்துத் தெளியணும். என்னளவில் நான் எது சரியான கருத்து, செயல் என்று படுகிறதோ சிந்தனையில், அதைக் கைக்கொள்கிறேன். பின்னொரு காலத்தில் அதுவே பொருந்தவில்லை என்று உணர்ந்தால் கவலையே படாமல் அதை விட்டுவிட்டுச் சரியானது எதுவோ அதை மேற்கொண்டு செல்கிறேன். இந்த மனநிலையை விவரிப்பது என்றால் சாதாரண மனிதரின் மனநிலைமை என்று சொல்லலாம். இதை நான் யாருக்கும் போதிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஏனெனில் எல்லாருடைய அனுபவத்திலும் உணரப்படக் கூடிய விஷயம்தான் இது. என்ன இந்த இயல்பான நிலைமையை விட்டுவிட்டு, ஏதோ, யாரோ, எந்த நூலிலோ, வழிவழியாக வந்தது, பெரிய நிலையை அடையலாம், ஸ்பெஷல் கிருபைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவராக ஆகலாம், அவரைக் குருவாய் அடைந்து விட்டால், இவரை ரக்ஷகராய் அடைந்து விட்டால், அவர் கடைக்கண் பட்டுவிட்டால், இவர் கடாக்ஷம் மட்டும் கிடைத்து விட்டால் - இப்படி ஏதேதோ காரணங்கள் சொல்லி நாம்தான் நம் இயல்பிலிருந்து நழுவி ஓடுகிறோம். நம் மீது ஏதோ பாப மூட்டை அழுத்துகிறது; கர்மா லோடு துரத்துகிறது என்று நமக்கு நாமே வெருண்டு, இங்குப் போனால், அங்குப் போனால் விடிவு என்று ஓடுகிறோம். உண்மையில் சாதாரண மனிதத் தன்மையுடன் இருப்பதே, இயல்பான நம் மனிதத் தன்மையை விடாமல் நின்று நிதானமாக வாழ்ந்தாலே அதுவே உத்தமம் என்று எப்பொழுதாவது இந்த ஓட்டம் அலுத்து ஒரு வேளை உணர்வோமோ.. உணர்வோம்.. உணர்ந்துதானே ஆகவேண்டும். 

அப்ப.. எங்கயும் போகாத.. மதங்களே வேண்டாம் என்று சொல்ல வரீங்களா... 

நான் எதுவுமே சொல்ல வரவில்லை. நான் என் வாழ்க்கையை எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறேன் என்பதைத்தான் சொல்கிறேன். மதமா, மார்க்கமா, ஆன்மிக வழியா, அருள்நெறியா.. அதெல்லாம் அவரவர் ஈடுபாடு. ஆனால் எந்த வழியானாலும், எந்த ஆன்மிகப் பாதையானாலும், சாதாரண மனித மனநிலைக்கு இயல்பான பொது அறிவும், பரிவு உணர்வும், மனிதாபிமானமும் - இவற்றுக்கு மிஞ்சிய ஆன்மிகம் எங்கும் இல்லை என்பதை உணர்கிறேன். இந்த உணர்வு மங்காமல் மேலும் ஒளிரும் விதத்தில் எதையும் இரசிக்க மனம் விரும்புகிறது. இந்த உணர்வுக்கு எதிராகும் போது, ஒவ்வாத போது அதை மனமே புறம்தள்ளி விடுகிறது, அது யார் சொன்னதாய் இருந்தாலும், எங்கிருந்து வந்தாலும் சரி. 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

நிலைப்பாடு 11

'நீ என்ன படித்தாலும் என்ன? நான் என்ன படிக்காவிட்டாலும் என்ன? நீ படித்து விட்டதால் மரணம் உனக்கு இல்லை என்று ஆகிவிடுமா? நான் படிக்காததால்தான் எனக்கு மரணம் என்று உண்டா? எல்லோருக்கும் ஒரு நாள் நடக்கப் போகிறது. இதில் எதற்கு ஏகப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிப் படிப்பு?’ - இப்படிக் கேட்கும் நண்பருக்குப் பதில் சொல்ல எனக்குத் தெரியவில்லையா இஷ்டமில்லையா.. ஏதோ ஒன்று. அதுவும் அண்மையில்தான் ஐஸி வார்டில் ஒரு வாரம். நல்ல அனுபவம். ஆளைக் கிடையாகக் கிடத்திக் குப்பி, நாளம் எல்லாம் சொருகி விட்டார்கள். நல்ல வேளை உடனேயே தேரத் தொடங்கி விட்டேன். ஆனால் மனம் மட்டும் ஆஃப் ஆகாமல் சுற்றுப்புறத்தைக் கவனித்துக் கொண்டே இருந்தது. மல்லாக்கக் கிடத்துவதில் தூக்கமும் வரவில்லை. இருபத்திநாலு மணி நேர வாட்ச் டவர் போல் ஆகிவிட்டேன். நர்ஸ் தோழிகளுக்கோ கடுப்பான கடுப்பு. ‘தூங்காமல் ஏன் முழித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?’ ‘டாக்டர்! இந்தப் பேஷண்ட் தூங்கறதே இல்ல. முழிச்சுக்கிட்டே இருக்காரு. இல்லைன்னா தண்ணி தண்ணின்னு நீர் குடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்’ என்று என்னைப் பற்றிக் குற்றப் பத்திரிக்கை வரும் டாக்டரிடம். இதில் மூன்றா நாள் இரவு 1 மணிக்கு யாரோ ஒருவருக்கு மிகவும் சீரியஸாம். அவரைக் கொண்டு வந்து என் பக்கத்தில் போடப்பட்டிருந்த கட்டிலில் கிடத்திப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். டாக்டரும், நர்ஸ்களும் மருத்துவ அதிரடி உடனடி நடவடிக்கைகள், அவற்றின் பெயர்கள் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டு என்னுடைய பொழுது. நடுவில் ஒரு நர்ஸ் பார்த்து விட்டு என்னைச் சரியான திட்டு. ‘தூங்காமல் என்ன செய்யிறீங்க.. மணி 2. இன்னுமா தூங்கல.? எனக்கோ அந்தப் பேஷண்ட் என்ன ஆகப் போகிறார் என்று டென்ஷன். பக்கத்துக் கட்டிலில் கிடக்கும் ஒருவர் மிகவும் கிரிடிக்கலான நிலை. விளிம்பில் போராடிக் கொண்டு. இதை 70 கொடுங்கள். அடுத்து 60 அடுத்து 10 வரை பார்ப்போம். பிக அப் ஆனால் ஓகே... அந்த இஞ்ஜக்‌ஷன் எங்கே... ஒரு பத்து நி பாருங்கள். இம்ப்ரூவ் ஆகவில்லையெனில் என்னைக் கூப்பிடுங்கள். எனக்கா.. என்ன ஆகும்? இந்தப் பத்து நி. பிக் அப் ஆகுமா? ஆகணும். கடவுளே! .... அவர் எந்த விளிம்பின் மீது நின்று கொண்டிருக்கிறாரோ அதற்குச் சற்று இப்பக்கம் தள்ளிதான் நானும் நிற்கிறேன் என்பது எனக்கு நிதர்சனமாகக் காட்டியபடி நடபடிகள் துரிதம். 

எதற்கு இதை விவரிக்கிறேன் என்றால் படித்தாலும் என்ன படிக்காவிட்டாலும் என்ன மரணம் ஒன்றுதானே என்று என்னைக் கேட்டால் இந்த அனுபவத்திற்குப் பின்னர் என்ன சொல்வேன்... யாரா இருந்தாலும் ட்யூபைச் சொருகி மல்லாக்கக் கிடத்திடுவாங்க... அந்த விளிம்பின் அப்பக்கமா இப்பக்கமா எங்குக் காலத்தின் ஆடுமுள் நிற்கிறதோ.. தெரியாது என்பதை நேருக்கு நேர் கண்கூடாக நர்ஸ் தோழிகளின் கண்டிப்புக்கும் இலக்காகிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் என்னும் பொழுது.. இதற்கு என்ன பதில் சொல்வது? ஆனாலும் படிப்புதான் வாழ்க்கையை அர்த்தம் உள்ளதாக ஆக்குகிறது வாழும் வரையிலாவது. ‘ஒருமைக் கண் தான் கற்ற கல்வி..’ என்று சொல்கிறார் புலவர். சொல்லும் நோக்கம் புரிகிறது. 

மக்களுக்குள் படித்தால் என்ன படிக்காவிட்டால் என்ன என்ற அபிப்ராயம் நிலவுகிறது என்பதை வைத்துதான் பல மத உபதேசிகள் பக்குவமாகப் பேசுகிறார்கள். ‘நீங்கள் அதெல்லாம் எதுவும் அதிகம் படிக்க வேண்டாம். நான் சொல்லும் இந்த மூன்று நான்கு விஷயங்களை மட்டும் தவறாமல் செய்து விடுங்கள். நேர்முறையான விஷயங்கள் என்ன செய்ய முடிகிறதோ இல்லையோ, எதிர்மறையான இந்த மூன்று நான்கு விஷயங்களை மட்டும் செய்யவே செய்யாதீர்கள். பாருங்கள். ரொம்ப ஸிம்பிள். இதை மட்டும் செய்து விட்டு நிம்மதியாக இருங்கள்’ - இந்த மாதிரி தொனிக்கும்படி ஒரு மத உபதேசியார் பேசும் போது மயங்காத ஆட்கள் யார்? ‘நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கை. நம்புங்கோ. அறிவு உங்களைக் கவுத்துடும். நம்பிக்கை வைங்கோ’ என்று அடித்துச் சொல்லும் போது கேட்பவர், தம் பாரம் எல்லாம் இறக்கி வைத்த நிம்மதி. இதில் நாம் ஊடாறப் போய் ‘ஐயா! படியுங்கள். இதைக் குறித்தெல்லாம் உஷாராகப் படிக்கவில்லையெனில் யார் சொல்வது சரி, தவறு என்று எப்படித் தெரியும்? படிப்புதான் மிகவும் முக்கியம்.’ என்று சொன்னால் நம்மிடம் இந்த மாதிரி மேற்கண்ட பதில்தான் வரும். அப்படி ஒரு வேளை நடைமுறையில் ஏதாவது பாதிப்புக்கு உள்ளாகி நிற்கும் ஒருவர் வேண்டுமானால் அந்த நேரத்திற்கு உணர்வு விழித்தவராய் நம்மிடம் ‘ஆமாம். நீங்க சொன்னது சரிதான். நாம் நம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள படிப்புதான் மிகவும் முக்கியமானது’ என்று சொல்வாராயிருக்கும். அது எப்பவாவது யாருக்காவதுதான். மற்றபடி ‘படிப்பா? என்னத்துக்கு?’ என்னும் கட்டடம் இஷ்ட்ராங்தான். 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

நிலைப்பாடு 10

சாதாரண இந்து என்றால் என்ன சொல்ல வருகிறேன். ஒருவர் இயல்பான முறையில் தம் வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டு போகிறார். தெய்வம் என்ற பக்தி இருக்கிறது. வாழ்க்கையில் நல்ல முறையில் வாழ வேண்டும். அனுபவத்திற்கும், அறிவுக்கும் தவறு என்று படுவதைத் தவிர்த்து சக மனிதர்களோடு நல்ல உறவில் வாழ்கிறார். மனித குலத்திற்கு நன்மை என்பதுதான் முக்கியம் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது. இது சாதாரண நிலைமை. இந்த நிலையில் இருந்து நாம் தீவிரமாக மத நூல்கள், அதற்கேற்ற வழிமுறைகள், உபதேசங்கள், யாரோ எந்தக் காலத்திலோ எழுதி வைத்த கருத்துகளை இன்றும் சரியென்று நமக்கு நாமே வாதம் செய்துகொண்டு அப்படியே நடக்க முயல்வது என்றெல்லாம் வரும் போது அங்கு அறிவும், வாழ்க்கை அனுபவமும் முக்கியம் என்று படாமல் ஒருவரை அதாரிட்டி என்று எடுத்துக்கொண்டு அவருடைய உபதேசமும், ஒரு நூலை அப்படியே பின்பற்ற நினைத்து அதில் சொல்லியிருக்கும் கருத்துகள் வாழ்க்கை அனுபவத்திற்கு ஏற்றதா, அறிவுக்கு உகந்ததா என்றெல்லாம் யோசிக்கவே விரும்பாமல், பொதுவாழ்க்கைக்குப் பொருந்தாத பேச்சுகளும், செயல்களும் ஒருவருடைய நடத்தையில் மலிந்து, அவர் ஏதோ நிரல்படி வாழத் தொடங்கும் போது அங்கு சாதாரணத் தன்மை என்பது மறைந்து போகிறது. பொதுவாக அப்படி நடப்பவர்களிடம் நான் எதையும் அறிவுரையோ, விமரிசனமோ சொல்ல முனைவதில்லை. காரணம் பெரும்பாலும் அன்னவர்கள் நம்மைத் திருத்துவதில்தான் முனைப்புடன் இருப்பார்களே அன்றி தாங்கள் திருத்திக் கொள்ளும் நிலையில் இருப்பதாக ஒரு நாளும் நினைக்க மாட்டார்கள். நாம் ஏதாவது சொன்னாலும் மத அனுஷ்டானத்தில் நமக்குச் சிரத்தை இல்லை என்றும், இப்படி அக்கறையும், கீழ்ப்படிதலும் இல்லாத நாம் தெய்வக் குற்றத்திற்கு ஆளாகவே நேரிடும் என்றும் அலட்சியத்துடன் பதில் சொல்வார்கள். எனவே நான் இது போன்றவர்களை முதலிலேயே தவிர்த்து விடுவது வழக்கம். வாதம் செய்யக் கூடிய நண்பர்களிடம் என் கருத்தைச் சொல்வதோடு நிறுத்திக் கொள்வேன். 

மேலும் வர்ணதர்மம் என்பது ஒருவர் மனத்தில் ஏறிவிட்டால் பிறகு அது மறைவது மிகவும் கஷ்டமான விஷயம். நூல்களிலும் வர்ணக்கலப்பு என்பதைப் பெரும் அபாயம் போல் பல இடத்திலும் சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள். மத உபதேசிகளும் அதையே சொல்லும் போது நண்பர்கள் சிலருக்கு நாம் சொல்வது மதிக்கத் தகாததாகவும், மத அடையாளம், தோற்றம், நூல்களிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுதல் என்று செய்யும் நபர்களின் வார்த்தைகளே பெரும் கவனத்திற்கு உரியதென்றும் தோன்றி விடுகிறது. 

அதுவுமின்றி, மத நூல்களைக் குறித்து யாரும் பெரிதும் படித்து ஆராய்ந்து தெரிந்து கொள்ளும் வழக்கம் இல்லை. அவரவர்களுக்கு யார் யாரிடம் ஈடுபாடு நம்பிக்கை மதிப்பு தோன்றுகிறதோ அவர்கள் சொல்வதே பெரும் சான்று ஆகிவிடுகிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில் சாதாரண இந்துவாக இருக்க நினைப்பவருக்குப் பெரும் சொந்தப் பொறுப்பு ஏற்பட்டு விடுகிறது. தன்னளவிலாவது சரியான கருத்துகள், மனப்பான்மை, நிதானம் எல்லாம் இருக்க வேண்டுமென்றால் பல நூல்களைப் படித்து ஆராய்ந்து சிந்தனை செய்வதைத் தவிர்க்க இயலாது. இந்த விதத்தில் நவீன விஞ்ஞானம், பலருடைய சிந்தனை நூல்கள், மாற்றுக் கருத்து கொண்டவர்களின் பார்வைகள், உலக தத்துவ அறிஞர்களின் நூல்கள், பேச்சுகள் என்று திறந்த மனத்துடன் படிப்பதும், தெரிந்து கொள்வதும் முக்கியமாக இருக்கிறது. 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

நிலைப்பாடு 09

'பாருங்கள். சாதி உயர்வு தாழ்வுதான் பழம் நூல்களில் ஒற்றைக் குரலாக ஒலிக்கிறது. சமுதாய சமத்துவம் என்னும் மனநிலைக்குச் சாதகமான உபதேசங்கள், முன்மாதிரிகள் எதுவும் காணவில்லையே!’ என்ற விமரிசனம் எழுந்தால் என்ன பதில் வருகிறது? ஆஹா. நீங்கள் சரியாகப் பார்க்கவில்லை. முன்முடிவுகளோடு பார்ப்பதால் உங்கள் கண்கள் பார்க்க மறுக்கின்றன. ஸ்ரீஆதிசங்கரர் ஒருவரைத் தள்ளிப்போ என்றதும் அந்த உருவத்தில் வந்த சிவபெருமான் அவருக்கு ஆத்மாவில் ஏது தீட்டு? தள்ளிப்போ என்றால் ஆத்மாவுக்குள் ஆத்மா எங்கே தள்ளிப் போவது? யார் யாரை விட்டுத் தள்ளிப் போவது?’ என்று உணர்ச்சி பொங்க என் நண்பரே என்னிடம் பலமுறை கூறியதுண்டு. கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நடைமுறை? 

சரி நடைமுறைக்கு அப்புறம் வருவோம். அதே ஸ்ரீஆதிசங்கரர் எழுதிய நூல்களில் வர்ணதர்மத்தை ஆதரித்துத்தான் எழுதப்பட்டிருக்கிறதே அன்றி கண்டித்து ஒன்றும் காணவில்லையே! அவர் எழுதுவதை மொழிபெயர்க்கும் கடலங்குடி ஸ்ரீநடேச சாஸ்திரிகள் இதெல்லாம் இந்தக் காலத்திற்கு ஒவ்வாதவை; எனவே மொழிபெயர்க்கவில்லை என்று விட்டுவிடுகிறார். இத்தனைக்கும் கர்மங்களையே முழுமையாக எதிர்த்தவர் ஆதிசங்கரர். ஒரு வேளை ஸ்ரீராமானுஜர் விஷயத்தில் நடந்தது போல் வாய் வார்த்தையாக ஆதிசங்கரரும் எழுதியதற்கு மாறுபட்ட கருத்துகளை உபதேசமாகக் கூறி அதை யாரும் மணிப்பிரவாளத்தில் எழுதி வைக்கவில்லையோ தெரியவில்லை. 

 சரி. இவர் விஷயம் இப்படி என்றால் ஸ்ரீராமானுஜர் விஷயத்தில் நண்பரே மிகவும் ஆணித்தரமாக என்னிடம் ஒரு முறை அடித்துச் சொன்னார். அதாவது அப்பொழுது கடும் விமரிசனமாக நான் சில வார்த்தைகள் சொல்லப் போக, வர்ணதர்மம் குறித்தும், அதைப் பற்றியே பழம் நூல்களில் எங்கும் பரவியிருக்கிறதே என்றும், சரியாக நினைவில்லை, இப்படி ஏதோ ரீதியில் சொல்லப் போக, நண்பர் ஒரே பொழியாகப் பொழிந்து விட்டார். ஆஹா.. இப்படித் தவறுகளை மட்டும்தான் கண்ணில் படுமா? எத்தனை நல்ல விஷயம் இருக்கிறது! ஸ்ரீராமானுஜரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். என்ன மாதிரியான உபதேசம் அவருடையது! சாதி பார்க்காமல், அனைவரையும் தன் மார்க்கத்தில் அரவணைத்து, அடியார் குலத்தில் ஒருவர் மற்றவரின் சாதி என்ன என்று யோசித்தாலே அது மிகவும் பாபம் என்றெல்லாம் உபதேசம் செய்து என்ன புரட்சி செய்து விட்டார்! என்று உணர்ச்சி பொங்கக் கூறினார். அப்பொழுது நான் அவருடைய வடமொழி உரை நூல்களை வைத்துக்கொண்டு கேள்வி கேட்டேன். எங்கே இருக்கிறது காட்டுங்கள் இந்த நூல்களில் எங்கும் அவர் அப்படி எதுவும் எழுதவில்லையே என்று. அதற்கு நண்பர் அருமையாகப் பதிலடி கொடுத்தார். ‘இந்த வடமொழி நூல்கள் எல்லாம் ஸ்ரீராமானுஜர் எழுதிய நோக்கம் வேறு. பிற சித்தாந்தங்களோடு வாதம் செய்து விசிஷ்டாத்வைதம் என்னும் தம் கொள்கையை நிலைநாட்ட வேண்டி முக்கிய நோக்கத்தில் எழுதினார். அதனால்தான் இந்த நூல்களில் அவர் தமக்கு முக்கியமான ஆழ்வார்களைக் குறித்தும், நம்மாழ்வார் உபதேசம் செய்த சரணாகதி நெறியைக் குறித்தும் எதுவும் எழுத்தில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. ஏனெனில் சரணாகதி நெறி என்பது வெறும் சாத்திர ஞானம் இருந்தால் மட்டும் போதாது. பக்குவப்பட்டு இருக்க வேண்டும். கடவுள் அருளால்தான் பிரபத்தி நெறி என்னும் சரணாகதி மார்க்கம் புரியும். ஆனால் தன்னையே நம்பித் தன்னைப் புகலாக அடைந்த சீடர்கள் அதை உணர வேண்டும் என்றுதான் அந்தப் பிரபத்தி நெறியை விளக்கி கத்ய த்ரயம் எழுதினார். இதை நானாகச் சொல்லவில்லை. கத்ய த்ரயத்திற்கு மணிப்பிரவாள மொழிநடையில் ஸ்ரீபெரியவாச்சான்பிள்ளை ஒரு வியாக்கியானம் எழுதியிருக்கிறார்; அதில் இந்த விஷயம் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. பொதுவாகவே மணிப்பிரவாள நூல்களில்தான் உண்மையான சம்பிரதாய நிலவரம் என்ன என்று தெரியவரும்’ என்று போதனை செய்த நண்பரிடம் நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. 

அதன் பிறகு மணிப்பிரவாள நூல்களையெல்லாம் எடுத்துப் படித்துப் பார்த்த பொழுது அதில் பிரபத்தி நெறி குறித்தும், ஸ்ரீராமானுஜரின் நோக்கங்கள் குறித்தும், ஆழ்வார்களின் உபதேசம், சரணாகதி மார்க்கத்தில் பாகவத சமுதாயத்தில் வர்ணதர்மம் தள்ளுண்டு பிரபன்ன குல சமத்துவம் என்னும் கருத்துகள் எல்லாம் இருக்கவும், சரி, இப்படித்தான் இருக்கும் போல் இருக்கிறது. அதனால்தான் ஹைதராபாதில் ஸ்ரீராமானுஜருக்குச் சமத்துவ சிலை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள் போல! பிரபன்னர்கள் என்னும் வட்டத்திற்குள்ளாவது வர்ணதர்மம் என்பதைப் புறம் தள்ளி சமத்துவம் என்னும் கருத்து அந்தக் காலத்தில் ஒலித்திருக்கிறதே. நல்லதுதான் என்று தோன்றியது. சமீபத்தில் நான் எழுதிய ‘ஸ்ரீராமானுஜரும் சமத்துவமும்’ என்னும் நூலைப் பார்த்திருப்பார் போல இருக்கிறது இப்பொழுது சொல்லிய நண்பர். நான் நினைத்தேன், அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் என்று. 

ஆனால் ஆக்ரோஷாமாகக் கோபத்தில் பொரிந்து தள்ளினார். என்ன விஷயம் என்றால், ’ஸ்ரீராமானுஜரின் கருத்து என்பது அவருடைய ஸ்ரீபாஷ்யம், சம்ஸ்க்ருத பாஷ்யங்கள் இவற்றில் அவர் எழுதிய கருத்துகள் தாமாம். மணிப்பிரவாள நூல்களையெல்லாம் ஓர் ஆசாரியனை அண்டி அவர் எப்படி அர்த்தம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்கிறரோ அப்படித்தான் அர்த்தம் செய்ய வேண்டுமாம். நான் பாட்டுக்குச் சமத்துவம் என்று மேலைநாட்டுக் கருத்தியல் ரீதியாக எழுதுவதெல்லாம்... இதெல்லாம் என்ன வேலை?’ என்று அதிருப்திமயமாகப் பேசினார். எனக்கு ஒரே புதிராக இருந்தது. என்ன ஆயிற்று இவருக்கு? நான் வடமொழி நூல்களை வைத்துக் கேள்வி கேட்ட போது மணிப்பிரவாள நூல்களைப் பாரென்றார். மணிப்பிரவாள நூல்களை வைத்து ஸ்ரீராமானுஜரின் கருத்துகள், செயல்கள் ஆகியவற்றை வியந்து எழுதியதைப் பார்த்துக் கொந்தளிக்கிறார். இவர் என்னதான் கருதுகிறார்? 

நான் சொன்னேன்: ‘சரி ஐயா. அப்படியென்றால் ஹைதராபாத்தில் சமத்துவ சிலை நிறுவி நாட்டின் பிரதமர் எல்லாம் வந்து, நாடு முழுக்க கொண்டாடியதே, அப்பொழுது அந்தச் சமத்துவம் என்பது என்ன? அதற்கு அடிப்படை என்ன? இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் லைன் துண்டிக்கப் பட்டது மட்டும்தான். பாவம். இவர் பிரச்சனை இருக்கட்டும். சங்கரர் விஷயத்தில் மணிப்பிரவாளப் பதிவுகள் இல்லை. ஸ்ரீராமானுஜர் விஷயத்தில் இவர்களைப் போன்றவர்களுக்கு மணிப்பிரவாளப் பதிவுகள் இருந்தும் தொல்லை. என்ன செய்ய? இந்த மாதிரி சூழ்நிலையில் விவேகானந்தர் சொல்வதைப் படிக்கும் போது எனக்கு என்ன தோன்றும்? ஆமாம். அது என்ன மனிதகுல சமத்துவம், முன்னேற்றம், அறிவுபூர்வமான, மனிதாபிமான, ஆண்பெண் சமத்துவ - இந்த மாதிரி வார்த்தைகளைக் கண்டாலே சிலர் கடுப்படிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். அப்படித்தான் சமீபத்தில் ஆங்கிலக் கட்டுரை ஒன்றில் progressive என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி விட்டேனாம். ஒருவர் பொங்கி வழிந்து வார்த்தையெல்லாம் குளறுகிறது. மிரண்டு எழுதுகிறார். இவர்களுக்கு மத்தியில் common sense  என்பதைக் கவனமாக வைத்துக் கொள்பவர் சாதாரண இந்துவாகத்தான் இருக்க முடியும். 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***

நிலைப்பாடு 08

ஸ்ரீராமானுஜர் சமத்துவத்தைப் போதித்தாரா, இல்லையா? பிரபத்தி நெறியும், பிரபன்ன குல சமத்துவமும் அவர் கொண்டதும், நடைமுறைப் படுத்தியதுமான கருத்தும், வழிமுறையும் என்பது நஞ்சீயர் தொடக்கமான ஆசிரியர்கள் எழுதிய மணிப்பிரவாள உரைகளிலும், நூல்களிலும், ஸ்ரீமணவாள மாமுனிகள், பிள்ளைலோகம் ஜீயர் போன்றவர்கள் தரும் விளக்கத்திலிருந்தும் படிக்கும் போது நாம் அறிய வரும் விஷயம். அதுவும் பிரபன்னர்களைப் பொருத்தவரையில்தான் அந்தச் சமத்துவமும். அதைத் தாண்டிப் பொதுவான மனித சமுதாயம் என்று வந்தால் அதே வர்ண தர்மம் என்றுதான் போதிக்கப்படும். 

ஆனால் பிரபன்னர்கள் என்ற இந்த எல்லைக்குள்ளேயே வர்ண தர்மம் செல்லாது, விசேஷ தர்மம் ஆகிய பிரபன்ன குல சமத்துவம்தான் உரியது என்பதையும், பிரபன்னர்கள் விஷயத்தில் சாதி பார்க்கக் கூடாது என்பதையுமே பாரதியார் காலத்திலும் யாரும் நடைமுறையில் ஏற்றதாகத் தெரியவில்லை என்பதைத்தான் பாரதியார் தம் வாசக ஞானம் கட்டுரையில் எழுதும் வரிகள் காட்டுகின்றன. இன்றும் யாரும் அப்படியே பிரபன்ன குல சமத்துவம் என்பதை ஏற்பதாகத் தெரியவில்லை. 'மணிப்பிரவாள நூல்களில் எழுதப்பட்டிருப்பதைப் படித்து அப்படியே அர்த்தம் கொள்ளக் கூடாது. அதெல்லாம் விதிவிலக்கான நம்மாழ்வார் போன்ற சிறப்பான சில ஞானிகள் சம்பந்தமாகச் சொல்லப்பட்டவை. பொதுவான நடைமுறை தர்ம சாத்திரப்படிதான். நீங்களாக ஏதாவது புத்தகத்தைப் படித்து அர்த்தம் செய்துகொண்டால் என்ன செய்வது? இதற்குத்தான் ஓர் ஆசார்யனை அண்டி அவரிடம் கற்க வேண்டும். அப்பொழுது உங்களுக்கு இந்தக் குழப்பங்கள் வராது' என்று சொல்கிறார்கள். 

அந்தக் காலத்தில் ஸ்ரீராமானுஜரின் பார்வையில் ஸ்ரீசங்கரரின் அத்வைதத்தில் வர்ண தர்மத்திற்கு இடமில்லை என்று சொல்கிறாரே (அத்வைதத்தின் குறையாக). ஒரு வேளை இந்த விஷயத்தை ஸ்ரீசங்கரரோ அல்லது அவருக்குப் பின் வந்தவர்களோ சொல்லுவார்களா என்று பார்த்தால் எல்லாம் மித்யை, தோற்ற மயக்கம் என்று சொல்லும் அத்வைதத்திலும் வர்ண தர்மம் அப்படியே சொல்லப் படுகிறது. கேட்டால் என்ன சொல்வார்கள்? ஸ்ரீராமானுஜர் அத்வைதத்தில் காணும் குறை என்றுதானே சொல்கிறார்? அப்படியென்றால் வைணவத்தில் பிரபத்தி நெறி குறித்து ஏன் அவர் தமது நூல்களில் நேரடியாக எதுவும் எழுதவில்லை? அவருக்குப் பின் வந்தோர் வடமொழியில் எழுதாமல் மணிப்பிரவாள மொழியில் எழுதி வைத்திருப்பதை ஸ்ரீராமானுஜரின் கருத்தாகவோ அல்லது அதுதான் வைணவத்தின் சமுதாய நெறி என்றோ, வர்ண தர்மம் பாகவத சமுதாயத்திற்கு உரியது அல்ல என்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்களா? 

இந்த நிலையில் ஸ்ரீராமானுஜரைப் பார், ஸ்ரீசங்கரரைப் பார், அவர்கள் எல்லாம் வளர்ச்சி அணுகுமுறையைக் கையாண்டார்கள், சமுதாய சீர்திருத்தவாதிகளைப் போல் கண்டனம், விமரிசனம் என்ற முறையைக் கையாளவில்லை என்று சுவாமி விவேகாநந்தர் சொல்வதை எப்படி ஏற்க முடியும்? சமுதாய சீர்திருத்தவாதிகளின் கண்டனம், விமரிசனம் என்பதால்தானே சமுதாயம் மாறி, புதிய சட்டங்கள் வந்தன? வளர்ச்சி முறையால் சிறுகச் சிறுகத் தவறான கருத்துகள் மறையும் என்று விவேகானந்தர் கருதலாம். ஆனால் நடப்பது என்ன? 

பாரதியாரையே சாதிகளை மறுக்காமல் வெறுமனே சாதிப் பெருமையை மட்டும் மறுத்தவர் என்று சித்திரிக்கத் தொடங்கி விட்டார்கள். ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா’ என்பது அவர் காலத்திலேயே வந்த அச்சு வடிவம் அல்லவா என்பதை மறந்து விட்டார்களா அல்லது மறைக்க நினைக்கிறார்களா? சரி. இதற்கே இப்படிச் சொல்கின்றவர்கள் பாரதியார் தாமே எழுதியிருக்கிறாரே ஆங்கிலத்தில் ஒரு கட்டுரை. The Crime of Caste என்று. அதாவது சாதி என்பது க்ரைம் என்று பாரதியார் கருதியிருக்கிறார் என்பதைத் தானே அந்தத் தலைப்பு காட்டுகிறது? அதில் பாரதியார் சாதி என்னும் தீமை நீங்குவதற்கு வழி கலந்து உண்ணலும், கலப்புத் திருமணமுமே ஆகும் என்று கூறுகிறாரே. அதற்கு என்ன சொல்வார்கள்? “The sole remedy is in inter-dining and inter-marrying. The others are mere quack remedies of an anaesthetic character. There are many difficulties in the way of applying this remedy on a large scale. One very real difficulty is the fact that many members of the purely vegetarian sects cannot physically endure the smell of flesh and fish at a distance of five yards. But the vegetarian votaries, consisting of both brahmanas and non-brahmanas, can marry among themselves. There is no rational excuse for not doing that. I repeat there are many – but not insuperable – difficulties in the way of applying that remedy. But there is no other remedy that the human mind can think of.” (The Crime of Caste, pp 640, Vol 08, Kala Varisaip padutthappatta Bhaarathi padaippukal, ed Sri Seeni Visuvanathan, Ist Ed 2007) 

ஸ்ரீரங்கம் மோகனரங்கன் 

***