Saturday, December 7, 2019

ஸ்ரீசிவப்பிரகாச வள்ளலார் காட்டும் வேதாந்தம்

’நான் வந்தேன்; நான் போனேன்’ என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். ஆனால் வந்ததெல்லாம் போயிற்று. நான் இருந்தேன், இருக்கின்றேன் என்று சொல்லும் நிலையும் துரியத்தில் உண்டு என்கிறார் வள்ளலார் சாத்திரத்தில் ஸ்ரீசிவப்பிரகாச வள்ளலார்.

‘மண்ணொடு மண்ணார் போனார்
வளியொடு வளியார் போனார்
தண்ணொடு தண்ணார் போனார்
தழலொடு தழலார் போனார்
விண்ணொடு விண்ணார் போனார்
விளங்குஅறி வுருவாய் நின்ற
நுண்ணிய நானே யெங்கும்
நுழைந்திடா திருக்கின் றேனே’.

இந்த நிலை துரியம் என்னில் திரியாதீதம் யாவது என்றால் --

’இந்நிலை துரிய மாகும்
என்றரு மறைகள் கூறும்
இந்நிலை நின்றோ மென்னும்
எண்ணமும் கடந்து போன
அந்நிலை துரியா தீதம்
ஆகுமென் றறைவர் நல்லோர்
அந்நிலை தனக்கு மேலோர்
நிலையிலை அறையுங் காலே’

அதாவது இதெல்லாம் நமது இயல்பு நிலை. ஆனால் இது நமக்கு எவ்வளவு அந்நியமாகத் தெரிகிறது!. நிச்சயம் ‘ஏன் இவர் வேலை மெனெக்கெட்டு இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்’ என்று ஓர் எண்ணம் உங்கள் மனத்தில் கிராஸ் ஆகாமல் போகாது. இந்நிலை நமக்கு இயல்பாகவும், இப்பொழுது நாம் மயங்கிக் கிடக்கும் நம்முடைய இப்பொழுதைய நிலை அந்நியமாகத் தெரியும் காலத்தில் நாம் என்ன சொல்வோம்? ‘நெனச்சேன் சிரிச்சேன்’ என்று சொல்வோமோ? 

*
ஆகாசாத் பதிதம் தோயம் - என்று வானின்றிழி நீரும் விரிகடலைச் சேர்வதொப்ப அனைத்து வழிபாடுகளும் ஒரே பரம்பொருளைச் சென்றடையும் என்னும் கருத்தைச் சொல்லாத பாரத சம்ப்ரதாயங்கள் இல்லை. ஸ்ரீசிவமஹிம்ந ஸ்தோத்திரத்தில் ஸ்ரீபுஷ்பதந்தரும் பயஸாம் அர்ணவ இவ என்று இதே ஆறுகள் கடல் புகும் உவமையினால் சொல்கிறார். ஸ்ரீசிவஞான வள்ளலாரும் வள்ளலார் சாத்திரத்தில் இதே கருத்தைச் சொல்லும் விதம் ஒரு தனி அழகு!

’வேறு வேறாகி ஓடும்
விரிநதிக் குலங்க ளெல்லாம்
கூறு முன்னீரின் ஒன்றாம்
கொள்கை யதாகு மாபோல்
வேறு வேறாகி நின்ற
விதிவழிச் சமய மெல்லாம்
கூறுமுத் தியினில் ஒன்றாம்
கொள்கை யதாகு மன்றே.’

*
என்னமோ சொல்றீங்க, ஆன்மா ஆன்மா என்று. எனக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை சாமி. சரி அந்த ஆன்மாவின் இயல்புதான் என்ன சொல்லுங்க என்றால் ஸ்ரீசிவப்பிரகாச வள்ளலார் உரைக்கும் விதம் அலாதி -

இந்த ஆன்மா எதனோடும் கலந்துகட்டி அன்று. கேவலன். இந்த ஆத்மா ஒரு நாளும் அழுக்கு அடைவதில்லை. எப்பொழுதும் சுத்தன். எந்த ஒன்றும் இவனை அலைக்கழிப்பதில்லை. இவன் எப்பொழுதும் சாந்தன். நீங்கள் நுண்ணியது, நுட்பம் என்று எவ்வளவு மிக நுண்ணிய அளவில் சொன்னாலும் அதற்கெல்லாம் எட்டாத அளவு இந்த ஆன்மா சூக்குமன். சதாசர்வ காலத்தும் மாறாமல் இருக்கும் சனாதன். அதற்கு என்று என்றும் பழமைப் படாதவன். அதனால் கிளர் சனாதன். பாவம் என்பது கிஞ்சித்தும் இவனுக்கில்லை. அதனால் முழு ஆனந்தன். பாவமில் சர்வானந்தன். அனைத்து பொருட்களையும், நிகழ்ச்சிகளையும், உள்ளும் வெளியும் இவன் சாக்ஷியாய் இருந்து பார்க்க எல்லாம் நடக்கின்றன. ஆனால் இவனை எந்த சாக்ஷியும் கண்காணப் பார்த்து பகர முடியாது. பகரரும் சர்வ சாக்கி. இவன் மேலாந்தன்மை சித் என்னும் மாத்திரமேயாய் இருப்போன் மேவு சின்மாத்திரத்தன். இவ்வளவு என்று அளவற்ற சுக சொரூபன், மிகுசுகசொரூபன்.

‘சீவனாம் இந்த ஆன்மா
இயற்கையைத் தெரிக்கும் காலைக்
கேவலன் சுத்தன் சாந்தன்
சூக்குமன் கிளர்ச னாதன்
பாவமில் சர்வா னந்தன்
பகரரும் சர்வ சாக்கி
மேவுசின் மாத்தி ரத்தன்
மிகுசுக சொரூப னாமால்.’

***

அறநெறிச்சாரத்தில் வேதாந்த விளக்கு

அறநெறிச் சாரம் ஓர் அதிர்ச்சியைத் தருகின்றது. அந்தக் காலத்திலேயே ஸ்ரீரமணர் இருந்தாரோ! எந்தக் காலத்தும் இருக்கும் ஒன்றாகத்தானே இருந்தார் ஸ்ரீரமணர்!

தெய்வம் எது என்று அறநெறிச் சாரத்திடம் கேட்டால் என்ன சொல்கிறது? தான் தானப்பா தெய்வம் என்பது. என்னது? ஆம். அது தொடர்ந்து சொல்கிறது. இந்த மனம் என்ற ஒன்று இருக்கிறதே அது அழிந்துவிட்டால், பின்னர் தான் என்பதுதான் தெய்வம். உடம்பின் கண்ணைக் கண் என்று போற்றாமல் ‘எண்ணும் எழுத்தும் கண் எனத்தகும்’ எனும் ஆன்றோர் மொழியை நன்கு புரிந்துகொண்டு முட்டறுத்த மொழித்திறன், அளவை இயலின் நியமம் ஆகிய கண்களை ஒருவன் நன்கு வாய்க்கப் பெற்றால், ..அவ்வளவுதானா?... இரு அப்ப... இந்தக் கண்ணைக் கொண்டு இவன் ஒன்றை நோக்க வேண்டும் அன்றோ! என்ன? இருமையும் கண்டு ஆங்கு, இம்மை, மறுமை, நன்மை தீமை, புண்ணியம், பாவம் என்ற இரட்டைகளின் தன்மையை நன்கு கண்டு .. பின்னர்?... ஆங்கு... சற்றும் விலகாமல் அருளின் பக்கத்திலேயேஏஏஏஎ நிற்பது அறிவு. அந்த அறிவினால் பார்த்தால் மனம் ஒழிந்த தான் போன்ற தெய்வம் இல்லை.

’தன்னொக்கும் தெய்வம் பிறிதில்லை தான்தன்னைப்
பின்னை மனமறப் பெற்றானேல் - என்னை
எழுத்தெண்ணே நோக்கி இருமையும் கண்டாங்கு
அருட்கண்ணே நிற்பது அறிவு.’

ஆழநெடுங்காலமாக வேதாந்தக் கல்வி சிறந்தது நம் தமிழ்நாடு அன்றோ!

*
ஓர் இருட்டு வழி! கடக்க கைவிளக்கு ஒன்று வேண்டும். அந்தக் கைவிளக்கில் நவீனம் என்னில் பாட்டரி வேண்டும். பழையது என்னில் எண்ணை வேண்டும். எல்லாம் இருந்தாலும் வழியில் நடப்பவர் கோணாமல் நேரே நடக்க வேண்டும். இதை ஓர் எழிலான கவிதையாக்கிவிட்டது அறநெறிச் சாரம்.

‘இருளே உலகத் தியற்கை இருளகற்றும்
கைவிளக்கே கற்ற அறிவுடைமை கைவிளக்கின்
நெய்யே தன்நெஞ்சத் தருளுடைமை நெய்யமைந்த
பால்போல் ஒழுக்கத் தவரே பரிவில்லா
மேலுலகம் எய்து பவர்.’

இந்த உலகத்து இயற்கை இருள். மெய்ப்பொருளைக் காட்டாது மறைக்கும். மெய்ப்பொருள் காணவேண்டும் என்னில் முதலில் அறிவு வேண்டும்; அதிலும் கற்ற அறிவு வேண்டும். அதுதான் கைவிளக்கு. அந்த விளக்கில் இடும் எண்ணை அல்லது பாட்டரி, என்ன? நெஞ்சத்து அருள். விளக்கின் ஒளியில் இருளைக் கடக்க நன்னடை, ஒழுக்கம் வேண்டும். அவர்கள்தாம் பரிவு =துன்பம் என்பது இன்றி மேல் உலகம் எய்துபவர்கள்.

*** 

புறத்திரட்டில் ஒரு பழைய பாரத வெண்பா

இருள் இந்த உலகியற்கை; மெய்ப்பொருளை மறைக்கிறது. கற்ற அறிவும், கூடவே நெஞ்சத்து அருளும் ஆகிய கைவிளக்கு ஒழுக்கமுடன் கூடி இருளைக் கடக்கும் வழியாகும் என்று பார்த்தோம்.

‘இருள்தரு மாஞாலத்து இனிப்பிறவி யான் வேண்டேன்’ என்கிறார் ஆழ்வார்.

புறத்திரட்டில் உள்ள ஒரு பழைய பாரத வெண்பா ஒரு விதமாக இந்தக் கடக்கும் உபாயத்தைச் சொல்கிறது. இந்த உடலை ஓர் அகல்விளக்கு என்கிறது. இதில் பொருத்தப்பட்ட திரி பொறை அதாவது பொறுமை. ஆம் அது அபரிமிதமாக வேண்டியிருக்கிறது. அந்தத் திரி தோயும் நெய் அல்லது எண்ணை என்பது தவம். அப்பொழுது தவம் என்பது பொறுமையுடன் இணைந்து இயற்றப்பட வேண்டும். அந்தத் திரியில் தவத்தால் எரியும் விளக்கு, தீபம் என்பது அருளாம்.

இதில் தவம் என்பது என்ன? தீபம் ஆகிய அருள் யாது? தவம் என்பதே இருமைகளைப் பொறுத்து ஒப்ப நோக்கும் பக்குவம் பெறுதல். ‘ஸமத்வம் யோக உச்யதே’ என்கிறார் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். என்ன இருமைகள் அல்லது இரட்டைகள்? சுகம், துக்கம்; வேண்டியது வேண்டாதது; நான், எனது என்னும் இரட்டையையும் கடத்தல் பெரிய தவம்.

பாரத வெண்பா திரியில் தவத்தால் சுடரும் பிழம்பாக அருளைப் பேசுகிறது. அந்தக் கைவிளக்கைக் கொண்டு உலகியலைத் தாண்டிய அப்பாலைக்கு ஒருவன் செல்லுங்கால் இருள் என்பது மாறி வெட்ட வெளியாக ஆகிவிடுகிறது. ஒருவர் உலகியல் தன்மை மாறப் பெறுவதே அவ்வுலகம் போன்று உணரப்படுகிறது. ஆன்மிகத்தில் மனம் தோய்ந்து மாறப் பெற்றவர் தம் முந்தைய வாழ்வை கடந்துபோன பிறவிபோல் உணர்வதும் உண்டன்றோ! ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் பிறப்பு என்பதே திருவெட்டெழுத்து என்னும் திருமந்திரத்தில் உணர்வு எழப்பெற்றுத் தம் உயிர் இயல்பு எழுவதேயாகும் என்றுரைப்பர். அதுகாரணம் பற்றியே ஆழ்வார் ‘அன்று நான் பிறந்திலேன்; பிறந்தபின் மறந்திலேன்’ என்றுரைக்கிறார். 

’மெய்தகளி யாகப் பொறையாம் திரிக்கொளீஇ
நெய்தவ மாக நிறைதரப் - பெய்தாங்கு
அருளாம் விளக்கேற்றி அம்மைப்பாற் செல்ல
இருள்போய் வெளியாய் விடும்.’

*** 

வேதசிரேணி சிதம்பர சுவாமிகள்

1881ல் தஞ்சாவூரில் சின்னகன்னைய செட்டியார் என்பவர் சகலகலாநிலையம் என்னும் அச்சுக்கூடம் வைத்திருந்திருக்கிறார். அதில் திருமயிலை வைதிலிங்க தேசிகர் பார்வையிட்டு, திருத்தணிகை சித்தையர் அவர்களால் வேதசிரேணி சிதம்பர சுவாமிகள் அருளிச் செய்த தண்டபாணி பேரில் பதிகமும், உபதேச உண்மையும், உபதேச உண்மைக் கட்டளையும் ஒரு நூலாகப் பதிப்பிக்கப்பட்டது 1881ல். அதில் ஒரு பாடல், எப்படி எல்லா வழிபாட்டினரும் தங்கள் உட்சாரமாக உபநிடத ஞானம் என்பதைப் போற்றினர் என்று காட்டும் பாடல்.

’தத்துவம் தொண்ணுற் றாறையும் கழித்துத்
தத்துவம் எனும்இரு பதமும்
கொத்தற விடுத்தங்கு அசிபதப் பொருளைக்
குடங்கையில் கனியென அருளும்
சித்தனே உன்றன் திருவடிக் கடியேன்
சேருநாள் எந்தநாள் புகலாய்
முத்தனே வேத சிரேணிவாழ் பரனே
முதல்வனே தண்டபா ணியனே.’

தொண்ணுற்றாறு தத்துவத்தையும் கழித்தபின், தத் + த்வம் என்னும் இருபதத்தையும் தெளிவுற விளக்கினதைக் குறிப்பிடுகிறார். தத்துவமஸி என்னும் வேதாந்த மகாவாக்கியத்தில் மூன்று சொற்கள், தத், த்வம், அஸி என்று. தத் என்பது பரம்பொருள், த்வம் என்பது ஜீவன். அஸி என்பது உபதேசத்தில் நீ இவ்வாறு இருக்கிறாய் என்ற தெளிவைக் குறிப்பதாகும். தத் என்பதற்கும் த்வம் என்பதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அந்த ‘தத்’ ஆகிய பரம்பொருளாக ஏ ‘த்வம் ‘ ஆகிய ஜீவனே நீ அதுவாக இருக்கிறாய் (அஸி) என்பது உபநிடதம் கூறும் உபதேசம். இதில் இருக்கப் போகிறாய் என்றாலாவது வேறு மாதிரி பொருள் கொள்ளலாம். இருக்கிறாய் என்றால் எப்படிப் பொருள் கொள்வது? எனவே வேதாந்த விசாரத்தில் மிகவும் கடினமான பகுதி இந்த அஸி என்னும் பதம் எப்படிப் பொருத்தம் உடையது என்று பலவேறு வழிகளில் வாதங்களின் மூலமும், திருட்டாந்தங்களாலும், பல ஐயங்கள், தெளிவுகள் மூலமும் காட்டி மனத்தில் நிச்சயம் வரும்வரை தர்க்கம் செய்து முடிவு காண வேண்டும். யாரோ சொன்னார் என்று நம்புவது அன்று வேதாந்தம். எல்லா மறுப்புகளையும் எழுப்பிக் கொண்டு அதற்கு விடைகளைக் கண்டு அலசிப் பின்னர் எழும் நிச்சய உணர்வுதான் சிரவணம் ,மனனம் சிந்தனம் என்னும் படிநிலைகளால் ஆகும் காரியம். பிறகு அந்த நிச்சயத்தை விடாமல் தியானிப்பது என்பதுதான் நிதித்யாஸனம். அந்த அஸி பதப் பொருளை அங்கை நெல்லிக் கனியெனத் தெளிவாகக் காட்டினான் சித்தனாகிய வேத சிரேணியில் எழுந்தருளியுள்ள தண்டபாணி என்கிறார் வேதசிரேணி சிதம்பர சுவாமிகள்.

*** 

நல்லார் இணக்கம் ஏன்?

வேத சிரேணி சிதம்பர சுவாமிகள் செய்த உபதேச உண்மை என்னும் நூல் வேதாந்தத்தின் பிழிவாக இருக்கிறது. சாதுசங்கம் ஏன் தேவை? ஞான நூல்களை ஏன் கற்க வேண்டும்? ஞான நாட்டம் கொள்வது ஏன்? விசாரம் புரிந்து ஏன் வாதம், பிரதிவாதம் ஐயம், தெளிவு என்று ஏன் ஆத்ம சாதனையில் ஈடுபட வேண்டும்? அனைத்து நூல்களும் சொல்லிய சொல். சொல்லாச் சொல் ஒன்றே. அது பரம்பொருள். அதை ஏன் அறிய வேண்டும்? எல்லாவற்றையும் ஏன் செய்ய வேண்டும் என்று விளக்கும் பாடல் -

’நல்லார் இணக்கம் செய்வதுவும்
ஞான நாட்டம் கொள்வதுவும்
கல்லா வனைத்தும் கற்பதுவும்
கனத்த விசாரம் புரிவதுவும்
சொல்லாச் சொல்லை அறிவதுவும்
சுகமாய் வாழ நினைப்பதுவும்
எல்லா மாயல் லவுமாகி
இருந்த சாக்ஷி ஆவதற்கே.’

சாக்ஷி என்றால்? பார்க்கப்படுவது எல்லாம், அறியப்படுவது எல்லாம் திருசியம். அறிவோன் என்பது திருக். திருசியத்தை விட்டுத் திருக்காய் நிற்பது என்பதுவே சாக்ஷியாய் இருப்பது.

’உன்னால் அறியப் படும்பொருட்கள்
உன்னை யறிய மாட்டாதால்
உன்னால் அறியும் பொருளெல்லாம்
உனக்கு விடய மாம்கண்டாய்
உன்னால் அறியும் பொருளழியும்
ஒருகா லமும்நீ அழிவதிலை
உன்னால் அழியும் பொருளைவிடுத்து
உன்னை விசாரித்து அறிவாயே.’

*** 

அறையில் ஒரு பொருள்!

அறையில் ஒரு பொருள்-- 

ஒரு திகில் கதை நாமும் சொல்லிப் பார்க்கலாம். ஒரு குரு சீடனிடம் கூறினார், ‘அந்த அறையில் ஒரு பொருள் இருக்கிறது பார்’. சீடன் போய்ப் பார்த்தான். ‘ஒரு பொருளும் இல்லையே’. ‘நன்றாகப் பார்’ என்றார். ‘இல்லைவே இல்லை ஐயா’ என்றான். ஆனால் அங்கு ஒரு பொருள் இருக்கிறது என்பது உண்மை. எப்படி? ஏன்?

இப்படி ஒரு திகில் கதையையே நடத்திவிடுகிறார் வேதசிரேணி சிதம்பர சுவாமிகள். இங்கு பாருங்கள் இந்தப் பாடல்களை --

‘அறையிலிருக்கும் பொருளெடுக்க
அறிஞன் ஒருவன் உட்புகுந்தே
அறையில் ஒன்றும் தெரியவில்லை
என்றே வெளியில் வந்தறைந்தான்
அறையில் பொருளுண்டு எனச்சொன்னேன்
இல்லை என்ற அதனை நீ
அறையில் கண்டதுண்டோ சொல்
என்றான் இதில் கண்டறிவாயே’

’அறையில் பொருளை எடுப்பதற்கே
அப்பா நுழைந்து பார்க்குமிடத்து
அறையில் என்ன கண்டாய் சொல்
அந்தோ இருளை விட வேறே
அறையில் பொருளும் கண்டிலனால்
ஐயா உனது திருவருளால்
அறையில் பொருள் ஈதெனக் காட்டி
அருளவேண்டும் எனக் கரைந்தான்’

இதற்கு மேல் திகில் வேண்டாம் என்று ஆசிரியர் அவனுக்கு விளக்கம் தருகிறார்:

‘அறையிலிருக்கும் பொருளொன்றே
அப்பா பரமப்பொருளாகும்
அறையிலிருக்கும் பொருள் தெரியும்
அதுவும் உன்றன் கண்ணாகும்
அறையிலிருக்கும் பொருள் இல்லை
என்ற அதுவே இருள் மலமாம்
அறையும் அந்த இருளகற்றி
அறையில் பொருளை அறியென்றான்.’

எனவே அறையில் பொருள் இருக்கிறதா என்று நீங்களும் ஒருதடவை செக் பண்ணிடுங்க! பல பொருட்கள் இருக்கின்றன என்று சொன்னால் அது அறியாமை. ஒன்றுமே இல்லை என்றால் அது உங்கள் அறிவின் இருள். இருப்பது ஒரே பொருள் என்பதைக் கண்டு பிடிப்பது உங்கள் அறிவின் வெற்றி - என்பதை எத்தனை இலக்கிய உத்தியாகச் சொல்லிவிட்டார் உபதேச உண்மையில் வேதசிரேணி சிதம்பர சுவாமிகள்!

***

உபயகவி

படிப்பது, அறிவைத் திரட்டுவது, விளக்கங்களைத் தேடுவது என்பதெல்லாம் எவ்வளவு இடர்ப்பாடு உடையது என்பது அவ்வாறு உழைப்பவர்களுக்கே தெரியும். எத்துணை காலமாக எவ்வளவு அறிஞர்கள் வாழ்நாள் எல்லாம் உழைத்து அர்த்தங்களைச் சேகரித்து மக்களுக்கு உதவியிருக்கின்றனர் என்பதை நினைத்தால் நம் நெஞ்சம் நன்றியில் வணங்காமல் போகாது. இதை ஏன் சொல்கிறேன்? ஆம். ஸ்ரீஸ்ரீமணவாள மாமுனிகளுக்குப் பின் பல ஆசாரியர்களின் பெயர்களைக் கேள்விப் படுகிறோம். அவர்களில் ஒருவர் உபயகவி அப்பா என்பதாகும். நம்மாழ்வார் நூற்றெட்டுத் திருப்பதி தாலாட்டு என்ற நூலை எழுதியவர். இந்தப் பெயர் என் நினைவில் படிந்துவிட்டது. அது என்ன உபயகவி? என்ன அர்த்தம்? விளக்கம் எங்கே தேடுவது?

ராஜசேகர பண்டிதர் எழுதிய காவிய மீமாம்ஸையைப் படிக்கும்போது இந்தச் சொற்றொடருக்கு விளக்கம் கிடைக்கிறது. காவிய மீமாம்ஸை கூறுகிறது -- ப்ரதிபா வ்யுத்பத்திமாம்ச கவி: கவி: இதி உச்யதே| ஸ ச த்ரிதா | சாஸ்த்ர கவி: காவ்ய கவி: உபயகவிச்ச| - பிரதிபையும், வியுத்பத்தியும் ஒருங்கே வாய்ந்த கவியே கவி எனப்படுவார். கவியில் மூன்று விதம். சாத்திரக் கவி, காவியக் கவி, உபய கவி. சாத்திரக் கருத்துகளைக் கவி சாமர்த்தியத்துடன் பாடுபவர் சாத்திரக்கவி என்றும், கவிதா சாமர்த்தியத்தால் நுட்பமான விஷயங்களிலும் ஒளி பாய்ச்சி விடக் கூடியவர் காவியக் கவி என்றும் கூறுகிறார் ராஜசேகர பண்டிதர். ஆனால் உபயகவி என்பவர் சாத்திரமும் வல்லவராய், கவிதையிலும் சாமர்த்தியம் கொண்டவராய் இருப்பதால் முதல் இருவரை விட உயர்ந்தவர் என்பது ராஜசேகர பண்டிதரின் கருத்து.

அப்பாடா... உபயகவி என்றால் என்ன என்ற தெளிவு கிடைத்ததா? அந்தக் காலத்தில் சிலருக்கு ‘உபயகவி’ என்ற விருது அளித்து கௌரவிக்கும் வழக்கமும் இருந்திருக்கிறது. அத்தகையோர் சாத்திரம், கவிதைத் திறன் இரண்டிலும் சிறந்து விளங்கினார்கள் என்ற தகவலும் அறிய வருகிறது.

***